SA/Bk 1248/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA S. Presnarowicz (spr.), Sędzia NSA J. Lewkowicz, Asesor WSA W. Stachurski, Protokolant A. Ziniewicz, po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie o podatek od nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. orzeka, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego kwotę 10,00 (słownie: dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] skierowaną do P. P. G., zam. [...], Wójt Gminy P. dokonał zmiany uprzednio wydanej decyzji, tj. wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003 r. Dnia [...] sierpnia 2003 r. P. W. G., ojciec wyżej wymienionego podatnika P. P. G. złożył od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., podając że działa w imieniu syna P. P. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania zgodnie z art. 228 § l pkt l w związku z art. 169 § l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślał, że odwołanie w sprawie P. W. G., ojciec wyżej wymienionego podatnika P. P. G., podając że działa z upoważnienia strony postępowania P. P. G. Jednakże do odwołania nie dołączono stosownego pełnomocnictwa. Organ I instancji w dniu [...] sierpnia 2003 r. wzywał na piśmie P. W. G. do złożenia stosownego brakującego pełnomocnictwa. Jednakże w wyznaczonym 7-dniowym terminie brak odwołania nie został uzupełniony. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. P. P. G., reprezentowany przez P. W. G. złożył w dniu 25 września 2003 r. skargę Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku. Skarżący w piśmie tym podnosi, iż odwołanie zostało złożone w sposób prawidłowy, gdyż uzupełnił braki formalne w dniu 11 sierpnia 2003 r. składając do akt sprawy brakujące pełnomocnictwo udzielone mu przez syna oraz znaki opłaty skarbowej. Ponadto upoważniony jest do załatwiania wszelkich spraw podatkowych, gdyż od 14 kwietnia 2003 r. jest dzierżawcą gospodarstwa rolnego syna z mocy zawartej umowy notarialnej. W odpowiedzi na skargę w piśmie z dnia 5 stycznia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie podzieliło zarzutów zawartych w tym piśmie skarżącego i wniosło o oddalenie skargi. Zdaniem organu odwoławczego twierdzenie P. W. G., iż pełnomocnictwo zostało złożone jest gołosłowne i nie można dać mu wiary. P. W. G. nie udowodnił bowiem powyższego faktu złożenia pełnomocnictwa. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku w dniu 3 marca 2004 r. skarżący oświadczył, że uważa się za reprezentanta syna P. P. G. Ponadto wyjaśnił, iż skargę wniósł w imieniu syna i działa z upoważnienia syna. Pełnomocnictwo w przedmiotowej sprawie do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku zostało złożone w dniu 8 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje: W związku z tym, że skarga P. P. G., który jest reprezentowany przez swego ojca P. W. G., została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku w dniu 25 września 2003 r., w myśl postanowień art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku. Skarga jest zasadna, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania podatkowego, mogące mieć istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. W rozpatrywanej sprawie, w świetle opisanego wyżej stanu faktycznego, istota sporu sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organ odwoławczy prawidłowo postąpił stwierdzając niedopuszczalność odwołania P. P. G., od decyzji podatkowej, zgodnie z art. 228 § l pkt l w związku z art. 169 § l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). W danej sprawie poza sporem pozostaje, iż w ustawowym terminie tj. dnia 5 sierpnia 2003 r. P. W. G., ojciec wyżej wymienionego podatnika P. P. G., złożył od decyzji z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] skierowanej do P. P. G., odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., podając że działa w imieniu syna P. P. G. Organ odwoławczy nie zwrócił jednak uwagi na treść znajdującego się w aktach sprawy pisma z dnia 31 grudnia 2003 r. P. G. O., inspektora Urzędu Gminy P., adresowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., w kórym wyjaśnia, iż " ....na wezwanie zgłosił się Pan G. P. z napisanym odręcznie upoważnieniem, które nie zawierało podstawowych danych osobowych. Po konsultacji telefonicznej z pracownikiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. i sekretarzem urzędu dotyczącej formy i treści składanego upoważnienia, Panu G. P. wyjaśniono, że nie musi to być upoważnienie spisane i potwierdzone notarialnie, lecz takie, z którego wynikałoby, że Pan G. P. upoważnia swojego ojca G. W. do reprezentowania syna w konkretnej sprawie tj. w sprawie złożenia odwołania od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Ponadto strona została poinformowana, że powyższe upoważnienie powinno być podpisane w obecności pracownika Urzędu Gminy. Wymagane upoważnienie nie zostało jednak złożone, w związku z tym akta sprawy Pana G. zostało przesłane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego bez stosownego upoważnienia." Z treści powyższego pisma wynika, iż organ podatkowy I instancji w sposób rażący naruszył przepis art. 137 § 2 w związku z art. 121 § 1 i 2 omawianej ustawy Ordynacja podatkowa. Stosownie bowiem do tej regulacji pełnomocnictwo może być udzielone nie tylko na piśmie, lecz również zgłoszone ustnie do protokołu przed uprawnionym pracownikiem organu podatkowego. Obecność osobista P. P. G. w danym dniu w siedzibie organu podatkowego powodowała, iż uprawniony pracownik tegoż organu podatkowego był zobowiązany pouczyć zainteresowanego o możliwości ustnego zgłoszenia stosownego pełnomocnictwa do protokółu. Jak wynika z powyższego pisma P. P. G. nie tylko nie został pouczony o takiej możliwości, ale wprowadzony w błąd stwierdzeniem, iż "...upoważnienie powinno być podpisane w obecności pracownika Urzędu Gminy." Ostatni z wymienionych tu zwrotów treści cytowanego pisma, nie znajduje w przedmiotowej sprawie jakiegokolwiek potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa. Tym samym organy podatkowe obu instancji nie wyjaśniły wszystkich okoliczności związanych z udzieleniem przez P. P. G. pełnomocnictwa ojcu P. W. G., co uchybia treści art. 120, art. 121, art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm. ). W przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. przed wydaniem zaskarżonego postanowienia nie wyznaczyło skarżącemu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, co narusza unormowania art. 200 § 1 w zw. z art. 235 omawianej ustawy Ordynacja podatkowa. Organy podatkowe, w tym również organy odwoławcze mają taki obowiązek nawet wówczas, gdyby same nie przeprowadzały uzupełniającego postępowania dowodowego (zob. wyrok NSA z 11.07.2002 r., syg. Akt I S.A./Po 788/00, opublikowany w Lex, nr 56705). Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § l pkt 1 lit. c) oraz § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), w związku z art. 97 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Ponieważ skarga uznana została za zasadną, Sąd orzekł o zwrocie kosztów w oparciu o przepisy art. 200, art. 209 i art. 206 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.