SA/Bk 1183/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA M. Markowski (spr.), Sędzia WSA S. Presnarowicz, Asesor WSA W. Stachurski, Protokolant B. Borkowska, po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w B. Nr [...] z [...].06.2004 r. uznającą zgłoszenie celne z 22.05.2003 r. na formularzu JDA SAD pod poz. [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej taryfikacji towaru oraz zastosowania zwolnienia od cła na podstawie art. 1904 kodeksu celnego, a także określającą nowy kod towaru i kwotę wynikającą z długu celnego. Decyzję tą organ podjął w następującym stanie faktycznym i prawnym. 22.05.2003 r. Pan J. R. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu w/g dokumentu SAD samochód używany marki TOYOTA [...] rok produkcji 2001, określając jego kod jako osobowy 870323901 i wnioskując zwolnienie go od cła na podstawie art. 1904 § 1 kodeksu celnego. Po weryfikacji zgłoszenia na podstawie art. 70 § 1 kodeksu celnego organ celny I instancji ustalił w oparciu o przeprowadzoną rewizję celną, iż jest to samochód ciężarowy, zbudowany na bazie samochodu osobowego wyposażony w dwie poduszki, klimatyzację, ABS, wspomaganie, skrzynię manualną, biegi terenowe, napęd na 4 koła, w kabinie pasażerskiej dwa miejsca siedzące, dwa dodatkowe po przesunięciu foteli i rozłożeniu ławki, skrzynia ładunkowa nakryta plandeką z czterema hakami do mocowania ładunku. W oparciu o powyższe zaklasyfikował samochód jako ciężarowy, który w związku z powyższym nie korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 1904 § 1 kodeksu celnego, a co jednocześnie skutkowało naliczeniem należności celnych. W odwołaniu od tej decyzji Pan J. R. domagał się jej uchylenia oraz wnosił o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej i pojazdów na okoliczność kwalifikacji pojazdu i jego przeznaczenia oraz pełnionej funkcji. Rozpoznając odwołanie Dyrektor Izby Celnej w B. wskazał na przepisy prawa, którymi organ winien kierować się przy dokonywaniu klasyfikacji towaru. Mianowicie organ jest zobowiązany do stosowania Taryfy Celnej, która przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie zharmonizowanego systemu Oznaczania i Kodowania Towarów sporządzoną w Brukseli 14.06.1983 r. (załącznik do Dz. u. Nr 11 poz.62 z dnia 7.02.1997 r.). Zgodnie z postanowieniem art. 13 ust. 2 powyższej konwencji weszła ona w życie w stosunku do Polski dnia 1 stycznia 1996 r. (Oświadczenie rządowe z dnia 30.12.1996 r. w sprawie przystąpienia przez Rzeczypospolitą Polską do Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w Brukseli dnia 14.06.1983 r. (Dz. U. Nr 11 poz. 63 z dnia 7.02.1997 r.). Na mocy powyższej Konwencji polska administracja celna jest zobligowana do stosowania Scalonej Nomenklatury i jej oficjalnej interpretacji w obrocie z krajami Wspólnoty Europejskiej. Oceniając czy przedmiotowy pojazd jest samochodem do przewozu osób czy też przewozu towarów organ posłużył się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej znajdującymi się w części C Taryfy Celnej załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 11.12.2001 w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz. U. Nr 146 poz. 1639). W myśl 1 Reguły klasyfikacje należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Przeznaczenie towaru ma znaczenie dla klasyfikacji jedynie wtedy, gdy sama taryfa tak stanowi. Powyższe zasady oraz stan faktyczny towaru ustalony w dniu zgłoszenia (art. 85 Kodeksu celnego) decydują o jego klasyfikacji. Stan towaru został stwierdzony protokołem rewizji celnej i zdjęciami i w myśl powyżej wskazanych zasad prawidłowo został zaklasyfikowany do pozycji : 8704 obejmujący pojazdy do transportu towarowego. Przedstawione dokumenty – zagraniczny dowód rejestracyjny, homologacja i zaświadczenie o