SA/Bk 1376/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA J. Orzel (spr.), Sędzia WSA S. Presnarowicz, Asesor WSA W. Stachurski, Protokolant B. Borkowska, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2004 r. sprawy ze skargi J. i M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty skarbowej oddala skargę Izba Skarbowa w B., postanowieniem z dnia [...] lipca 2001 r. ([...]) stwierdziła, że odwołanie J. M. i M. B. od decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...].01.2001 r. odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w opłacie skarbowej oraz zwrotu kwoty 1.115,20 zł pobranej przez notariusza przy sporządzaniu aktu notarialnego – umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] o pow. 36,78 m2 położonego w B. przy ul. R. [...] oraz udziału [...] części prawa użytkowania wieczystego gruntu, na którym znajduje się budynek wielomieszkaniowy należący do F. P. i U. A S.A. w B., zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego przepisami art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w dalszej treści zwaną – Ordynacja podatkowa. Powyższe postanowienie nie zostało zaskarżone skargą sądowo-administracyjną. Następnie, Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia [...].03.2002 r. utrzymała w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...].11.2001 r. umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty i zwrotu opłaty skarbowej w kwocie 1.115,20 zł od umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego, Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Białymstoku oddalił wyrokiem z dnia 20 marca 2002 r. sygn. akt SA/Bk 1119/01. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazywał, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował przepisy art. 223 § 2 pkt 1 art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, co czyniło skargę nieuzasadnioną. W dniu 19.05.2003 roku J. i M. B. złożyli do Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. wniosek o wznowienie postępowania. Jako podstawę prawną wniosku wskazali przepisy "art. 240 par.1 poz. 5" Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podali, że NSA OZ w Białymstoku w wyrokach dotyczących skarg wniesionych przez B. K. (SA/Bk 1651/00) oraz H. i W. M. (SA/Bk 1685/00), uchylił decyzje Izby Skarbowej w B. utrzymujące w mocy decyzje Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. odmawiające stwierdzenia nadpłaty opłaty skarbowej i jej zwrotu pobranej od osób, które nabyły mieszkania położone w tym samym budynku mieszkalnym. Wskazywali, że w tym samym stanie faktycznym jednym osobom dokonano zwrotu opłaty skarbowej, a wnioskodawcom odmówiono stwierdzenia nadpłaty i zwrotu. Pierwszy Urząd Skarbowy w B. decyzją z dnia [...].08.2003 r. ([...]), powołując przepisy "art. 245 § 1 pkt 1" Ordynacji podatkowej, po wznowieniu postępowanie w sprawie, odmówił uchylenia decyzji z dnia [...].01.2001 r. Nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia i zwrotu opłaty skarbowej w kwocie 1.115,20 zł z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu organ stwierdził, że brak było podstaw do uchylenia decyzji gdyż nie zachodziła żadna z okoliczności wyszczególnionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wnosząc odwołanie od powyższej decyzji J. i M. B. ponownie podnosili, że nie mogą zgodzić się z nierównym traktowaniem różnych osób przy tym samym stanie faktycznym sprawy. Jednym nabywcom mieszkań stwierdzono nadpłaty opłaty skarbowej i dokonano ich zwrotu, a im zaś odmówiono. Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...].10.2003 r. ([...]) powołując przepisy art. 220 § 2 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...].08.2003 r. Organ odwoławczy podzielił ocenę organu I instancji, że w sprawie brak było przesłanek wymienionych w art. 240 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu przyznał fakt, że NSA OZ w Białymstoku uchylił niektóre decyzje Izby Skarbowej dotyczące odmowy stwierdzenia nadpłaty i zwrotu opłaty skarbowej od lokali nabywanych w budynku położonym w B. przy ul. R. [...]5 i wydał korzystne wyroki podatnikom, ale dotyczyło to skarg wniesionych w ustawowym terminie, po wyczerpaniu toku instancji. W sytuacji odwołujących się wyjaśniono, iż na skutek wniesienia odwołania po terminie, decyzja organu I instancji stała się prawomocną. Okoliczności podane we wniosku o wznowienie postępowania nie powołują nowych dowodów w sprawie i nie stanowią podstawy do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji. Skarżąc powyższą decyzję J. i M. B. wnosili o jej uchylenie oraz o zwolnienie ich od kosztów sądowych w sprawie. W uzasadnieniu powtórzone zostały zarzuty podnoszone w odwołaniu, a ponadto wskazywali, że w ogóle nie pobierano opłaty skarbowej od osób kupujących mieszkania później tj. w miesiącach listopadzie i grudniu. Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa wnosiła o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymywała stanowisko zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w dacie 28.10.2003 roku. Stosownie do regulacji zawartej w art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652), właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku. Skarga jest nieuzasadniona. Skarżący, wnioskiem z dnia 19 maja 2003 r. domagali się wznowienia postępowania powołując przepisy art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (por. W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne, str. 230). Przepisy art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej stanowią, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132, 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji, 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Żadna z wyżej wymienionych okoliczności w sprawie nie zachodzi. Jeżeli organ nie stwierdzi istnienia przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 pkt 1-8, to stosownie do art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części. Tak też orzekły organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie. Sąd, dokonując oceny zapadłych rozstrzygnięć administracyjnych w rozpoznawanej sprawie, z urzędu zauważył, że Pierwszy Urząd Skarbowy w B. w decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. ([...]) wskazał błędnie podstawę prawną decyzji – art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zamiast art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wskazanie błędnej podstawy prawnej nie dyskwalifikowało przedmiotowej decyzji skoro z rozstrzygnięcia sprawy jak i z uzasadnienia wynikało, że decyzję podjęto na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Powyższa nieprawidłowość, w ocenie Sądu, nie uzasadniała uchylenia decyzji organu I instancji i utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji i dlatego orzekł o oddaleniu skargi na podstawie przepisów art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponieważ skarżący występowali w sądzie samodzielnie bez pomocy pełnomocnika, mając na uwadze przepisy art. 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uzasadniając wyrok o oddaleniu skargi wskazał skarżącym, że nie zamyka on drogi do złożenia ewentualnego wniosku o zmianę decyzji ostatecznej Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...].01.2001 r., w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 253 a § 1 Ordynacji podatkowej.