SA/Bk 1146/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Stanisław Prutis, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę o d d a l a s k a r g ę. Decyzją z dnia [...].07.2003 r. o nr [...], po rozpatrzeniu odwołań: P. J., J. C. i Spółki z o.o. "A." w B., Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B., odmawiającą Spółce z o.o. "A." udzielenia pozwolenia na budowę centrum usługowo-handlowego – I-go etapu, obejmującego budowę: budynku sklepu, zewnętrznego podziemnego zbiornika na wodę dla celów przeciwpożarowych, dróg, chodników, parkingów i trawników na terenie inwestycji, budowę i przebudowę sieci wodociągowej, budowę kanalizacji sanitarnej, budowę kanalizacji deszczowej i odwodnienia terenu, budowę i przebudowę sieci c.o., budowę sieci sn, budowę sieci nn i oświetlenia terenu, budowę i przebudowę sieci telekomunikacyjnej oraz rozbiórkę budynków gospodarczych od strony ulicy Ś.– na działkach budowlanych położnych w B. przy ul. A. i Ś.; nr ewidencyjne działek [...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...]oraz części działek [...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...]. Przebieg postępowania przedstawiał się następująco: A. B. w imieniu Spółki z o.o. "A." z siedzibą w B. dnia [...] grudnia 2001 r. złożył w Urzędzie Miasta B. wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę Centrum Sportowo-Handlowo-Rekreacyjnego – Etap I, położonego na działkach przy ul. A. i Ś. w B. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. odmówił "A." Sp. z o.o. udzielenia pozwolenia na budowę centrum usługowo-handlowego – I-go etapu obejmującego budowę: budynku sklepu, zewnętrznego podziemnego zbiornika na wodę dla celów przeciwpożarowych, dróg, chodników, parkingów i trawników na terenie inwestycji, budowę i przebudowę sieci wodociągowej, budowę kanalizacji sanitarnej, budowę kanalizacji deszczowej i odwodnienia terenu, budowę i przebudowę sieci c.o., budowę sieci sn, budowę i przebudowę sieci nn i oświetlenia terenu, budowę i przebudowę sieci telekomunikacyjnej oraz rozbiórkę budynków gospodarczych od strony ulicy Ś.– na działkach budowlanych położnych w B. przy ul. A. i Ś.; nr ewidencyjne działek [...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...]oraz części działek [...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestor nie wypełnił wymogów art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. Nie zawarł z Zarządem Miasta B. porozumienia w sprawie kosztów przebudowy dróg z jednoczesnym uzgodnieniem terminów budowy i oddania do użytkowania obydwu inwestycji. Zdaniem organu wymóg taki wynika z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak i z ustawy o drogach publicznych. Wskutek odwołania strony, Wojewoda P. decyzją z dnia {...] października 2002 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał organowi pierwszej instancji celem ponownego jej rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał przyczyny podjęcia decyzji. Prowadząc ponownie postępowanie administracyjne, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2002 roku zobowiązał Sp. z o.o. "A." do usunięcia szeregu braków w przedłożonym projekcie budowlanym w terminie do dnia 28 lutego 2003 r. Po zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] marca 2003 r. odmówił udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Organ stwierdził, iż inwestor nie usunął wszystkich braków do czego został zobowiązany postanowieniem z dnia [...] grudnia 2002 r., a w związku z tym organ administracji architektoniczno-budowlanej nie miał prawa udzielić wnioskodawcy pozwolenia na budowę inwestycji. Organ pierwszej instancji wskazał, że przedłożony projekt budowlany, pomimo wezwania inwestora do usunięcia braków w dalszym ciągu narusza ustalenia art. 33 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane jak i § 3 ust. 1 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i form projektu budowlanego. Organ podniósł, że inwestor nie wykazał możliwości samodzielnego funkcjonowania obiektu objętego wnioskiem dotyczącym pierwszego etapu realizacji inwestycji. Obiekt zrealizowany zgodnie z przedłożoną dokumentacją nie będzie mógł funkcjonować zgodnie z jego przeznaczeniem ze względu na brak możliwości odprowadzenia ścieków i wód opadowych, przyłączy c.o. i korzystania z dróg publicznych, co stanowi naruszenie art. 33 ust. 1 