SA/Bk 1603/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi E. i J. Ł. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę.- Decyzją z dn. [...].11.2003 r. nr [...] Wojewoda P., powołując art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. Nr 106 z 2000 r. z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Pani E. Ł. i Pana J. Ł., utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...] października 2003 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Zakładowi Energetycznemu w B. pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznej napowietrznej i przyłączy nn, zamierzonych do realizacji na działkach nr [...]/[...],[...]/[...],[...]/[...] i [...]/[...] położonych w Ł. przy ul.P. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Zakład Energetyczny B. pismami z dnia [...] września 1999 r. i z [...] maja 2000 r. wystąpił do Urzędu Miasta i Gminy w Ł. o wydanie pozwolenia na budowę linii napowietrznej i przyłącza nN do zasilania budynków mieszkalnych w Ł. przy ul. P.[...]. Organ I instancji, decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Zakładowi Energetycznemu w B. pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznej napowietrznej i przyłączy nn, zamierzonych do realizacji na działkach nr[...]/[...],[...]/[...],[...],[...]/[...]i [...]/[...] położonych w Ł. przy ul. P. Decyzja ta w wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego została uchylona decyzją Wojewody P. z dnia [...] września 2003 r. i sprawę przekazano celem ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po usunięciu braków w materiale dowodowym i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy Burmistrz Miasta Ł. decyzją z dnia [...] października 2003 r. ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił Zakładowi Energetycznemu w B. pozwolenia na budowę tejże linii elektroenergetycznej. Decyzję organu pierwszej instancji zaskarżyła Pani E. Ł. i Pan J. Ł.. Odwołujący się podnieśli, iż organ pierwszej instancji, przed podjęciem decyzji nie wykonał wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Białymstoku z dnia 19 kwietnia 2001 r. sygn. akt SA/Bk 20/01 NSA, jak też nie uwzględnił Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] lutego 2003 r. Pozostała część odwołania poświęcona została sprawie drogi dojazdowej do terenów położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działki odwołujących się. Wojewoda P. stwierdził, że odwołania są niezasadne. Odniósł się do zastosowanych przepisów prawnych twierdząc, iż pomimo wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718) to zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek uwzględnienia przepisów dotychczasowych, a wynikających z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (jednolity tekst Dz.U. Nr 106 z 2000 r. z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 106 z 2000 r. z późn. zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Natomiast ust. 2 art. 35 stanowi, że właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym art. 5, który stanowi, że obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający: 1) spełnienie wymagań podstawowych dotyczących: a) bezpieczeństwa konstrukcji, b) bezpieczeństwa pożarowego, c) bezpieczeństwa użytkowania, d) odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, e) ochrony przed hałasem i drganiami, f) oszczędności energii i odpowiedniej izolacyjności cieplnej przegród, 2) warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, a w szczególności w zakresie oświetlenia, zaopatrzenia w wodę, usuwania ścieków i odpadów, ogrzewania, wentylacji oraz łączności, 3) niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich, 4) ochronę ludności zgodnie z wymaganiami obrony cywilnej, określonymi w odrębnych przepisach, 5) ochronę dóbr kultury, 6) ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w ust. 1 pkt 6 obejmuje w szczególności: 1) zapewnienie dostępu do drogi publicznej, 2) ochronę przed pozbawieniem: a) możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, b) dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, 3) ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, 4) ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Prowadząc zatem postępowanie w zakresie pozwolenia na budowę właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, gdyż może jedynie oceniać zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. To inwestor decyduje jaki zamiar inwestycyjny przedkłada organowi do oceny, a rolą organu jest jego weryfikacja pod kątem zgodności przejętych rozwiązań z prawem. Przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego jest jedynie budowa linii energetycznej niskiego napięcia zaprojektowana na działkach o numerach [...]