SA/Bk 1017/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Anna Bazydło, po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2004r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2003r. r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę, 2. przyznaje ustanowionemu z urzędu adwokatowi E. G. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wynagrodzenie w kwocie 240 złotych (dwieście czterdzieści złotych) z tytułu zastępstwa prawnego strony przed sądem.- Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...]05.2003 roku nr [...], na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 87, poz. 960 z 2001 roku z późn. zm.) – orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego Pana J. S. z lokalu nr [...] przy ulicy M. [...] w S. Na skutek odwołania Pana J. S. Wojewoda P. decyzją z dnia [...]07.2003 roku, nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając iż odwołujący wyprowadził się dobrowolnie z przedmiotowego lokalu i tym samym wyczerpał przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 87, poz. 960 z 2001 roku z późn. zm.). Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł Pan J. S., zarzucając naruszenie prawa bez konkretnego wskazania przepisu. Skarżący podnosił, że poprzez wymeldowanie pozbawiony został własności do lokalu – a nie jest alkoholikiem ani nie znęcał się nad byłą żoną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo należy podkreślić, że w zw. z art. 1-3 oraz 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) – z uwagi na datę rozstrzygania w sprawie – właściwym pozostawał Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako sąd I instancji. Mając powyższe na względzie Sąd Wojewódzki zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawą wydania powyższej decyzji stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 87, poz. 960 z 2001 roku z późn. zm.), zmodyfikowany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27.05.2002 roku, sygn. akt K/20/01 (OTK-A 2002/3/34). W praktyce oznacza to, że dla wymeldowania danej osoby na pobyt stały niezbędne jest spełnienie wyłącznie wymogu opuszczenia miejsca pobytu stałego. Tak więc ewidencja ludności polega aktualnie na rejestracji danych o miejscu pobytu – czyli rejestracji stanu faktycznego a nie stanu prawnego. W konkretnej sprawie w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ prawidłowo ustalił, że skarżący opuścił przedmiotowy lokal dobrowolnie. Zabrał wszystkie swoje osobiste rzeczy (co prawda w asyście policji) ale nie wnosił żadnej sprawy o przywrócenie posiadania i zamieszkał u rodziców, gdzie jest czasowo zameldowany. Skarżący twierdzi, ż nie miał możliwości zamieszkania wspólnego z byłą żoną a meldunek ma mu zapewnić zabezpieczenie spłaty z tytułu współwłasności lokalu. W świetle powyższych ustaleń bezspornym jest, iż zachowanie skarżącego wyraża wolę założenia w nowym miejscu ośrodka osobistych interesów, a nie w przedmiotowym lokalu. Nie jest prawdą, że zaskarżona decyzja pozbawia skarżącego prawa własności, bowiem rozstrzyganie kwestii własności należy do kognicji sądów cywilnych a nie do organów administracji państwowej. Należy jeszcze raz podkreślić, iż organy administracji państwowej rejestrują dane o miejscu faktycznego pobytu stron. Jednak zameldowanie czy też wymeldowanie nie wpływa na kwestię własności do przedmiotowego lokalu. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.02 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 roku) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.02 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku). O kosztach orzeczono w myśl art. 250 w zw. z art. 97 § 1 cytowanych powyżej ustaw.