prawa budowlanego. W ocenie organu pierwszej instancji, inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, aby móc realizować zakres robót budowlanych objętych projektem budowlanym, a w zaistniałej sytuacji organ nie ma prawa wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tej inwestycji. Stanowiska organu pierwszej instancji nie podzielili Panowie P. J. i J. C. oraz Spółka z o.o. "A.", odwołując się do Wojewody P. od decyzji Prezydenta Miasta B.. Zdaniem odwołujących się zarzuty będące powodem podjęcia zaskarżonej decyzji nie znajdują potwierdzenia w rzeczywistości. Skarżący dowodzili, iż przedstawili organowi pierwszej instancji niezbędny materiał dowodowy, który umożliwia udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji objętej wnioskiem. Twierdzili, iż wykonali wszystkie zalecenia wynikające z decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2000 r., która ustaliła warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji polegającej na realizacji : zespołu handlowo-usługowego składającego się z supermarketu, kin, gastronomii i usług towarzyszących z parkingami i zielenią w odległości większej niż 100 m od rzeki B.; parkingów i zieleni w odległości większej niż 50 m od rzeki B. ; terenów zieleni urządzonej w pasie 50 m od rzeki B. z ogólnodostępną ścieżką rowerową i ścieżkami spacerowymi wraz z niezbędna infrastrukturą techniczną, na działkach położonych w rejonie skrzyżowania ul. Ś. i A. w B. Przedstawili organowi pierwszej instancji opracowaną koncepcję przebudowy układu komunikacyjnego skrzyżowania ulic: A.– Ś.– W. w powiązaniu z projektowaną lokalizacją Centrum Sportowo- Handlowo- Rekreacyjnego. W odwołaniach skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez udzielenie pozwolenia na budowę w trybie art. 138§1 pkt. 2 kpa, gdyż w działaniach organu pierwszej instancji dostrzegli brak dobrej woli do wydania inwestorowi pozytywnej decyzji. Wojewoda P., utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta B., podzielił stanowisko zawarte w decyzji pierwszoinstancyjnej. Przywołując treść art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 3 pkt 1 oraz art. 34 ust. 2 prawa budowlanego, Wojewoda P. stwierdził, że inwestor nie wypełnił obowiązków wymaganych tymi przepisami pomimo, iż został postanowieniem organu pierwszej instancji z [...] grudnia 2002 r. zobowiązany do usunięcia braków. Nie objął wnioskiem i nie dostarczył organowi pierwszej instancji projektu budowlanego obejmującego wjazdy i wyjazdy na teren inwestycji z uwzględnieniem istniejącego układu komunikacyjnego jak i nie przedłożył dowodu dysponowania nieruchomością na cele budowlane, koniecznego do wydania pozwolenia na budowę. Faktem jest, że inwestor przedstawił organowi pierwszej instancji stosowne oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz warunki przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. Przedłożył organowi koncepcję przebudowy skrzyżowania ulic A. i Ś. w B. uzgodnioną z Zarządem Dróg, która była podstawą do wydania przez Prezydenta Miasta B. decyzji z dnia [...]grudnia 2002 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji polegającej na budowie projektowanej ul. Ś. w B. na odcinku od ul. B. do A. w B. w zakresie budowy nawierzchni wraz z towarzyszącym uzbrojeniem, budowy mostu na rzece B., budowy skrzyżowania ul. Ś. z ul. A. i W. jak i przebudowy istniejącego uzbrojenia kolidującego z projektowaną inwestycją. Jednakże w ocenie organu, czym innym są oświadczenia właściwych jednostek, a czym innym potrzeba przedłożenia organowi dokumentów, umożliwiających udzielenie pozwolenia na budowę. W żadnym przypadku decyzji Zarządu Miasta B. z dnia [...] lipca 2002 r., w świetle obowiązujących przepisów, nie można było uznać za pozwolenie na budowę urządzenia zjazdów i wyjazdów na teren inwestycji. Decyzja ta jest jedynie wyrażeniem zgody na urządzenie "zjazdów w pasie drogowym ulicy A. na zasadzie prawych skrętów, zjazdu w pasie drogowym ulicy Ś.. Realizacja zjazdów z ul. A. i Ś. winna nastąpić wraz z przebudową skrzyżowania ulic A. –Ś. –W. wg wariantu II z wysepką centralną i sygnalizacją świetlną w powiązaniu z istniejącym układem komunikacyjnym". Inwestor wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycji, nie objął infrastruktury technicznej niezbędnej do prawidłowego użytkowania projektowanego Centrum