II SO/Bk 4/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 stycznia 2021 r. wniosku H. N. o wymierzenie grzywny schronisku G. w K. za nie przekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do WSA w Białymstoku p o s t a n a w i a: 1. odrzucić wniosek; 2. zwrócić na rzecz H. N. kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od wniosku. W piśmie procesowym z 17 października 2020 r. H. N. wniosła o wymierzenie grzywny schronisku G. w K. w trybie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), w związku z nieprzekazaniem do sądu jej skargi na bezczynność schroniska w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. W odpowiedzi na powyższy wniosek schronisko poinformowało, że nie wpłynął do niego żaden wniosek o udzielnie informacji publicznej, jak również skarga na bezczynność w tym przedmiocie. Wobec powyższego zarządzeniem z 8 grudnia 2020 r. wezwano H. N. do przedłożenia skargi na bezczynność schroniska, której nieprzekazanie zarzuca we wniosku z [...] października 2020 r. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca przesłała, zamiast skargi na bezczynność, wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany do schroniska w dniu [...] września 2020 r. Stąd też zarządzeniem z 10 grudnia 2020 r., po raz kolejny, wezwano skarżącą do nadesłania skargi na bezczynność schroniska. W odpowiedzi na powyższe H. N. przesłała pismo z 11 grudnia 2020 r. stanowiące skargę na bezczynność schroniska. W dniu 15 grudnia 2020 r. wezwano skarżącą do nadesłania potwierdzenia wysłania drogą e-mailową (lub e-puap) tego pisma do schroniska. Z przesłanego potwierdzenia wynika, że skarga została przesłana do schroniska pocztą elektroniczną w dniu 11 grudnia 2020 r. o godz. 17:50. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek podlega odrzuceniu jako przedwczesny. Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a., organ którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stosownie zaś do treści art. 55 § 1 zd. 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków przekazania skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy w wyznaczonym ustawą terminie, sąd na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy. W rozpatrywanej sprawie wniosek o wymierzenie grzywny został złożony przedwcześnie, albowiem jeszcze przed wniesieniem skargi do organu. Dlatego wniosek taki podlega odrzuceniu jako z innej przyczyny niedopuszczalny (art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a). Stosownie do treści art. 55 § 1 zd. 1 P.p.s.a, wniosek o wymierzenie grzywny może być złożony dopiero po upływie określonego przez ustawodawcę terminu na przekazanie skargi. Literalne brzmienie przepisu stanowi, że wniosek o ukaranie grzywną może być złożony "w razie niezastosowania się do obowiązków". Ustawodawca wprost zatem precyzuje moment, w którym strona ma prawo taki wniosek sformułować, jako moment przekroczenia przez organ ustawowego terminu. Przemawia za tym i to że stosownie do treści art. 54 § 3 P.p.s.a., organ może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Powyższe regulacje uzasadniają zatem twierdzenie, że z wnioskiem o wymierzenie grzywny skarżący może wystąpić w każdym czasie, ale po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a. (vide: T. Woś (w:) H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016). W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że nie spełniła warunku koniecznego do skutecznego wystąpienia z wnioskiem o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a., żądanie skierowane w momencie, gdy nie upłynął jeszcze trzydziestodniowy termin (art. 54 § 2 P.p.s.a.), przewidziany do wypełnienia obowiązku nadesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Taki stan powoduje, że wniosek o wymierzenie grzywny jest przedwczesny (vide: postanowienie NSA z 18 grudnia 2015 r., I OZ 1652/15; postanowienie WSA w Szczecinie z 5 października 2012 r., II SO/Sz 16/12; postanowienie WSA w Warszawie z 27 maja 2016 r., IV SO/Wa 24/16; postanowienie WSA w Łodzi z 26 października 2016 r., II SO/Łd 101/16; postanowienie WSA w Bydgoszczy z 22 stycznia 2020 r., II SO/Bd 16/19; pub. CBOSA). W sprawie niniejszej mamy do czynienia z taką sytuacją, że na datę złożenia wniosku o wymierzenie grzywny, do organu nie była jeszcze wniesiona skarga. Jak wynika z akt sprawy, wniosek o wymierzenie grzywny został sformułowany w piśmie procesowym z 17 października 2020 r., skarga zaś została złożona w dniu [...] grudnia 2020 r. A zatem skarga została wniesiona do organu prawie dwa miesiące po złożeniu wniosku o ukaranie grzywną. Oznacza to, że termin trzydziestodniowy w którym organ ma obowiązek przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, nie tylko nie upłynął ale w ogóle nie zaczął biec. Stąd też wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest przedwczesny. Termin trzydziestodniowy należy liczyć od dnia [...] grudnia 2020 r. i dopiero bezskuteczny upływ tak wyliczonego terminu, może uzasadniać złożenie wniosku o ukaranie organu grzywną. Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a, postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kwoty 100 zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (pkt 2 sentencji).