II SAB/Bk 96/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło (spr.),, sędzia WSA Justyna Siemieniako, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Burmistrza Miasta Zambrowa w przedmiocie informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta Zambrowa do załatwienia wniosku J. M. z dnia 1 sierpnia 2024 roku; 2. stwierdza, że Burmistrz Miasta Zambrów dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszenia prawa; 3. zasądza od Burmistrza Miasta Zambrowa na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 1 sierpnia 2024 r. przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej J. M. (dalej powoływany jako skarżący) zwrócił się do Burmistrza Miasta Zambrowa o przesłanie zwrotnie mailem elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu drogi [...]. W dniu 21 sierpnia 2024 r. organ przesłał na wskazany przez skarżącego adres mailowy prośbę o wskazanie nazwy ulicy lub przebiegu drogi, której ten wniosek dotyczy, informując jednocześnie, że we wniosku podano nr drogi [...], którą Burmistrz nie zarządza. Skarżący w dniu 24 sierpnia 2024 r. również drogą mailową, poinformował, że w treści wniosku doszło do omyłki pisarskiej podając prawidłowy numer drogi - 105951, której dotyczył wniosek. W dniu 14 września 2024 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Zambrowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 10 ust. 1 w powiązaniu z art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 1 sierpnia 2024 r. oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Burmistrz wniósł o: umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 1 sierpnia 2024 r. dotyczącego przesłania mailem elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla drogi [...]; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kwoty 100 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. Organ wskazał, że w dniu 16 września 2024 r. przesłał na wskazany przez skarżącego adres mailowy odpowiedź na wniosek wraz z załącznikami w formie skanów: odpowiedź z dnia 12 września 2024 r. oraz projekt stałej organizacji ruchu drogi [...] w dwóch częściach - opisowej i rysunkowej, a więc wniosek skarżącego z dnia 1 sierpnia 2024 r. został załatwiony w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność organów. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bezczynność organu polega m.in. na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany tą ustawą, wbrew przepisom prawa nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Stosownie zaś do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności (m. in.) organy władzy publicznej. Przedmiot informacji publicznej podlegającej udostępnieniu został uregulowany w drodze otwartego katalogu w art. 6 u.d.i.p. i obejmuje m.in. dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Nie ulega wątpliwości, że Burmistrz jest organem władzy publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zaś informacje objęte wnioskiem skarżącego złożonym w formie elektronicznej w dniu 1 sierpnia 2024 r. mieściły się w zakresie przedmiotowo-podmiotowym u.d.i.p., czego zresztą organ nie kwestionuje. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W rozpoznawanej sprawie organ nie kwestionuje, że miał obowiązek udzielenia informacji żądanej we wniosku ani też, że w terminie ustawowym informacji tej nie udzielił. Z nadesłanych sądowi akt wynika, że wniosek z dnia 1 sierpnia 2024 r., po sprecyzowaniu przez skarżącego omyłki pisarskiej w numerze drogi będącej przedmiotem prośby o udostępnienie elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu, nie został załatwiony w terminie wynikającym z ustawy. Z uwagi na wspomnianą omyłkę należy uznać, że bieg terminu na załatwienie wniosku powinien być liczony od 24 sierpnia 2024 r., tzn. od dnia przesłania przez skarżącego wyjaśnienia w tym zakresie. W analizowanym przypadku organ na dzień złożenia skargi (14 września 2024 r.) pozostawał zatem w bezczynności, gdyż nie udzielił informacji publicznej w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Żądane informacje zostały natomiast udzielone skarżącemu 16 września 2024 r., tzn. już po wpłynięciu skargi do organu. Z tego powodu bezprzedmiotowe stało się orzekanie o zobowiązaniu organu do udzielenia informacji i sąd umorzył postępowanie w tym zakresie, co też znalazło swój wyraz w pkt 1 sentencji wyroku, a podstawę ku temu stanowi przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Taki sposób rozstrzygnięcia, będący następstwem podjęcia przez organ stosownego działania po wniesieniu skargi na bezczynność, nie zwalnia jednak sądu z obowiązku orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy w sprawie organ dopuścił się bezczynności i czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wobec powyższego sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku, stwierdzając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 149 § 1a p.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Należy wyjaśnić, że dla stwierdzenia bezczynności wystarczające jest istnienie obiektywnego stanu rzeczy w postaci braku reakcji na wymagane prawem działania. Stwierdzenie bezczynności lub jej braku nie jest uzależnione od zawinienia podmiotu zobowiązanego do określonego zachowania. W rozpatrywanym przypadku bezczynność organu nie wynikała przy tym ze złej woli ani nie miała cech celowego ignorowania lub lekceważenia obowiązków nałożonych na organ przepisami u.d.i.p., co zaś najważniejsze, po wniesieniu skargi do sądu, organ niezwłocznie udostępnił żądaną informację. O zwrocie kosztów postępowania sąd orzekł natomiast po myśli art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a podstawę ku temu stanowi art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.