SA/Bk 665/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA S. Prutis, Sędziowie NSA A. Sobolewska-Nazarczyk (spr.), D. Tryniszewska-Bytys, Protokolant E. Trzeciak, po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2004 roku sprawy ze skargi GMINY B. oraz A. Z. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2003 roku Nr [...], 2. orzeka, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz A. Z. S. kwotę 30,00 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego.- Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...]02.2003 roku, nr [...] na podstawie art. 129 ust. 1, 130 ust. 1 i art. 132 ust. 5 ustawy z dnia 21.08.1997 roku o gospodarce nieruchomościami oraz art. 104 kpa ustalił odszkodowanie za wywłaszczoną w 1978 roku nieruchomość położoną w B. przy ulicy B. o pow. [...] m2, stanowiącą własność Państwa L. i F. S.. Do zapłaty ustalonej w decyzji kwoty zobowiązano Gminę B. – aktualnego właściciela wyżej wymienionej nieruchomości. W uzasadnieniu wyjaśniono, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast działając z wniosku A. Z. S. decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 roku stwierdził nieważność decyzji Wojewody B. z dnia [...] listopada 1978 roku utrzymującej w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia [...] września 1978 roku o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa części nieruchomości położonej w B. przy ul. B. [...], oznaczonej jako działka Nr [...] o pow. [...]m2 i działka Nr [...] o pow. [...]m2, stanowiącej przed wywłaszczeniem własność L. i F. S. Jednocześnie utrzymane zostały w/w decyzje w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości. Tym samym sprawa ustalenia wysokości odszkodowania wróciła do rozpoznania przez organ I instancji. Na skutek odwołania Gminy B., która wskazywała na Skarb Państwa, jako organ właściwy, jej zdaniem, do wypłaty odszkodowania oraz Pana A. Z. S., kwestionującego z kolei wysokość odszkodowania – Wojewoda P. decyzją z dnia [...]04.2003 roku, nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając iż nie narusza ona prawa w postaci art. 129, 130 ust. 1 i 132 ust. 5 ustawy z dnia 21.08.1997 roku o gospodarce nieruchomościami. Skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina B. oraz Pan A. Z. S. – podnosząc te same zarzuty, co zawarte w swoich odwołaniach. W odpowiedzi na skargi Wojewoda P., wnosząc o ich oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi podlegają uwzględnieniu, jednak nie z przyczyn w nich wskazanych. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z 2002 roku) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W sprawie niniejszej Sąd stwierdził naruszenie przepisów prawa skutkujących stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji. Organy administracji państwowej, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w obu instancjach nie dokonały rozważań w zakresie istnienia przesłanek zawartych w art. 24§1 pkt 1 i 4 kpa – tym samym rażąco naruszyły prawo. Prowadzenie bowiem postępowania administracyjnego i rozstrzyganie w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości i odszkodowania z tym zwrotem związanego przez organ, którego nieruchomość powyższa jest własnością narusza nie tylko art. 24§1 pkt 1 i 4 kpa, ale także art. 7 i 8 kpa i w konsekwencji także art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy wymieniony wyżej organ winien być wyłączony od jej rozpatrzenia. Należy także podkreślić, że również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej kwestii zajmowało jednoznaczne stanowisko w postaci wyłączenia organu i jego pracownika od załatwienia wyżej wymienionych spraw (uchwała składu siedmiu Sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego z 19 maja 2003 roku OPS 1/03 - ONSA z. 4 poz. 115 z 2003 roku). Trzeba także zaznaczyć, że w zw. z art. 1-3 oraz art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 r.) – z uwagi na datę rozstrzygania w sprawie – właściwym pozostaje Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako Sąd I instancji. Mając więc całokształt powyższych okoliczności na względzie Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji na podstawie art. 145§1 ust. 2 i art. 152 ustawy z dnia 30.08.2003 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z 2002 roku) w zw. z art. 97§1 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z 2002 roku). O kosztach rozstrzygnięto w myśl art. 200 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyżej powołanej w zw. z art. 97§2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi cytowanej wyżej.