Usługowo-Handlowo-Sportowego, poza granicami inwestycji, a jednocześnie nie wypełnił zobowiązań wynikających z postanowienia z dnia [...] grudnia 2002 roku organu pierwszej instancji, wzywającego do usunięcia między innymi tego braku. Niedopuszczalnym jest, aby powstała sytuacja, w której obiekt kubaturowy zostałby wzniesiony bez podstawowych elementów infrastruktury, umożliwiających samodzielne jego użytkowanie. Brak zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej, bo za taki nie można uznać obecnego dojazdu, który koliduje z projektowanym obiektem, na teren inwestycji w obecnej sytuacji, uniemożliwia udzielenie wnioskodawcy pozwolenia na budowę. Skoro więc z materiału dowodowego przedłożonego przez inwestora wynikało jednoznacznie, iż wniosek wymaga szeregu istotnych uzupełnień, organ miał obowiązek wezwać wnioskodawcę do jego uzupełnienia. W sytuacji, gdy organ wezwał inwestora na mocy art. 35 ust. 3 prawa budowlanego, zachowując wszystkie wymogi tego przepisu do usunięcia braków w materiale dowodowym, a inwestor z tych obowiązków się nie wywiązał, jedyną decyzję jaką organ mógł podjąć to odmówić wnioskodawcy udzielenia pozwolenia na budowę. Nieusunięcie przez wnioskodawcę braków wynikających z postanowienia organu pierwszej instancji, nakłada na organ obowiązek wydania inwestorowi decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego organ II instancji nie stwierdził, aby organ pierwszej instancji dokonał rozstrzygnięcia, naruszającego obowiązujący stan prawny. Organ II instancji zaznaczył, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest organem właściwym do koordynacji tej inwestycji z inwestycjami miejskimi i , co ma miejsce w omawianym przypadku, a co podnoszone było również w odwołaniach. Organ ten jest jedynie właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i jedynie w tym zakresie może zajmować stanowisko. Pomimo tego organ odwoławczy dwukrotnie występował do Prezydenta Miasta B. o wyjaśnienie kwestii związanych z realizacją skrzyżowania ulicy Ś. i ulicy A. Z udzielonej odpowiedzi pismem z 16 czerwca 2003 r., wynika jednoznacznie, iż " przebudowa skrzyżowania ulicy Ś. i ulicy A. nie jest przygotowywana do realizacji". Tak więc argument podniesiony w odwołaniach, odnośnie wykonania przez Prezydenta Miasta B. zjazdów, a tym samym zapewnienia obsługi komunikacyjnej dla przyszłej inwestycji nie znalazł potwierdzenia w materiale dowodowym. Pozostałe braki w projekcie budowlanym, przedłożonym przez inwestora, a które zostały właściwie wykazane przez organ I instancji, są pochodną nierozwiązanej kwestii układu komunikacyjnego bezpośrednio sąsiadującego z inwestycją. W skardze wywiedzionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. C. zarzucił decyzjom organów obydwu instancji naruszenie prawa materialnego: - art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że projekt budowlany musi obejmować nie tylko teren objęty wnioskiem, ale także teren na którym położona jest infrastruktura komunalna oraz układ komunikacyjny obsługujący teren projektowanej inwestycji; - art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 b Prawa budowlanego przez nałożenie na inwestora obowiązków szerszych niż przewidziane decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 27.02.2000 r.; - art. 1, 15, i 16 ustawy z 21.03.1985 r. o drogach publicznych i art. 2 ust. 2 i 5 ustawy z 29.08.1997 r. o finansowaniu dróg publicznych i art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z 08.03.1990 r. o samorządzie gminnym przez błędną ocenę, że brak porozumienia między Gminą B. a inwestorem co do sposobu finansowania oraz terminu rozpoczęcia przebudowy ulic A. i Ś., stanowiących układ komunikacyjny planowanej inwestycji stanowi podstawę odmowy pozwolenia na budowę. Przebudowa ulic stanowi bowiem zadanie własne gminy. Skarżący zarzucił też naruszenie przepisów postępowania: - art. 7, 8, 77 i 80 kpa przez brak wskazania dowodów, że planowana inwestycja nie ma zapewnionej obsługi komunikacyjnej w obecnym układzie komunikacyjnym, skoro istniejący odcinek ul. Ś. obsługuje Halę Sportową "W.", - art. 9 i 10 kpa przez nieinformowanie skarżącego o korespondencji Urzędu Wojewódzkiego z inwestorem. Skarżący postawił zarzut naruszenia jego interesu prawnego w postaci prawa zagospodarowania jego nieruchomości (art. 64 Konstytucji