SA/Bk 1595/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA M. Markowski (spr.), Sędzia WSA S. Presnarowicz, Asesor WSA W. Stachurski, Protokolant B. Borkowska, po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie wymiaru cła oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...].09.2003 r. Nr [...] uznającą zgłoszenie celne wg dokumentu SAD Nr [...] z dnia [...].08.2003 r. za nieprawidłowe i określającą wyższą wartość celną samochodu marki Ford [...] oraz należności podatkowe. Rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji, organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszeń prawa uzasadniających zakwestionowanie zaskarżonej decyzji. Zakwestionowanie wskazanej wartości celnej w ocenie organu odwoławczego było uzasadnione w świetle art. 23 § 7 kodeksu celnego. Wskazana w zgłoszeniu celnym wartość samochodu marki Ford [...] z rocznika 2003 r. na kwotę 8000 EURO była zaniżona w stosunku do jego rzeczywistej wartości. Porównanie ceny wynikającej z przedstawionego rachunku z cenami wskazanymi w katalogach "Eurotax" oraz ceną wskazaną w katalogu "Eurotax Schwacke Liste", w którym za tego typu samochody wskazano cenę 23.450 EURO stanowiło podstawę do zakwestionowania wartości celnej, organ bowiem powziął wątpliwości co do wiarygodności ceny transakcyjnej. Konsekwencją zakwestionowania wiarygodności dokumentów w zakresie wskazanej ceny była konieczność ustalenia wartości celnej z wykorzystaniem metod określonych w art. 25 – 29 kodeksu celnego. Wskazując z jakich przyczyn kolejne metody opisane w art. 23, 25 – 28 kodeksu celnego nie mogą być zastosowane do ustalenia wartości celnej organ stwierdził, iż należy ustalić tę wartość metodą z art. 29 kodeksu celnego. W ramach tej metody organ dopuścił dowód z opinii biegłego, który sporządził ją w oparciu o stan samochodu i wykorzystał do jej opracowania zasady służące do określenia wartości z katalogu "Info-Ekspert". Zgodnie z tymi zasadami biegły skorygował cenę bazową określoną w katalogu na kwotę 76.500 zł brutto o współczynniki korygujące obniżające i podwyższające tę cenę ustalając ją na kwotę 70.400 zł, którą następnie obniżył o należności podatkowe, co dało kwotę 50.882 PLN tj. 11.649,88 EUR. Cena ta została przyjęta jako wartość celna. Przedłożonej w toku postępowania odwoławczego oceny technicznej z 29.09.2003 r. organ nie uwzględnił przyjmując, iż sporządzenie jej wg stanu samochodu w miesiąc po zwolnieniu towaru spod dozoru celnego byłoby sprzeczne z treścią art. 85 § 1 kodeksu celnego. Postępowanie celne przeprowadzone zostało zgodnie z regułami określonymi w art. 121 § 1 i 187 § 1 ordynacji podatkowej, a ocena dowodów dokonana zgodnie z kryteriami wskazanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej. Okoliczność, iż strona jest niezadowolona z rozstrzygnięcia nie może stanowić o naruszeniu zasad postępowania. Mając na uwadze powyższe organ na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Z 1997 r. Nr 137 poz.926 z późn. zm.), art. 23 § 7 oraz 29 § 1, art. 85 § 1, 262 ustawy z 9.01.1997 kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. Nr 75 z 2001 r. poz. 802 z późn. zm.), art.25 ust. 4, art. 28 ust. 1, art.36 ust. 2, art. 37 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11 poz. 50 z późn. zm.), § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27 poz. 269 z późn. zm.) orzekł jak w decyzji opisanej na wstępie. W skardze na powyższą decyzję skarżący Z. S. zarzucił naruszenie art. 7 kpa, art. 75 § 1 kpa, art.77 § 1 kpa, art. 23 ust. 1 i art. 25 ustawy prawa celnego. W uzasadnieniu skarżący twierdził, iż organ nie rozpatrzył całego zgromadzonego materiału, w szczególności opinii rzeczoznawcy przedstawionej przez niego w toku postępowania. Wskazując na rozbieżności wynikające z uwzględnienia lub nieuwzględnienia współczynników korygujących wartość bazową przyjętą w obu opiniach zakwestionował ustaloną przez organ cenę rynkową pojazdu. