SA/Bk 1355/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie NSA Stanisław Prutis, Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2004 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu - oddala skargę,- Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. decyzją z dnia [...]07.2003r. nr [...], na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. nr 106, poz. 1126 z 2000r. z późn. zmianami) w zw. z art. 71 ust. 3 tejże ustawy oraz na podstawie art. 104 kpa – udzielił Panu M. H. pozwolenia na użytkowanie baru gastronomicznego o pow. użytkowej [...], w samowolnie zaadaptowanych pomieszczeniach piwnicznych budynku mieszkalnego na działce nr ewidencyjny [...], położonej przy ulicy R. Z. A. [...] w A. uznając, że przedmiotowa inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś inwestor przedłożył wszystkie wymagane prawem dokumenty celem uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Pani J. N., zarzucając naruszenie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności oraz nie ustalenie, czy pozwolenie dotyczy baru piwnego, czy baru gastronomicznego. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...]09.2003r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, iż decyzja nie narusza prawa, bowiem jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, zaś nazwanie barem piwnym czy gastronomicznym nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiodła Pani J. N., zarzucając nieuwzględnienie wniosków dowodowych, w szczególności uwag dotyczących sprzeczności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego oraz obrazę przepisów prawa materialnego poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, polegającego na stwierdzeniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że pomieszczenia baru nie graniczą bezpośrednio z pomieszczeniami mieszkalnymi skarżącej., W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że w zw. z art. 1-3 oraz art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawą – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z 2002r.) z uwagi na datę rozstrzygania w sprawie – właściwym pozostawał Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako sąd pierwszej instancji. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rodzaj dokonanej samowolnie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu może wykluczyć legalizację zaistniałego stanu np. wymogi bezpieczeństwa sanitarnego, przeciwpożarowego, ochrony środowiska. Będzie to oczywiście konieczne, gdy zmiana powyższa naruszy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub warunków techniczno-budowlanych. W konkretnej sprawie wyżej wymienione okoliczności nie zachodzą. Nie jest bowiem słuszne twierdzenie skarżącej jakoby organ nadzoru budowlanego wydał decyzję pozwalającą na użytkowanie piwnicy, adaptowanej na cele baru gastronomicznego, z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia organ wskazał przepisy art. 55 ust. 1 pkt 3 i 59 ust. 1 i art. 83 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r., a także art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718). Pierwszy z tych przepisów stanowi, iż wymagane jest uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, w stosunku do którego właściwy organ wydał, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 71 ust. 3, decyzję nakazującą dokonanie określonych czynności, zmian lub przeróbek; drugi z przepisów określa powinności organu nadzoru budowlanego przed wydaniem decyzji pozwalającej na użytkowanie obiektu budowlanego. Właściwym organem, którego decyzja oparta na przepisie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 71 ust. 3 prawa budowlanego stanowi przesłankę późniejszego ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na użytkowanie, jest organ nadzoru budowlanego (vide: przepis art. 83 ust. 1 prawa budowlanego wskazujący, iż do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji należą zadania i kompetencje, o których mowa między innymi w art. 51 i 71 ust. 3 prawa budowlanego). W niniejszej sprawie właśnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta A. decyzją z dnia [...]12.2002 r., opartą na treści art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r., nałożył na Pana M. H. obowiązek dokonania określonych czynności w stosunku do spornego obiektu, który to obiekt wyżej wymieniony w 2002r. samowolnie zaadaptował na cele baru gastronomicznego. Tym samym organ nadzoru budowlanego przesądził o braku konieczności przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania piwnicy i o możliwości zalegalizowania samowolnego przystosowania jej do celów baru gastronomicznego poprzez przedłożenie dokumentacji