RP, art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pośrednio – art. 5 ust. 2 pkt 2a Prawa budowlanego). Skarżący posiada nieruchomość przy ul. A. i Ś., która nie jest objęta planami inwestycyjnymi Gminy B. i tylko inwestycja "A." Sp. z o.o. może zapewnić jego działkom niezbędną infrastrukturę i uzbrojenie. Skarżący wnosił o uchylenie decyzji organów I i II instancji. W uzasadnieniu skargi J. C. podkreślił, iż dla przeprowadzenia budowy projektowanego obiektu nie jest konieczna rozbudowa infrastruktury i drogi publicznej, zaś władza budowlana nie może wymuszać na przedsiębiorcy inwestowania w obiekty komunalne i uzależniać od tego pozwolenie na budowę. Organy obydwu instancji nie udowodniły, że obiekt objęty I etapem budowy nie będzie mógł samodzielnie funkcjonować i nie spełni wymogów art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, zaś dla przeprowadzenia budowy nie jest konieczna rozbudowa infrastruktury ani drogi publicznej. Organy niesłusznie domagają się projektu budowlanego na obiekty komunalne: infrastrukturę sieciową oraz drogę publiczną, co należy do zadań gminy. Wystarczającym jest, zdaniem skarżącego, przedłożenie przez inwestora do projektu uzgodnień i oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych w przedmiocie zapewnienia mediów oraz o warunkach przyłączenia obiektu do poszczególnych sieci i dróg. Skarżący zarzucił decyzji Wojewody, że skoncentrowało się na braku obsługi komunikacyjnej projektowanego obiektu, zaś nie ocenił przedłożonej przez inwestora i przez Urząd Miejski układu komunikacyjnego ulic A. i Ś. Tymczasem obsługa komunikacyjna obecnie istnieje, gdyż istniejąca droga obsługuje sąsiednią Halę Sportową "W.". Zdaniem skarżącego wymóg organów budowlanych, aby inwestor przedstawił prócz koncepcji układu komunikacyjnego, jeszcze projekt budowlany przebudowy układu komunikacyjnego jest sprzeczny z art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 b Prawa budowlanego. Zagadnienie układu komunikacyjnego powinno być rozpatrzone podczas oddzielnego postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie, na co wskazuje wydana inwestorowi decyzja z [...].02.2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wymaganie od inwestora, aby z własnych środków realizował drogową inwestycję gminną stanowi naruszenie art. 1, 15 i 16 ustawy o drogach publicznych, art. 2 ust. 2 i 5 ustawy o finansowaniu dróg publicznych oraz art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację, wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podnieść należy, iż w związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw inicjujących dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne – ustawy z dn. 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), sądową kontrolę działalności administracji publicznej sprawują sądy administracyjne. W myśl art. 97§1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisów wprowadzających w/w ustawy (Dz.U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r., a postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Stąd też sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku. Zdaniem Sądu, skarga nie jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie przyczyną zasadniczą dokonania przez organy odmowy udzielenia pozwolenia na budowę I etapu inwestycji było niedostarczenie przez "A." Spółkę z o.o. projektu budowlanego zjazdów niezbędnych do obsługi komunikacyjnej projektowanego obiektu budowlanego oraz dokumentu potwierdzającego prawo inwestora do dysponowania nieruchomością w celu wykonania tych zjazdów. Nie ulega wątpliwości, że wniosek inwestora jak też przedłożony projekt zagospodarowania terenu inwestycji ograniczył się jedynie do wykazania układu komunikacyjnego w granicach własnych inwestycji, natomiast skarżący pomimo nałożenia obowiązków przez organ postanowieniem z [...].12.2002 r. nie uzupełnił braków w dokumentacji nawiązującej do istniejącego układu komunikacyjnego, który zapewniłby bezkolizyjne użytkowanie obiektu po jego zrealizowaniu. Braki dotyczyły też infrastruktury technicznej. Wbrew twierdzeniom skarżącego, spełnienie powyższego wymogu jest konieczne w pierwszym etapie postępowania chociaż inwestycja ma być realizowana w kilku etapach. Art. 33 ust. 1 ustawy z dn. 