SA/Bk 1488/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA J. Orzel (spr.), Sędzia NSA J. Lewkowicz, Asesor WSA U. B. Rymarska, Protokolant M. Tyl, po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2004 r. sprawy ze skargi Z. Z. na postanowienie Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie o podatek dochodowy od osób fizycznych za 1993 rok oddala skargę Izba Skarbowa w B., postanowieniem z dnia [...] września 2002 r. ([...]), powołując przepisy art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), postanowiła odmówić przywrócenia terminu do złożenia odwołania przez Z. Z. od decyzji Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] grudnia 1995 r. określającej zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 r. w kwocie 234,10 zł.W uzasadnieniu podano, że decyzja Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] grudnia 1995 r. została doręczona podatnikowi w trybie przepisów art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zawiadomieniem z dnia 12 stycznia 1995 r. podatnik został poinformowany o złożeniu pisma Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] grudnia 1995 r. Nr [...] w Urzędzie Pocztowo-Telekomunikacyjnym, a zawiadomienie umieszczono na drzwiach mieszkania w B. przy ul. S. [...]. Pismo nie zostało odebrane z Urzędu Pocztowo-Telekomunikacyjnego. W tym stanie rzeczy, w ocenie organu, nastąpiło zastępcze doręczenie decyzji podatnikowi. Podano, że odwołanie od decyzji doręczonej w trybie przepisów art. 44 Kpa w dniu 19.01.1996 r., winno zostać wniesione z zachowaniem 14-dniowego terminu, czyli w okresie od 20 stycznia do 02 lutego 1996 r. W prośbie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania podatnik podał jako przyczynę uchybienia chorobę trwającą od 27 września 1995r. do końca miesiąca marca 1996r. Wniosek o przywrócenie terminu winien był podatnik złożyć w pierwszym tygodniu miesiąca kwietnia 1996 r. Z zaświadczeń przedstawionych przez podatnika wynika jednak inny termin ustania przyczyny uchybienia terminu. Z karty informacyjnej leczenia szpitalnego wynika, że pobyt w szpitalu trwał od 28 listopada do 21 grudnia 1995 r. Następny pobyt w szpitalu obejmował okres od 31 stycznia 1996 r. do 28 lutego 1996 r. Z wyżej przytoczonych dat wynika, że pomiędzy 22 grudnia 1995 r. a 30 stycznia 1996 r. nie istniały żadne przeszkody do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wniosek został złożony dopiero w dniu 22 lipca 2002 r. ponad sześć i pół roku później, czyli z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Wyjaśniono też, że kserokopię decyzji na prośbę podatnika z dnia 14 czerwca 2002 r., doręczono w dniu 11 lipca 2002 r. Skarżąc powyższe postanowienie Z. Z. zarzucał, że wydane ono zostało z naruszeniem przepisów art. 42, 43 i 44 Kpa w wyniku ich błędnej interpretacji. Wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.W uzasadnieniu wskazywał, że nigdy nie doręczono mu decyzji określającej wysokość zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 r. Wyjaśniał, że w okresach podanych przez Izbę Skarbową przebywał na leczeniu szpitalnym, a później w swoim domu mieszkalnym w S. Działaniem swoim organy podatkowe naruszyły przepisy art. 45 Konstytucji RP i art. 42, 43, 44, 62 i 63 Kpa, a także art. 773 Kpc. Odpowiadając na skargę, Izba Skarbowa w B. wnosiła o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśniła, że przepisy art. 45 Konstytucji RP, a także art.773 Kpc, jak też art. 62 i 63 Kpa nie miały w sprawie zastosowania. Natomiast przepisy art.42, 43 i 44 Kpa mające w sprawie zastosowanie nie zostały naruszone. Podtrzymała stanowisko reprezentowane w uzasadnieniu postanowienia, że doręczenie decyzji nastąpiło w trybie przepisów art. 44 Kpa. Odwołanie od decyzji, doręczonej w trybie przepisów art. 44 Kpa w dniu 12 stycznia 1996 r., winien skarżący wnieść w terminie 14 dni od tej daty, czyli w dniach 20 styczeń – 02 luty 1996r. Skarżący podnosi, że w terminie tym nie mógł wnieść odwołania z powodu choroby trwającej od 27 września 1995 r. do 31 marca 1996 r. Najpóźniej prośbę winien złożyć w pierwszym tygodniu miesiąca kwietnia 1996r. Z przedstawionych przez skarżącego dowodów wynika jednak, że w szpitalu przebywał on od 28 listopada do 21 grudnia 1995r. Od 21 grudnia 1995r. do 30 stycznia 1996r. przebywał w domu, a następnie od 31 stycznia 1996r. do 28 lutego 1996r. znowu przebywał na leczeniu w szpitalu. W okresie pomiędzy 22 grudnia 1995r. a 30 stycznia 1996 r. nie było żadnych przeszkód do wniesienia odwołania. Wniosek o przywrócenie terminu skarżący złożył dopiero w dacie 22 lipca 2002 r., czyli po upływie sześć i pół roku od upływu terminu i dlatego wniosek taki nie mógł być uwzględniony w świetle przepisu art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] grudnia 1995 r. określającej wysokość zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych podatnika za rok 1993 r., Izba Skarbowa w B. oparła się na przepisach art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz.926 ze zm.). Skarżący podatnik prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wniósł w dacie 22 lipca 2002 r. W dacie wniesienia prośby obowiązywały już przepisy wyżej powołanej ustawy – Ordynacja podatkowa, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 1998 roku (art. 344 Ordynacji podatkowej), które miały w sprawie zastosowanie. Przepisy art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej stanowią, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania zawarty był w odwołaniu od decyzji, które wpłynęło do Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. w dniu 22 lipca 2002 r. (k. 26 akt podatkowych). W uzasadnieniu wniosku podatnik podawał "...,iż w okresie od 27 września 1995 r. do końca marca 1996 r. byłem ciężko chory i przebywałem na leczeniu w szpitalu lub na zwolnieniu lekarskim i przebywałem na odpoczynku w swojej posiadłości w S.– D. [...]". Podatkowy organ odwoławczy przyjął, że doręczenie decyzji Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] grudnia 1995r. zostało dokonane w trybie przepisów art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 1980r. Nr 9, poz. 26 ze zm.). Zawiadomieniem z dnia 12 stycznia 1996r. skarżący był poinformowany o złożeniu pisma stanowiącego decyzję z dnia [...] grudnia 1995 r. w Urzędzie Pocztowo-Telekomunikacyjnym, a zawiadomienie umieszczono na drzwiach mieszkania przy ul. S. [...] w B. Przedmiotowe pismo nie zostało odebrane z Urzędu Pocztowo-Telekomunikacyjnego. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, wniosek o przywrócenie terminu winien być złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 22 lipca 2002 r. i dlatego ocena Izby Skarbowej w B., że był on spóźniony nie budzi zastrzeżeń Sądu. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wykazał, że niezgodne z rzeczywistością było twierdzenie skarżącego, że przebywał on na leczeniu szpitalnym w okresie od 27 września 1995r. do końca miesiąca marca 1996 r. W rzeczywistości bowiem niezdolność do pracy skarżącego trwała od 31 stycznia do 28 lutego 1996 r. i od 29 lutego 1996 r. do 10 marca 1996 r. oraz kolejne zwolnienie lekarskie od 30 września 1996 r. W świetle powyższego, odmowa przywrócenia terminu znajdowała oparcie w przepisach art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, co czyniło skargę nieuzasadnioną. Sąd stosując przepisy art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.