II SO/Bk 3/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ireneusz Henryk Darmochwał (spr.), po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie z wniosku R. Z. o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych przez Urząd Pracy w Holandii p o s t a n a w i a : odmówić przyznania prawa pomocy W dniu 10 lutego 2012r. do Sądu wpłynął wniosek R. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz przyznanie adwokata w sprawie o uzyskanie zasiłku dla bezrobotnych z Urzędu Pracy w Holandii. W piśmie z dnia 15 lutego 2012r. wnioskodawca sprecyzował, że wniesiona przez niego sprawa dotyczy przyznania zasiłku dla bezrobotnych z mocą wsteczną przez Holenderski Urząd Pracy. Wyjaśnił, że o przedmiotowy zasiłek ubiega się od 2010 roku i do dnia dzisiejszego sprawa ta nie została załatwiona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 pkt 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej cytowanej: p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, stosownie do treści art. 247 tej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573). Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z kolei, zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jeżeli zatem skarga została wniesiona w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego, to sąd uprawniony jest do oddalenia wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. R. Z. zwrócił się bowiem do tutejszego Sądu z wnioskiem o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych z mocą wsteczną przez Urząd Pracy w Holandii. Nie ulga zaś żadnej wątpliwości, że przedmiotowa sprawa nie mieści się we właściwości sądu administracyjnego zakreślonej w art. 3 § 2 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązany był odmówić przyznania prawa pomocy, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.