/[...] i [...]/[...]i budowa przyłącza do istniejących budynków mieszkalnych położonych na działkach o nr [...]/[...],[...]/[...] (przed podziałem działka miała nr[...]/[...]) i [...]. Jest to pełen zakres inwestycji objętej zaskarżoną decyzją organu pierwszej instancji. Zamiar inwestycyjny zgodny jest z wnioskiem inwestora jak i decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Ł. z dnia [...] kwietnia 2000 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu omawianej inwestycji. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że projektowana linia elektroenergetyczna nN usytuowana zostanie w odległości 0,50 m od granicy działki przed podziałem o nr [...], a po podziale działki o nr [...], stanowiącej własność odwołujących się. Wobec tych faktów, organ II instancji wskazał, że budowa nie obejmie działki skarżących, a w takich przypadkach inwestor nie jest zobowiązany przedkładać organowi dokumentu świadczącego o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nieruchomości skarżących, zgodnie z ustaleniami art. 32 ust. 4 pkt prawa budowlanego. Wnioskodawca natomiast przedłożył organowi dokumenty świadczące, że posiada prawo do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane umożliwiające zrealizowanie inwestycji. Przedstawione dowody świadczą, iż inwestor wywiązał się z obowiązków wynikających z przepisów prawa, zaś inwestycja nie narusza przepisów art. 5 prawa budowlanego. W takich okolicznościach właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej mając na uwadze ustalenia art. 35 ust. 4 prawa budowlanego nie miał prawa odmówić wydania Zakładowi Energetycznemu w B. decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznej. Pozostałe kwestie podniesione w odwołaniu, a dotyczące wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Białymstoku z dnia 19 kwietnia 2001 r. sygn. akt SA/Bk 20/01 NSA, uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] lutego 2003 roku, jak i drogi dojazdowej do terenów położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działki odwołujących się, nie były przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego. Przytoczony przez odwołujących się wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2001 r. sygn. akt SA/Bk 20/01 dotyczył uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2000 r. oraz decyzji Burmistrza Ł. z dnia [...] października 2000 r. w przedmiocie wznowienia postępowania w stosunku do decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2000 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu omawianej inwestycji. Natomiast Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] lutego 2003 r. w sprawie nabycia nieruchomości dotyczy zezwolenia Rady Miejskiej w Ł. udzielonej Burmistrzowi Ł. do nabycia na własność Gminy Ł. nieruchomości, z przeznaczeniem na drogę. Decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Ł. z dnia [...] kwietnia 2000 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji polegającej na budowie linii napowietrznej nn na działkach nr [...]/[...]i [...]/[...], budowie przyłącza napowietrznego do budynku mieszkalnego przy ul. P. [...] i przebudowie istniejącego przyłącza napowietrznego do budynku nr [...]w Ł. przy ul. P., jest decyzją ostateczną. Potwierdził to wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 8 marca 2002 r. sygn. akt SA/Bk 1759/01 oddalając skargę Pana J. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2001 r., które utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Ł. z dnia [...] września 2001 r. odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r. Również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...] marca 2002 r. odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2000 r. E. Ł. i J. Ł. złożyli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody P. z dnia[...].11.2003 r. Decyzji tej zarzucali: - błędną interpretację wyroku NSA z dn. 8.03.2002 r. sygn. akt SA/Bk 1759/01, - nie wykonanie zaleceń z wyroku NSA z dn. 19.04.2001 r. sygn. akt SA/Bk 20/01, - rażące naruszenie prawa materialnego i procedury m.in. z powodu nie uwzględnienia dowodów z akt sprawy Sądu Rejonowego w B. i postanowienia z [...].05.2002 r. sygn. akt [...], a nadto Sądu Okręgowego w B. i postanowienia z [...].08.2002 r. z akt o sygn.[...], - nie uwzględnienie uchwały Rady Miejskiej w Ł. z [...].02.2003 r. nr [...] o nabyciu nieruchomości nr [...]/[...],[...]/[...],[...]/[...]pod drogę (dojście, dojazd), - bezprawne rozszerzenie pozwolenia na budowę poza granice decyzji z dn. [...].04.2000 r. dotyczącej warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta określała budowę na działkach o nr [...]/[...]i [...]/[...], zaś decyzja pozwalająca na budowę wymienia działki o nr [...]/[...] i[...]/[...]. Nadto, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w p. 2 określiła budowę przyłącza do budynku mieszkalnego przy ul. P. [...], zaś decyzja skarżona stanowi o "budynkach", - brak tytułu prawnego inwestora do nieruchomości w postaci aktu notarialnego. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów art.art. 6, 7, 8, 10 § 1, 75 § 1, 77, 78 § 1, 97 § 1 pkt 4, 101 § 3, 105 § 1, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. oraz art.art. 5 ust. 1 pkt 6 ust. 2 pkt 1, 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2, 35 ust. 1 pkt 1a, 1b, 1c, 35 ust. 2, 33 ust. 1 pkt 2 i 3, 34 ust. 1 prawa budowlanego, a także przepisów prawa o zagospodarowaniu poczynając od art. 139 i innych. Skarżący wnosili o stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji Wojewody P. bądź uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi, p. Ł. opisali przebieg postępowań w w/w sprawach cywilnych podkreślając, że organy nie wzięły pod uwagę opinii biegłego geodety wydanej do sprawy[...], z której wynika, że działki o nr [...]/[...] i [...]/[...]przeznaczone są na przejazd. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczasową argumentację. Podkreślił, że inwestor wykazał się prawem do dysponowania tymi nieruchomościami, które są objęte inwestycją tj. działkami o nr [...]/[...],[...]/[...], [...],[...]/[...],[...]/[...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W związku z powstaniem z dniem 1-go stycznia 2004 roku dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego, skargi wniesione przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego są rozpoznawane przez wojewódzkie sądy administracyjne, co ma miejsce również w niniejszym przypadku, zgodnie z zapisem art. 97 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271). Skarga E. i J. Ł. jest bezzasadna, zaś zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawnych. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na przebieg ujętej zaskarżoną decyzją inwestycji – linii elektroenergetycznej, która została obrazowo nakreślona na mapie zasadniczej będącej załącznikiem do pozwolenia na budowę. Linia ta jest zaprojektowana na działkach o nr geodez. [...]/[...],[...]/[...]wraz z budową przyłączy do istniejących budynków mieszkalnych położonych na działkach o nr geodez. [...]/[...],[...]/[...] (poprzednio działki miały nr[...]/[...]) i nr[...]. Żadna z wymienionych działek nie stanowi własności skarżących, lecz osób zainteresowanych doprowadzeniem linii energetycznej do ich budynków. Projektowana linia zostanie usytuowana między innymi na działce nr [...]/[...]w odległości 0,50 m od granicy z działką skarżących noszącą nr [...]/[...] (uprzednio[...]/[...]). Zatem, inwestycja nie obejmie działki skarżących, będzie usytuowana w dużej odległości od ich budynku mieszkalnego znajdującego się na działce o nr [...]