SA/Bk 1532/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie NSA Stanisław Prutis, Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2004 r. sprawy ze skargi M. i G.M. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu planu miejscowego o d d a l a s k a r g ę. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] października 2001r. Rada Miejska w S. przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy S., we wsi O., w granicach określonych w załączniku do uchwały, z zamiarem przeznaczenia terenów na zabudowę mieszkaniową, usługową i komunikacyjną obwodnicę wsi. Po sporządzeniu projektu planu i uzgodnieniu go z właściwymi służbami, został on wyłożony w dniach od [...] lipca do [...] sierpnia 2003r, do publicznego wglądu. Skarżący w trakcie wyłożenia projektu planu do wglądu złożyli sprzeciw wobec przewidzianego planem przeprowadzenia drogi 10KDx-6 poprzez część ich działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...]/5. Sprzeciw ów został potraktowany, jako zarzut do projektu planu. Zarządzeniem Nr [...] z [...] września 2003r. Burmistrz S. zarzutu nie uwzględnił, po czym przedstawił go do rozpatrzenia Radzie Miejskiej w S., która na sesji przeprowadzonej w dniu [...] października 2003r. uchwałą Nr [...] zarzut odrzuciła z następującym uzasadnieniem. Projektowany ciąg pieszo-jezdny (przechodzący południowym skrajem działki Nr [...]/5) jest niezbędny w celu przeprowadzenia sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza projektowanego kanału sanitarnego, który musi przebiegać zgodnie z ukształtowaniem terenu i odprowadzać będzie ścieki grawitacyjne z terenów istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej, położonej w rejonie ulicy B. do projektowanej przepompowni ścieków. W skardze wniesionej do sądu administracyjnego na powyższą uchwałę M. i G.M. podnieśli zarzut naruszenia: - art. 7 kpa poprzez nieuzasadnione pominięcie interesu społecznego oraz słusznego interesu strony przy podejmowaniu uchwały, - art. 140 kc poprzez rażące ograniczenie możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości oraz rozporządzania nią przez właścicieli, - art. 1 ust. 2 pkt 9 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, iż inwestycja, której dotyczy zaskarżona uchwała, jest podyktowana potrzebami interesu publicznego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej uchwały. Rada Miejska w S. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Odrzucenie zgłoszonego przez skarżących zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie naruszyło bowiem prawa, zaś zarzuty skargi okazały się niezasadne. Jeden z nich, dotyczący naruszenia przepisu ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w ogóle trafia w próżnię, albowiem przepisy tej ustawy nie miały w sprawie zastosowania. Zgodnie z art. 85 ust. 2 powołanej wyżej nowej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obowiązującej od 11 lipca 2003r.) do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe tj. ustawę z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zmianami). W sprawie niniejszej uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi O. podjęto [...] października 2001r., zaś komunikat zawierający zawiadomienie o wyłożeniu do publicznego wglądu opracowanego projektu planu, wywieszono na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta w S. w dniu [...] lipca 2003r., a dzień wcześniej ogłoszono o tym w miejscowej prasie (k.10 i 9 akt administracyjnych). Również imienne powiadomienie dotychczasowej właścicielki działki Nr [...]/5 – W.K. o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu wystosowano do niej przed [...] lipca 2003r., bo [...] czerwca 2003r., a zatem do procedury planistycznej w niniejszej sprawie miały w pełni zastosowanie przepisy dotychczasowej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wprawdzie z oświadczenia skarżącego, złożonego na rozprawie wynika, że działkę Nr [...]/5 skarżący nabyli w maju 2003r., tym niemniej brak jest dowodu na to, że przed zawiadomieniami i ogłoszeniami o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, wprowadzone zostały w ewidencji gruntów stosowne zmiany osób uprawnionych do działki Nr [...]/5, a zatem organ planistyczny, będący – z mocy art. 21 ustawy z 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086) – związany danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, miał prawo dokonywania indywidualnego powiadomienia o czynnościach planistycznych osób dotychczas figurujących w ewidencji gruntów. W sprawie nie doszło też do naruszenia wskazanego przez skarżących art. 140 kc, ani też do naruszenia art. 7 kpa. Przepis art. 140 kodeksu cywilnego, opisujący istotę prawa własności i wymieniający atrybuty właścicielskie wskazuje, iż wykonywanie tychże uprawnień następuje "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego". Właśnie ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym (teraz planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) jest jedną z ustaw szczególnych, wyznaczających granice władania rzeczą przez właściciela. Z mocy ustaw regulujących problematykę zagospodarowania przestrzennego, organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Realizując powyższe uprawnienie, rada gminy działa w granicach przysługującego jej uznania. Jest to tzw. władztwo planistyczne gminy, rozumiane jako prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. W sprawie niniejszej, zdaniem Sądu, rada gminy odrzucając zarzut skarżących do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie przekroczyła granic władztwa planistycznego, albowiem przewidując przebieg kwestionowanej drogi 10KDx-6 skrajem nieruchomości skarżących, miała na uwadze zarówno prawo właścicieli do należytego zagospodarowania swojej działki, jak i służebną rolę ustaleń planu w zaspokajaniu potrzeb lokalnej wspólnoty. Przebieg kwestionowanej drogi został bowiem zaprojektowany w taki sposób, że wcale nie pozbawia skarżących możliwości zabudowy własnej działki (zgodnej z przewidzianym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną), a jednocześnie umożliwia przeprowadzenie drogą sieci infrastruktury technicznej. Organ gminy podkreślił potrzebę wyznaczenia w planie miejsca do przeprowadzenia kanału sanitarnego, który przebiegać musi zgodnie z ukształtowaniem terenu i odprowadzać będzie ścieki grawitacyjne z terenów istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej do projektowanej przepompowni ścieków. W twierdzeniu organu nie można dostrzec dowolności. Za przyjętym w projekcie planu rozwiązaniem przemawiają konkretne merytoryczne założenia, których skarżący skutecznie nie podważyli. To, że poszczególne pobliskie działki mają rozwiązany problem odprowadzania ścieków (indywidualnymi oczyszczalniami ekologicznymi) nie wyłącza potrzeby opracowania przez gminę scentralizowanego systemu gospodarki ściekami dla całego obszaru, tym bardziej gdy obszar ten położony jest na granicy otuliny Parku Krajobrazowego Puszczy K. w sąsiedztwie obszaru zewnętrznej strefy ochrony pośredniej ujęć wody dla miasta B. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę, jako bezzasadną oddalił (art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270).