powykonawczej: technicznej oraz opinii uprawnionej osoby o stanie technicznym budynku, potwierdzającej zdatność jego użytkowania jako baru gastronomicznego. Zadaniem organu nadzoru budowlanego w sprawie niniejszej stało się wyłącznie sprawdzenie, czy inwestor należycie wywiązał się z obowiązków nałożonych przez organ nadzoru budowlanego po uprzednim stwierdzeniu na miejscu budowy – stosownie do art. 59 ust. 1 prawa budowlanego – że teren budowy jest uporządkowany, a obiekt wykonany jest zgodnie z przedłożoną dokumentacją inwentaryzacyjną. Ani organ nadzoru budowlanego nie mógł, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny, który kontroluje pod względem prawnym prawidłowość czynności tegoż organu, nie może podważać teraz działań organu nadzoru budowlanego. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta A. z dnia [...]12.2002r. podlegała bowiem odrębnemu zaskarżeniu, z możliwości którego skarżąca mogła skorzystać. Z uwagi na opisaną wyżej niemożność objęcia w niniejszej sprawie kontrolą sądową decyzji organu nadzoru budowlanego, skierowane w skardze zarzuty przeciwko temu rozstrzygnięciu pozostają bez wpływu na ocenę decyzji wyżej wymienionego organu, wyłącznie która jest przedmiotem zaskarżenia i kontroli sądowej. Ustosunkowując się do drugiego zarzutu skargi, dotyczącego sprzeczności pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, Sąd stwierdza, iż o braku takiej sprzeczności również przesądził organ nadzoru budowlanego w decyzji z [...]12.2002 r. Dostrzeżenie takiej sprzeczności stałoby na przeszkodzie legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu. Organ nadzoru budowlanego stwierdził, że zgodnie z treścią szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego Ś.-C. miasta A., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w A. z dnia [...]11.1986r. działka, na której położony jest sporny obiekt, oznaczona jest symbolem A20MWnUH o przeznaczeniu pod istniejącą zabudowę jednorodzinną z usługami, z możliwością rozbudowy usługowych parterów wgłąb terenu. Także plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta A., zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miasta A. z dnia [...]06.1992r. nie wykluczył charakteru usługowego terenu, z uwagi na położenie w samym centrum miasta. To samo stanowisko, dotyczące zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, zostało przyjęte przez organ w sprawie niniejszej. Tak więc zaadaptowanie pomieszczeń piwnicy dla celów baru gastronomicznego jest zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego Skoro więc organ nadzoru budowlanego stwierdził, że sporny obiekt nadaje się do użytkowania jako bar gastronomiczny i jest wykonany zgodnie z obowiązującymi warunkami technicznymi i z przedłożoną dokumentacją inwentaryzacyjną, a inwestor wywiązał się należycie z obowiązków nałożonych decyzją legalizującą samowolną zmianę sposobu użytkowania obiektu, nie mogło dojść do sugerowanej przez skarżącą odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie, a Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ma podstaw, by podważyć legalność tejże decyzji. Dopiero wzruszenie w trybie nadzwyczajnym ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego (tu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta A. z dnia [...]12.2002 r.) dawałoby podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie jako baru spornej piwnicy (z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.) i ewentualnego wyeliminowania – tą drogą – zaskarżonej teraz decyzji. W konkretnej sprawie nie zostały także naruszone warunki techniczne, a konkretnie § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, bowiem odległości, o których mowa w tym przepisie nie mają zastosowania do budowli podziemnych, jaką jest piwnica adaptowana na bar gastronomiczny. Należy także dodać, że inwestor spełnił wszystkie wymogi bezpieczeństwa przeciwpożarowego oraz przedłożył opinię o stanie technicznym baru. Podnoszone przez skarżącą w kilku pismach zarzuty dotyczące hałasu lub zakłócania porządku nocnego albo nieprzestrzegania godzin otwarcia baru – nie były przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie niniejszej, dlatego też nie mogą być poddane merytorycznej ocenie Sądu. Należy zaznaczyć, że wyżej wymienione kwestie mogą być przedmiotem odrębnych postępowań, o czym skarżąca została przez organy pouczona. Także kwestia nazwania baru gastronomicznym, czy tez piwnym – nie ma wpływu zdaniem Sądu na rozstrzygnięcie w sprawie. Mając całokształt powyższych okoliczności na względzie Sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002r.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z 2002r.).