przeprowadzeniu badań technicznych wskazują, że jest to pojazd osobowy. Pojazd jednakże przedstawiony w dacie zgłoszenia odbiega od wersji przedstawionej w dokumentach, a opinia biegłego skarbowego z Biura Analiz Zdarzeń Drogowych i Rzeczoznawstwa Samochodowego LexCar z B. Nr [...] z [...].05.2003 r. określa przedmiotowy samochód jako pojazd ciężarowy pick – up. Do wydania decyzji w sprawie wymierzania długu celnego, w których m. in. orzeka się o klasyfikacji importowanych towarów na mocy art. 280, 283 ustawy Kodeks celny powołani zostali dyrektorzy izb celnych oraz naczelnicy urzędów celnych, którzy w tej materii kierują się wyłącznie przepisami prawa celnego, nawet wówczas gdy inne przepisy traktują odmiennie dany towar. Ta okoliczność powodowała odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Szczegółowo ustalony stan samochodu dawał podstawę do zaklasyfikowania go do pozycji 8704, do której zalicza się także samochody zbudowane na bazie samochodów osobowych lub osobowo-towarowych (kombi). Przedmiotowy samochód służy do przewozu towarów, zaś sposób jego wykorzystania nie ma wpływu dla dokonania klasyfikacji taryfowej. tego rodzaju pojazd zgodnie z art. 1904 § 2 pkt 3 w zw. z art. 1902pkt 1 wyłączony jest ze zwolnienia od cła przewidzianego w art. 1904 § 1 Kodeksu celnego. Również w § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Finansów z 10.12.2001 r. w sprawie zwolnienia od cła rzeczy osobistego użytku niektórych osób fizycznych (Dz. U. Nr 149 poz. 1667) zwolnienie jest przewidziane tylko dla samochodu osobowego. Nie znajdując podstaw do uznania naruszenia przepisów procedury w toku postępowania organ II instancji wydał decyzję om treści przytoczonej na wstępie. Skargę na powyższą decyzję wniósł Pan J. R. zarzucając: 1) błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż samochód zalicza się do pojazdów ciężarowych na skutek niewłaściwego zastosowania art. 122 ustawy z 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 262 ustawy Kodeksu celnego poprzez zaniechanie jego zastosowania w sytuacji, w której: a) brak jest dowodów na potwierdzenie kwalifikacji pojazdu przyjętej przez organ I instancji, a zatem w sytuacji, w której kwalifikacja przedmiotowego pojazdu jako ciężarowego nie jest stwierdzona innymi dowodami, b) ciężar wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy spoczywa na organie prowadzącym postępowanie, 2) niewłaściwe zastosowanie art. 124 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z 219 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu postanowienia dowodów, w oparciu o które organ zakwalifikował pojazd jako ciężarowy, a wskazano jedynie, że dowody przedłożone przez skarżącego nie dowodzą, iż przedmiotowy pojazd jest pojazdem osobowym, 3) naruszenie art. 1904 § 1 Kodeksu celnego poprzez zaniechanie jego zastosowania, 4) niewłaściwe zastosowanie w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 w zw. z art. 270 Kodeksu celnego poprzez odmówienie wiarygodności mocy dowodowej dokumentom urzędowym, w których przedmiotowy pojazd zakwalifikowany został jako osobowy, 5) naruszenie wynikającej z art. 122 Ordynacji podatkowej zasady prawdy obiektywnej poprzez zaniechanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego, będącego podstawą ustalenia należności celnej. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty podniesione w skardze nie są uzasadnione. Wbrew stanowisku skarżącego organy celne dysponowały wystarczającymi dowodami do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. O zaklasyfikowaniu towaru, w tym wypadku pojazdu samochodowego, decydują, jak trafnie wskazują organy celne, z mocy art. 280 i 283 ustawy Kodeks celny tzn. dyrektorzy izb celnych i naczelnicy urzędów celnych na podstawie przepisów prawa celnego. Zastosowanie tu miał art. 85 § 1 ustawy Kodeks celny nakazujący ustalenie stanu towaru w dacie jego zgłoszenia, co organ uczynił poprzez dokonanie rewizji celnej towaru i sporządzenie stosownego protokołu opisującego stan pojazdu oraz z mocy art. 13 ustawy ustanowioną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17.12.2002 r. Taryfa celna (Dz. U. Nr 226 poz. 1885 z późn. zm.). Zarzut skarżącej, iż brak jest dowodów na potwierdzenie kwalifikacji pojazdu przyjętej przez organy jest nietrafny. Zgodnie z powyżej wskazanymi przepisami organy celne mają obowiązek ustalić stan towaru i w oparciu o Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej zawartymi w Taryfie Celnej dokonać zaklasyfikowania towaru do kodu taryfy. Obowiązkiem zatem organów celnych w toku postępowania jest zgromadzenie dowodów stwierdzających stan towaru, a nie dowodów rozstrzygających jednoznacznie do jakiego kodu taryfy celnej należy zaklasyfikować pojazd. W takim bowiem wypadku zbędne by były zawarte w Taryfie Ogólne Reguły wskazujące wg jakich zasad należy klasyfikować dany towar do poszczególnych pozycji taryfy. Z tego też względu fakt, że na podstawie innych przepisów dany pojazd jest uznany za osobowy nie oznacza, że w świetle przepisów prawa celnego dla potrzeb wymiaru należności celnej również za taki pojazd zostanie uznany. Zasadnie zatem organy celne stwierdziły, iż przedstawienie dokumentów, z których wynika, że jest to samochód osobowy nie ma znaczenia przy dokonywaniu jego klasyfikacji. Trafnie też organ zauważył, iż pojazd w wersji przedstawionej w dniu zgłoszenia nie odpowiada wersji opisanej w karcie identyfikacyjnej. Potwierdza tę okoliczność dowód własności pojazdu, w którym istnieje zapis, iż jest to pojazd przebudowany. Ta okoliczność, jak też wynikający z dokumentu rewizji celnej towaru oraz zdjęć, z których wynika, że przedmiotowy pojazd posiada skrzynię ładunkową z hakami do mocowania ładunku dawały podstawę do ustalenia w świetle zasad klasyfikacji towaru do uznania, iż pojazd jest przeznaczony do transportu ładunków i zaklasyfikowania go do kodu PCN 87043199. Kod ten obejmuje używane pojazdy samochodowe do transportu towarowego wyposażone w silniki tłokowe wewnętrznego spalania o zapłonie iskrowym i pojemności do 2800 cm3 o masie całkowitej nie przekraczającej 5 ton, ładunkowości do 1000 kg, zbudowana na bazie nadwozia samochodów osobowych lub osobowo-towarowych (kombi do 4 lat). Wszystkie dane, którym winien odpowiadać pojazd, aby zaklasyfikować go do tej pozycji zostały przez organy ustalone. Co się zaś tyczy dopuszczalnej ładowności wynika ona z porównania masy własnej pojazdu (1573 kg) i dopuszczalnej masy całkowitej (2314 kg), które to dane zawarte są w dokumentach dotyczących pojazdu. Klasyfikacja przedmiotowego samochodu do pojazdu ciężarowego wyłączyła jednocześnie możliwość zastosowania art. 1904 § 1 Kodeksu celnego przewidującego zwolnienie od należności celnych. Pojazd ciężarowy jako środek transportu, o którym mowa w art. 1902 ust. 1 i 1904 § 2 Kodeksu celnego nie korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 1904 § 1 Kodeksu celnego. Zarzut naruszenia tego przepisu jest więc oczywiście nieuzasadniony. W tych okolicznościach brak jest podstaw do uznania, iż organ odmawiając przeprowadzenia pojazdu na okoliczność kwalifikacji pojazdu i jego przeznaczenia oraz pełnionej funkcji naruszył art. 122 i 188 Ordynacji podatkowej. Również zarzut naruszenia art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wiarygodności dokumentom, w których wskazano, że jest to samochód osobowy w świetle powyższych okoliczności nie jest trafny. Dlatego na zasadzie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002 r. (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) skarga uległa oddaleniu.