/[...]i nie sposób dopatrzeć się jakiegokolwiek negatywnego oddziaływania inwestycji na nieruchomość małż. Ł. Natomiast, z orzeczeń sądowych i ich uzasadnień – Sądu Rejonowego w B. (sygn. akt [...]) – Sądu Okręgowego w B. (sygn. akt[...]) wynika, iż Sąd ustanowił drogę konieczną do działek sąsiednich m.in. przez nieruchomość skarżących o nr geodez. [...], która jest usytuowana w zupełnie innym miejscu niż projektowana linia elektroenergetyczna. Wieloletni spór sąsiedzki o drogę konieczną doprowadził do przeniesienia się konfliktu, również na postępowania administracyjne dotyczące uzyskania pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznej, czym zainteresowani są, skłóceni ze skarżącymi, ich sąsiedzi. Jednakże, wbrew zarzutom skargi, postępowanie sądowe o drogę konieczną (w/g oświadczenia skarżącego, zakończone ostatecznym wyrokiem Sądu Najwyższego w dniu 28.01.2004 r.) nie miało żadnego związku ze sprawą niniejszą i zbędnym byłoby dopuszczanie dowodów z akt sądu powszechnego. Planowana linia o długości 33 m ma mieć charakter napowietrzny, a jej przebieg nad działkami o nr [...] [i [...]/[...]został uzgodniony z właścicielami tych działek A. C. Ł. i K. J. Ł., którzy podpisali stosowne oświadczenia, znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego. Tak samo postąpili właściciele działek o nr[...],[...]/[...],[...]/[...]. Zarzut skarżących, iż inwestor nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, jest chybiony, albowiem w tym przypadku – budowy linii energetycznej – wystarczająca jest zgoda właścicieli uprawniająca do wejścia Zakładu Energetycznego na ich grunt, a nie notarialny tytuł własności inwestora. Ustosunkowując się do twierdzenia skarżących, iż "nie wykonano wyroku NSA z 19.04.2001 r. sygn. akt SA/Bk 20/01, to Sąd zauważa, iż tamten wyrok uchylał decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji, lecz w międzyczasie została wydana następna decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Ł. z dn. [...].04.2000 r., która jest prawomocna i obowiązująca. Dlatego też, jakiekolwiek jej kwestionowanie, na tym etapie postępowania, nie jest ani możliwe ani też dopuszczalne. Jeśli chodzi o uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z [...].02.2003 r. nr [...], to z treści jej wynika, iż Rada zezwoliła Burmistrzowi na wykup określonych działek pod drogę. Jest to więc zupełnie inna kwestia nie mająca żadnego związku z niniejszą sprawą. Wojewoda P., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji o pozwoleniu na budowę, prawidłowo rozważył wszystkie przesłanki faktyczne i prawne, których istnienie jest zasadniczym i podstawowym wymogiem dla udzielenia pozwolenia na budowę. Organ postąpił zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dn. 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 106 poz. 1126 z 2000 r. z późn. zm.). Nie ulega wątpliwości, iż projekt budowlany linii elektroenergetycznej jest zgodny z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami techniczno-budowlanymi, posiada odpowiednie uzgodnienia i został sporządzony przez osobę uprawnioną. Skarżący nie kwestionowali, w tym zakresie, jakichkolwiek braków poza twierdzeniem, iż decyzja pozwalająca na budowę wykracza poza granice decyzji z dn. [...].04.2000 r., z czym jednakże zgodzić się nie można. Decyzja z [...].04.2000 r., oprócz inwestycji na działkach nr [...]/[...] i[...]/[...], stanowi o doprowadzeniu linii do budynków o numerach policyjnych [...] i [...]. W decyzji zaskarżonej, zamiast numerów posesji zostały podane numery działek, co nie oznacza, że miejsce zaplanowanej inwestycji uległo zmianie. Zamiar inwestycyjny pozostaje w zgodzie z wnioskiem inwestora jak i z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Z akt sprawy wynika, że inwestor wywiązał się z obowiązków wynikających z przepisów prawa, zaś planowana inwestycja nie narusza art. 5 prawa budowlanego tj. spełnia wszelkie wymogi bezpieczeństwa oraz nie narusza interesów osób trzecich. W takiej sytuacji organ administracji architektoniczno-budowlanej nie miał żadnych podstaw, w myśl art. 35 ust. 4 prawa budowlanego, aby odmówić Zakładowi Energetycznemu w B. pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznej. Skarżący, zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego powołali kilkanaście artykułów k.p.a. bez ustosunkowania się, na czym w niniejszym postępowaniu, owe rażące uchybienia miałyby polegać. Dlatego też, należało uznać ten zarzut za nieuzasadniony. Mając na względzie powyższe okoliczności skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270).