II SPP/Bk 57/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Roleder, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym dniu 30 maja 2019 r. sprzeciwu D. S. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 maja 2019 r. pozostawiającego bez rozpoznania wniosek D. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zastawu skarbowego p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. D. S. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zastawu skarbowego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 19 kwietnia 2019 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego ww. wniosku, przez złożenie go na urzędowym formularzu w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wraz z wezwaniem przesłano wnioskodawcy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (formularz PPF). Wezwanie to doręczono skutecznie wnioskodawcy w dniu 24 kwietnia 2019 r. (k. 19). Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych na wymaganym urzędowym formularzu PPF w siedzibie tut. Sądu w dniu 6 maja 2019 r. (data prezentaty - k. 20), a więc po upływie ww. 7-dniowego terminu. W związku z powyższym, starszy referendarz sądowy tut. Sądu, zarządzeniem z dnia 15 maja 2019 r., na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "p.p.s.a."), pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania. D. S. złożył sprzeciw od ww. zarządzenia, wskazując, że nie ponosi winy w okoliczności, że w dniu 2 maja 2019 r., kiedy to przyszedł do tut. Sąd aby złożyć przedmiotowy formularz, sąd nie pracował. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 259 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a., od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia. Sąd rozpatrując sprzeciw, zgodnie z treścią art. 260 § 1 p.p.s.a. - wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Dokonując po raz drugi analizy wniosku Bogusława Sylwestra Paluszka, Sąd nie znalazł podstaw do zmiany zarządzenia referendarza sądowego pozostawiającego wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W tym względzie zauważyć należy, że na podstawie art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sankcja w postaci pozostawienia bez rozpoznania złożonego na urzędowym formularzu wniosku, jest zatem stosowana wówczas, gdy pomimo wezwania strony do uzupełnienia braków formularza oraz reakcji strony na to wezwanie, wciąż posiada on takie braki formalne, które uniemożliwiają nadanie mu prawidłowego biegu, a więc uniemożliwiają ocenę sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych wnioskodawcy lub zakresu złożonego wniosku. A zatem, w związku z faktem, że wniosek skarżącego, jako nie złożony na urzędowym formularzu zawierał istotne braki, zasadnie został on wezwany do uzupełnienia tego braku w terminie 7 dni. Wezwanie zawierało informację o skutku nieuzupełnienia braku w wyznaczonym terminie (k. 18). Wobec doręczenia skarżącemu przedmiotowego wezwania w dniu 24 kwietnia 2019 r., termin ten upływał dnia 2 maja 2019 r. – stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a., wedle którego jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Tut. Sąd nie kwestionuje okoliczności, że skarżący mógł w dniu 2 maja 2019 r. udać się do siedziby sądu osobiście, w celu złożenia na biurze podawczym uzupełnionego formularza PPF, ani też faktu, że w związku z zarządzeniem Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 marca 2019 r. nr 4/19 w sprawie dodatkowych dni wolnych od pracy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Białymstoku w 2019 r., dzień 2 maja 2019 r. był dniem wolnym od pracy, w związku z czym sąd nie pracował. Wskazać jednak należy, że nadanie przedmiotowego formularza w placówce operatora pocztowego w dniu 2 maja 2019 r., byłoby czynnością równoznaczną ze złożeniem go osobiście w biurze podawczym tut. Sądu. Wnioskodawca jednak takiej czynności zaniechał, składając formularz osobiście dopiero dnia 6 maja 2019 r., a więc po upływie ww. 7-dniowego terminu. Dodać również należy, że informacja o dniu 2 maja 2019 r. jako wolnym od pracy dla tut. Sądu, została opublikowana w Biuletynie informacji Publicznej tut. Sądu z odpowiednim wyprzedzeniem. Wobec ww. okoliczności, zasadnie starszy referendarz tut. Sądu pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania, działając na zasadzie art. 257 p.p.s.a., wedle którego wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Dodać przy tym należy, że rygor przewidziany w art. 257 p.p.s.a. ma charakter zobiektywizowany, a termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku jest terminem ustawowym i nie może być skracany, ani przedłużany. Mając na uwadze powyższe, tut. Sąd, działając na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 w zw. z art. 257 p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego. Na marginesie zauważyć należy, że pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, nie wyklucza możliwości ponownego złożenia takiego wniosku.