II SAB/Bk 99/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P. T. K. w W. na bezczynność P. Komendanta Wojewódzki Policji w B. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. P. T. K. z siedzibą w W. wysłało w dniu [...] października 2014 r. pocztą elektroniczną, wniosek do P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o udostępnienie informacji publicznej, na adres poczty elektronicznej, w postaci zanonimizowanych decyzji administracyjnych zezwalających na posiadanie broni do celów sportowych wydanych przez organ w okresie od dnia [...] stycznia 2011 r. do dnia złożenia wniosku. W dniu [...] października 2014 r. specjalistka Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w B. sporządziła notatkę urzędową dotyczącą nakładu pracy niezbędnego do załatwienia wniosku, na który składają się następujące czynności: wyłonienie ze zbioru około 6.600 akt osób posiadających pozwolenie na broń tych podmiotów, które mają zezwolenie na broń do celów sportowych, przeanalizowanie akt, wykonanie kserokopii decyzji i ich anonimizacji. W dniu [...] października 2014 r. P. Komendant Wojewódzki Policji w B. wystosował pismo do wnioskodawcy zobowiązujące do wykazania, w terminie 14 dni, interesu publicznego w żądaniu informacji, uważając że żądana informacja nie jest informacją prostą lecz przetworzoną. Wymaga analizy dokumentacji źródłowej składającej się z około 6. 600 akt, co wiąże się z dużym nakładem pracy, zaangażowania środków osobowych i finansowych. Pismo to w dniu [...] października 2014 r. zostało przesłane do wnioskodawcy za pośrednictwem poczty elektronicznej poprzez system e- Doręczyciel, który funkcjonuje na platformie Cyfrowego Urzędu Administracji Rządowej Województwa P. W dniu [...] listopada 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wnioskujące T. złożyło skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. W skardze zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Wskazując na powyższe naruszenia strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu skargi podano, że do dnia jej wniesienia organ w żaden sposób nie ustosunkował się do złożonego wniosku. W szczególności, organ ani nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wyznaczył terminu jej udostępnienia, ani nie wezwał strony skarżącej do wykazania interesu publicznego, dla którego udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Podał, że przed dniem otrzymania skargi drogą pocztową, podjął stosowne działania prawne i rozstrzygnął wniosek wnioskodawcy. Wnioskodawca mimo dwukrotnego doręczenia, korespondencji nie odebrał. Wniosek dotyczący zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji publicznej jest wnioskiem chybionym ponieważ na dzień złożenia skargi nie upłynął 14 dniowy termin na wykazanie interesu publicznego a tym samym nie możliwym było udzielenie żądanej informacji lub wydanie decyzji odmownej. W piśmie procesowym z dnia 9 stycznia 2015 r. strona skarżąca dodatkowo podniosła, że nigdy nie wyraziła zgody na doręczenie korespondencji za pośrednictwem portalu epuap, albowiem nie posiada tzw. zaufanego profilu oraz nie dysponuje kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Tymczasem organ pismo skierowane do strony skarżącej umieścił w portalu informacyjnym epuap, nie wysyłając natomiast go na adres e-mail strony skarżącej. Tym samym stwierdzić należy, że organ uniemożliwił stronie skarżącej zapoznanie się z treścią tego pisma. Nadto strona skarżąca wywiodła, że nie wyrażała zgody na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą środków komunikacji elektronicznej ani też za pomocą portalu epuap. We wniosku wyraziła jedynie zgodę na jednorazowe udostępnienie wnioskowanej informacji na adres e-mail (nie była to zgoda na doręczanie korespondencji w sprawie). Organ w piśmie procesowym złożonym na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. podał, że wezwanie z dnia [...] października 2014 r. zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej. Jako, że wskazany termin do wykazania przez stronę skarżącą szczególnie istotnego interesu publicznego upłynął bezskutecznie została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Sąd uznał skargę na bezczynność za nieuzasadnioną. Przede wszystkim należy wskazać, co było przedmiotem niniejszego postępowania sądowego. Nie ulega wątpliwości, że zadaniem Sądu było rozpoznanie skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. Specyfiką skargi na bezczynność jest rozważenie zachowania przez organ terminów oraz podejmowanych działań zmierzających do załatwienia sprawy, nie zaś rozstrzyganie o sposobie załatwienia wniosku skarżącego. W sprawie niniejszej Sąd nie miał wątpliwości (a także organ), że żądanie przez skarżącego dostarczenia kopii decyzji administracyjnych zezwalających na posiadanie broni do celów sportowych – stanowi prawo skarżącego dostępu do informacji publicznej w świetle przepisów art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782), zwanej dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art.. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. informacja powinna być udostępniona nie później niż w terminie 14 dni, a w przypadku przeszkód występujących po stronie organu, w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące (po zawiadomieniu strony o powodach opóźnienia). Są to terminy instrukcyjne, stanowiące lex specialis w stosunku do przepisów K.p.a. Nadto należy zważyć, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy i zbywa wnioskodawcę "milczeniem". Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie można stwierdzić, że organ pozostawał w bezczynności, nie udzielając skarżącemu informacji publicznej, ponieważ: podjął wewnętrzne czynności urzędowe w celu wyjaśnienia sprawy (pisma z dnia [...], [...] i [...] października 2014 r.), a następnie zwrócił się do wnioskodawcy pismem z dnia 27 października 2014 r. o wykazanie interesu prawnego, zakreślając 14 dni na udzielenie odpowiedzi. Spór w sprawie niniejszej dotyczy tego czy doręczenie tego pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej było prawidłowe. Zgodnie z treścią art. 391 § 1 pkt 1 K.p.a. doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2013 r. poz. 1422), jeżeli strona złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej. Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.ś.u.d.e. środki komunikacji elektronicznej to rozwiązania techniczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidualne porozumiewanie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych między systemami teleinformatycznymi, a w szczególności pocztę elektroniczną. Zgodnie z art. 46 § 4 K.p.a. w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ administracji publicznej przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 1) wskazanie, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego; 2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma; 3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w sposób wskazany w art. 20a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (czyli przez zastosowanie bezpiecznego podpisu elektronicznego weryfikowanego kwalifikowanym certyfikatem według zasad przewidzianych w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym lub podpisu potwierdzonego profilem zaufanym ePUAP). W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób wskazany w § 4 pkt 3 organ administracji publicznej po upływie 7 dni od dnia wysłania na dres elektroniczny adresata automatycznie wygenerowanego zawiadomienia o niewpłynięciu urzędowego poświadczenia odbioru organ przesyła powtórne zawiadomienie, w którym informuje, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego. W przypadku gdy w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia pierwszego zawiadomienia adresat nie potwierdzi odbioru pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób przewidziany w § 4 pkt 3, wówczas domniemywa się, że pismo zostało odebrane po upływie czternastu dni od dnia doręczenia pierwszego zawiadomienia (§ 6). Przenosząc te ogólne uwagi na grunt sprawy niniejszej podać należy, że strona skarżąca wniosek o udzielenie informacji publicznej złożyła w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej. We wniosku zawarto prośbę "o udostępnienie na adres www[...]. informacji publicznej (...)". Zostały zatem spełnione warunki uzasadniające doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Zasadnie zatem organ pismo z dnia [...] października 2014 r. doręczył za pomocą tych środków. Bezzasadnym jest wywód strony skarżącej, że tak sformułowany wniosek oznaczał jedynie zgodę na jednorazowe udostępnienie wnioskowanej informacji na adres e-mail a nie była to zgoda na doręczanie korespondencji w sprawie. W ocenie Sądu tak sformułowany wniosek uzasadniał doręczanie za pomocą środków komunikacji elektronicznej wszelkich pism w formie dokumentu elektronicznego, sporządzanych w postępowaniu administracyjnym, którego stroną jest wnoszący o takie doręczenie. Jak wynika z akt sprawy organ w dniu [...] października 2014 r. przesłał przedmiotowe pismo za pośrednictwem poczty elektronicznej poprzez system e- Doręczyciel, który funkcjonuje na platformie Cyfrowego Urzędu Administracji Rządowej Województwa P. (http://e-podlaskie.eu). Następnie w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego do strony skarżącej zostało przesłane na adres elektroniczny adresata www[...] zawiadomienie o którym mowa w art. 46 § 4 K.p.a. Z uwagi na to, że pismo nie zostało odebrane w terminie 7 dni od jego wysłania, zgodnie z dyspozycją § 5 art. 46 K.p.a., po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesłano w dniu [...] listopada 2014 r. powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. Jako, że pismo nie zostało odebrane w myśl § 6 art. 46 K.p.a. należało uznać, że jego doręczenie zostało skutecznie dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Powyższe okoliczności wynikają z informacji P. Urzędu Wojewódzkiego w B. o potwierdzeniach w logach Elektronicznego Doręczyciela oraz statutu poszczególnych doręczeń (k. 42 akt sądowych). W ocenie Sądu organ zasadnie doręczył pismo za pomocą środków komunikacji elektronicznej i uczynił to w sposób zgodny z przepisami prawa. Na uwzględnienie nie zasługuje argumentacja strony skarżącej dotycząca tego, że właściwie pozbawiono ją możliwości zapoznania się z treścią tego pisma. Strona wywiodła, że doręczenie go tylko za pośrednictwem portalu epuap, z pominięciem wysłania go na jej adres e-mailowy czyniło niemożliwym jego odebranie, albowiem strona nie posiada tzw. zaufanego profilu oraz nie dysponuje kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Z akt sprawy wynika, że w celu skutecznego doręczenia pisma za pośrednictwem portalu epuap do strony na jej adres e-mailowy, wskazany we wniosku, wysłano zawiadomienie zgodnie z art. 46 § 4 K.p.a. Strona w żaden sposób nie zareagowała na to zawiadomienie. Na datę złożenia skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego nie upłynął jeszcze termin do uzupełnienia wniosku. Organ zobligowany był, w ocenie Sądu, odczekać do upływu zakreślonego terminu 14 dni, aby podjąć następne działania. Po upływie terminu skoro wniosek nie został uzupełniony, to organ winien wydać decyzję, co też uczynił wydając decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Nie stwierdziwszy bezczynności, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.). Przy tej treści rozstrzygnięcia skarżącemu nie przysługuje zwrot kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego.