SA/Bk 386/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie NSA Stanisław Prutis, Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2004 r. sprawy ze skargi S. P. B. P. oraz J. W., T. Dz., E. i J. S., M. B. i H. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę,- Burmistrz Miasta B. P. decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., Nr [...] – odmówił Paniom E. M. O. i E. S. K. – Spółce Cywilnej "E.P." w H. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nieruchomości oznaczonej nr geod. [...] położonej przy ul. M. w B. Po., dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania byłej kotłowni z przeznaczeniem na piekarnię osiedlową z punktem sprzedaży detalicznej pieczywa. Na skutek odwołania wniesionego przez Panie E. M. O. i E. S. K. – reprezentujących spółkę cywilną "E. p." Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...]lutego 2003 r., Nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję i ustaliło warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania byłej kotłowni z przeznaczeniem na piekarnię osiedlową o przewidywanej wydajności 1.200 sztuk pieczywa dziennie wraz z punktem sprzedaży detalicznej produkowanego pieczywa oraz częścią socjalno-biurową na przedmiotowych nieruchomościach położonych w B. P. przy ul. M. Organ odwoławczy uznał, że wyżej wymieniona inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem funkcjonowanie piekarni osiedlowej z uwagi na jej przeznaczenie i funkcję – jest nieuciążliwą działalnością usługową. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiodło S. P. B. P. oraz J. W., T. Dz., E. i J. S., M. B. i H. N., zarzucając przede wszystkim naruszenie art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowania przestrzennym poprzez przyjęcie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławcze w B. wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, iż w związku z art. 1-3 oraz 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 r.) – z uwagi na datę rozstrzygania w sprawie – właściwym pozostawał Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako sąd I instancji. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z treścią art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. Nr 15, poz. 139 z 1999 r. z późn. zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sprawie niniejszej zamierzenie inwestycyjne polega na zmianie sposobu użytkowania byłej kotłowni na piekarnię osiedlową z punktem sprzedaży detalicznej w ilości 1.200 sztuk pieczywa dziennie. Spór zaś między organem odwoławczym a stroną skarżącą sprowadza się do interpretacji, czy wymieniona wyżej piekarnia osiedlowa z punktem sprzedaży detalicznej jest zakładem produkcyjnym czy usługowym. Mając na uwadze definicję pojęcia produkcji i usług przytoczoną przez organ odwoławczy (Encyklopedia Internatica http://encyklopedia interia.pl) oraz fakt specyfiki sprzedaży pieczywa, gdzie jego świeżość jest największym atutem – należy podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bi., iż usługi są szerokim pojęciem obejmującym w swym zakresie niekiedy produkcję i usługi – jak ma to miejsce w konkretnej sprawie. Należy dodać, że strona skarżąca w swojej skardze, opiera się na wykładni pojęć "produkcja" i "usługa" dokonanych przez organ I instancji. Podkreślić jednak trzeba, iż problem ten Burmistrz Miasta B. P. porusza dopiero w piśmie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2002 r. i to w sposób bardzo ogólny, wskazując jako źródło wyżej wymienionych pojęć "Słownik Języka Polskiego, PWW 2002 – bez przytaczania ich treści i analizy znaczeń. Organ odwoławczy natomiast dodatkowo zbadał, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest nieuciążliwe, bowiem nie figuruje w wykazie zawartym w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określania rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589 z 1998 roku). Organ także dokonał pozytywnych uzgodnień z konserwatorem zabytków, jak również ustosunkował się do braku uzgodnień z Radą Osiedla. Tym samym spełnione zostały przesłanki zawarte w zapisie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r. Rady Miejskiej w B. P. (Dz. Urz. Woj. B. Nr 23, poz. 129 z 12 grudnia 1994 r. z późn. zm.), obowiązującego w dacie orzekania, w brzmieniu: tereny zabudowy mieszkaniowej średniej intensywności głównie wielorodzinnej, położone w strefie ochrony konserwatorskiej z dopuszczeniem intensywnych form zabudowy jednorodzinnej. Możliwość realizacji usług nieuciążliwych dla ludności pod warunkiem uzyskania zgody samorządu mieszkańców i pozytywnej opinii WSSE co do niekolizyjności z zabudową mieszkaniową ...". W konsekwencji wyżej wymienionych ustaleń, należy uznać, że nie został naruszony art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. Nr 15, poz. 139 z 1999 r. z późn. zm.). Nie naruszono także art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a. bowiem organ II instancji uzasadnił swoje stanowisko, jak również wskazał właściwe przepisy prawne, będące podstawą rozstrzygnięcia. Na koniec należy podkreślić, iż ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są pierwszym etapem procesu inwestycyjnego, którego celem jest stwierdzenie jedynie zgodności projektowanej inwestycji z treścią zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Drugim etapem jest pozwolenie na budowę, w którym organ budowlany zbada zgodność przedmiotowej inwestycji z ustawą – Prawo budowlane oraz przepisami wykonawczymi. W trakcie tego postępowania administracyjnego badane będą kwestie hałasu, zanieczyszczeń powietrza, wytrzymałości stropów, grubości ścian oddzielających piekarnię od mieszkań oraz inne zagadnienia, które strona skarżąca przedwcześnie zgłaszała jako zarzuty w sprawie niniejszej. Należy jeszcze podkreślić, że niezasadny jest zarzut strony skarżącej, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne ma charakter ogólnomiejski, bowiem organ był związany wnioskiem inwestora, który określił piekarnię jako osiedlową, zaś zapis ten w postaci: "piekarnia osiedlowa" zawarty w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – wiąże z kolei inwestora, który nie może odstąpić od jego treści, realizując tę inwestycję. Mając całokształt powyższych rozważań na względzie Sąd, uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 r.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 r.).-