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.) stanowi między innymi o tym, że jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, to inwestor jest obowiązany do przedstawienia projektu zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 dla całego zamierzenia budowlanego. Zgodnie z ust. 2 art. 33 do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi także dowód, stwierdzającymi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Uszczegółowienie i zakres tego wymogu na podstawie art. 34 ust. 3 pkt. 1 Prawa budowlanego zawiera (obecnie) Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dn. 03.07.2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. nr 120, poz. 1133), zaś do 11.07.2003 r. obowiązywało analogiczne Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dn. 03.11.1998 r. (Dz.U. nr 140, poz. 906).W §8 ust. 3 tych aktów wykonawczych zostały określone między innymi wymagania projektu zagospodarowania działki, w którym winien być przedstawiony układ komunikacji wewnętrznej w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg, dojazdów itp. Jak wynika z powyższego, to inwestor ma przedłożyć projekt dotyczący między innymi rozwiązań komunikacyjnych do projektowanej inwestycji ponieważ inwestor ma własny interes w zrealizowaniu określonego zamierzenia budowlanego. Dlatego też nie może być uzasadnione powoływanie się na to, iż Prezydent Miasta B. winien dokonać przebudowy skrzyżowania ulic Ś. i A., a tym samym zjazdów na teren planowanej inwestycji. Koordynacja działań Prezydenta Miasta i inwestora w tym zakresie nie jest wykluczona, jednakże na obecnym etapie do niej nie doszło i jak wynika z pisma Prezydenta Miasta B. z dnia [...]czerwca 2003 r. "Przebudowa skrzyżowania ulicy Ś. i ulicy A. nie jest przygotowana do realizacji". W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, a w szczególności kwestionowanych przez stronę przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 ; 33 ust. 1 i 2 ; 34 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane. Wbrew twierdzeniom skarżącego, przywołane powyżej przepisy art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz przepisy rozporządzenia wykonawczego wymagają projektu budowlanego układu komunikacyjnego planowanej inwestycji, a wymóg ten nie jest sprzeczny z zakresem wniosku inwestora o pozwolenie na budowę. Jak słusznie przyznają organy, realizacja układu komunikacyjnego ulic Ś. i A. w B. jest zadaniem gminy, lecz aktualny brak tej realizacji nie zwalnia inwestora chcącego budować obiekt od zaprojektowania zjazdów z terenu inwestycji. Zarząd Miasta B. decyzją z [...].07.2002 r. wyraził zgodę na urządzenie zjazdów w pasie drogowym ulic A. i Ś., lecz inwestor nie objął projektem tych zjazdów poza granicami inwestycji. Nie można uznać słuszności zarzutu skarżącego, iż Wojewoda winien uwzględnić dla projektowanej inwestycji istniejący obecnie wjazd do Hali Sportowej W., skoro w dokumentacji projektowej sam inwestor tego nie uwzględnił. Decyzja wydana inwestorowi z [...].02.2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdzała zgodność zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania miejscowego. Była podstawą dla inwestora do złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Decyzja powyższa informowała inwestora, iż w latach 2005-2007 nastąpi realizacja przebudowy układu komunikacyjnego ulic A., W. i Ś. Zatem inwestor winien mieć na względzie tę okoliczność i przewidywać związane z tym utrudnienia w momencie poczynienia starań o wydanie pozwolenia na budowę. Projekt budowlany winien zawierać układ komunikacyjny, zgodnie z przytoczonymi powyżej przepisami, a zatem organ architektoniczno-budowlany słusznie zakwestionował niekompletność dokumentów w oparciu o treść art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Zadaniem organu było zbadanie złożonej dokumentacji, na bazie której wydawana jest decyzja o pozwoleniu na budowę. Przyjmowanie przez organ innych rozwiązań w dokumentacji nie wykazanych, nie jest uprawnione. Zarzut naruszenia przez organy w tym względzie przepisów art. 7, 8, 77 i 80 kpa nie jest zasadny. Trudno zgodzić się też ze skarżącym, iż organ odwoławczy naruszył art. 9 i 10 kpa poprzez nieinformowanie o materiale dowodowym. Organ przed wydaniem decyzji zawiadomił skarżącego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, z czego skarżący osobiście nie skorzystał. Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) orzeczono, jak w sentencji.