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący wskazując na naruszenie art. 23 § 1 i art. 25 kodeksu celnego nie precyzuje na czym to naruszenie polega. Należy jednak przyjąć, iż skarżącemu chodzi o niezastosowanie art. 23 § 1 kodeksu, który wskazuje co jest wartością celną towaru przywiezionego na polski obszar celny. W sprawie zaś chodzi o fakt, iż organ celny nie uznał za wartość celną ceny transakcyjnej wynikającej z faktury. Odmowa uwzględnienia wartości transakcyjnej za wartość celną wynikała z faktu jej zakwestionowania w oparciu o art. 23 § 7 kodeksu. Przyczyny, które wskazał organ jako podstawę zakwestionowania wartości celnej, a mianowicie niemal trzykrotne zaniżenie ceny zapłaconej w stosunku do cen rynkowych, co organ stwierdził porównując z cenami na tego typu samochody wynikające z katalogów uzasadniały zakwestionowanie wiarygodności wskazanej wartości celnej. Organy nie naruszyły więc art. 23 § 1 kodeksu celnego. Zakwestionowanie wartości celnej nakłada na organy celne obowiązek jej ustalenia stosownie do metod opisanych w art. 25 – 28 kodeksu. Organy w tym zakresie w dostateczny sposób wykazały z jakich przyczyn kolejno opisane metody w tych przepisach nie mogą być podstawą ustalenia wartości celnej. Tak więc nie można przyjąć, aby doszło do naruszenia tych przepisów przez ich niezastosowanie. W zakresie naruszenia prawa procesowego skarżący wskazał na naruszenie przepisów kpa, które to przepisy nie miały w sprawie zastosowania z uwagi na fakt, iż z mocy art. 262 kodeksu celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje odpowiednio przepisy działu IV ustawy z dnia 29.08. 1997 r. – ordynacja podatkowa. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania skarżący wskazuje, iż organ nie rozpatrzył całego zgromadzonego materiału dowodowego, a więc naruszył art. 187 § 1 ordynacji podatkowej, nie rozważał bowiem złożonej przez niego w toku postępowania opinii rzeczoznawcy, w której biegły wskazał na konieczność przyjęcia do wyceny współczynników korygujących kwotę bazową i w efekcie pomniejszających wartość samochodu. Przedstawiona przez skarżącego opinia rzeczoznawcy została sporządzona w dniu 29.09.2003 r. z uwzględnieniem katalogu "Info-Ekspert" i jak wskazał biegły na ten dzień ustalona została wartość samochodu. Zgodnie z art.85 § 1 kodeksu celnego do ustalenia wartości celnej przyjmuje się stan towaru z dnia jego zgłoszenia. W tym wypadku zgłoszenie towaru nastąpiło w dniu 29.08.2003 r., organ nie mógł więc ustalić wartości celnej na podstawie opinii złożonej przez skarżącego odzwierciedlającej stan towaru w miesiąc po jego zgłoszeniu i zwolnieniu towaru. Należy jednak wskazać, że opinia Nr [...] w oparciu, o którą organ ustalał wartość celną, sporządzona została przez biegłego także z uwzględnieniem katalogu "Info-Ekspert" i z zastosowaniem wskazanych w nim współczynników korygujących, tych które faktycznie należało zastosować, co organ rozważył dokonując oceny tej opinii. Należy tu jedynie wskazać, iż poza okolicznością, którą wskazuje organ jako podstawę odmowy uwzględnienia opinii złożonej przez skarżącego, opinia ta błędnie ujmuje do współczynnika korygującego in minus korektę dotyczącą pierwszej rejestracji, ponieważ współczynnik ten uwzględniony jest wówczas, jeśli pierwsza rejestracja nastąpiła w okresie od czerwca do końca roku i wówczas podwyższa on wartość samochodu, zaś przedmiotowy samochód został zarejestrowany w lutym, co też pozostaje bez wpływu na wartość bazową, nadto w opinii tej biegły w sposób dowolny podaje kwoty korekt na in minus, nie uzasadniając ich ani też nie wskazując wskaźników procentowych do ich obliczania jak to uczynił biegły w opinii [...] r., będącej podstawą ustalenia wartości celnej. Odmowa uwzględnienia opinii złożonej przez skarżącego przy rozpoznawaniu sprawy przez organy celne w tej sytuacji nie daje podstaw do uznania , aby doszło do naruszenia art. 187 § 1 ordynacji podatkowej. Z tych więc względów Sąd skargę jako nieuzasadnioną oddalił zgodnie z art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z 30.08.2002 r. (Dz. U. Nr 153 poz. 1270)