SA/Bk 725/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko, Sędziowie NSA Grażyna Gryglaszewska, Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi H. i J. P. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenie na budowę oddala skargę.- Dnia [...] września 2002 r. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na budowę powyższego obiektu, Prezydent Miasta B. udzielił takiego pozwolenia Państwu M. i G. B. decyzją znak: [...]. Wojewoda P. rozpatrując odwołanie Państwa H. i J. P. od powyższej decyzji z dnia [...] września 2002 r. uchylił ją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, podejmując ostateczną decyzję z dnia [...] listopada 2002 r. znak: [...]. Po przeprowadzeniu ponownie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] marca 2003 r. znak: [...], udzielającą pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Odwołanie do Wojewody P. złożyli współwłaściciele sąsiedniej działki nr [...] Państwo H. i J. P., którzy nie wyrazili zgody na budowę inwestycji zgodnie z przedłożonym przez inwestora projektem budowlanym. Skarżący uważają, iż zrealizowanie projektowanej rozbudowy budynku mieszkalnego Państwa M. i G. B. po granicy tej nieruchomości, spowoduje zacienianie istniejącego budynku mieszkalnego skarżących, co narusza ich interes. W związku z tym Państwo H. i J. P. wnieśli o uchylenie skarżonej decyzji z dnia [...] marca 2003 r. znak: [...] organu I instancji. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., Nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, iż przedmiotowa inwestycja nie zacienia budynku skarżących oraz nie narusza w żadnym zakresie przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiedli państwo H. i J. P. zarzucając naruszenie prawa poprzez zaprojektowanie jednej ze ścian na cokole ogrodzenia trwałego, którego środek przebiega po granicy nieruchomości, jak również niewłaściwe doliczenie odległości pomiędzy inwestycją a domem skarżących – co w konsekwencji zacienia ich pomieszczenia i obniża wartość domu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Organy architektoniczno-budowlane obu instancji nie naruszyły bowiem prawa orzekając o pozwoleniu na rozbudowę istniejącego na działce Nr [...], przy ul. B. [...] w B., budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego wzdłuż granicy z działką Nr [...], a wyłącznie niezgodność decyzji z prawem skutkowałoby jej uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wyrokiem z dnia 5 marca 2001 r. (sygn. P 11/2000) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 z późn. zmianami) w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na użytkowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Konsekwencją powyższego wyroku opublikowanego w Dzienniku Ustaw z dnia 16 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 207), eliminującego z porządku prawnego wymóg uzyskania zgody sąsiada na budowę obiektu przy granicy działki, stała się dopuszczalność sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Ocena dopuszczalności usytuowania budynku przy granicy nieruchomości z punktu widzenia powyższych wskazań, należy do organu architektoniczno-budowlanego, przed którym toczy się postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę (vide: wyrok składu siedmiu sędziów NSA z 11 czerwca 2001 r., sygn. OSA 4/01 – ONSA 2001, Nr 4, poz. 145 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 2002 r. sygn. IV SA 1102/00). Takiej oceny dokonały też organy architektoniczno-budowlane w niniejszej sprawie wykazując w sposób nienasuwający zastrzeżeń, iż projektowana rozbudowa istniejącego już na działce Nr [...] w B. budynku mieszkalnego jednorodzinnego, nie będzie stanowiła przeszkody dla dotychczasowego sposobu użytkowania nieruchomości skarżących (działki Nr [...]), ani dla przyszłej ewentualnej, innej niż obecna, zabudowy ich działki. Rozbudowa spornego budynku gospodarczego pozostaje w zgodności z określonym prawem miejscowym przeznaczenia terenu inwestycji. Działka inwestora i skarżących leży na obszarze, który w obowiązującym miejscowym szczegółowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla F. – B. (zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] lipca 1993 r.) stanowi teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z możliwością adaptacji istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Również nieruchomość skarżących jest zabudowana. Organ dokonał ustaleń w zakresie wpływu planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego na zabudowę działek sąsiednich już istniejącą i przyszłą ich rozbudowę. Rozbudowa nie limituje rozbudowy budynków na działce sąsiedniej, pozostawiając skarżącym możliwość wyboru sposobu usytuowania przyszłej zabudowy. Mają oni możliwość rozbudowy swego budynku mieszkalnego sytuując go w odległości 4 metrów od granicy (ścianą z oknami) z pozostawieniem możliwości wjazdu w głąb działki wzdłuż ogrodzenia. Zdaniem autora projektu, rozbudowa przedmiotowego budynku pozostawi bez zmian nasłonecznienie pomieszczeń mieszkalnych w budynku skarżących. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił w sposób szczegółowy, tj. w nawiązaniu do odległości między projektowaną rozbudową a budynkiem mieszkalnym skarżących analizę nasłonecznienia ich pomieszczeń mieszkalnych, stwierdzając, iż – zważywszy na tę odległość i wysokość projektowanego budynku – nie jest możliwe pozbawienie dopływu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych skarżących. Podkreślić należy, że ustawa z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane i mające w sprawie zastosowanie przepisy warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (rozporządzenie MGPiB z 14 grudnia 1994 r.) stanowią wyłącznie o zabezpieczeniu dostępu światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a zatem podnoszony zarzut dotyczący generalnego zacienienia gruntu na działce skarżących w następstwie planowanej rozbudowy budynku, pozostaje poza sferą kontroli służb architektoniczno-budowlanych. Podkreślić należy również, że działka skarżących nie jest ani działką rekreacyjną, ani rolną przeznaczoną pod uprawy. Zawarte w skardze zastrzeżenia skarżących wobec sąsiadów dotyczące ogrodzenia między działkami i związanego z tą inwestycją częściowego rozebrania tegoż ogrodzenia, stanowiącego, zdaniem Państwa P., ich własność, stanowią roszczenia, które skarżący mogą dochodzić przed sądem cywilnym, albowiem na wykonane ogrodzenia pomiędzy działkami nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Ponadto przedłożony projekt rozbudowy budynku, nie przewiduje wejścia z robotami na nieruchomość sąsiadów. Reasumując, skarżący nie podważyli w sposób skuteczny ustalenia organu co do braku naruszenia zabudową po granicy ich działki interesu skarżących, chronionego przepisami prawa budowlanego, co wobec jednoczesnego spełnienia przez inwestora pozostałych warunków do uzyskania pozwolenia na budowę, szczegółowo omówionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie pozwalało Sądowi na podważenie legalności zaskarżonej decyzji. Organ architektoniczno-budowlany nie miał bowiem podstaw do odmowy zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i udzielenia wnioskowanego pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego. Tak więc, wobec nie naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz § 12 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak również art. 21 i 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483) – Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 r.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 r.).-