SAB/Bk 51/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie NSA Stanisław Prutis, Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi E.S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie wznowionego postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] lipca 2001r. nr [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2001r. nr [...] 1. zobowiązuje Wójta Gminy K. do wydania w terminie 60 dni od uprawomocnienia się wyroku, decyzji w sprawie wznowionego postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania, 2. umarza postępowanie przeciwko Wójtowi Gminy K. w przedmiocie bezczynności we wznowionym postępowaniu o pozwolenie na budowę. 3. zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz skarżącego E.S. kwotę 31,40 (trzydzieści jeden i 40/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargą z dnia [...] grudnia 2003r. (data nadania w urzędzie pocztowym) E.S. zarzucił Wójtowi Gminy K. bezczynność w sprawie wznowionego [...] listopada 2002r. postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki Nr [...]/1, położonej we wsi Ż.W., gm. K. i o pozwolenie na budowę wiaty na tejże działce, zakończonego decyzją ostateczną wójta z [...] sierpnia 2001r. Skarżący stwierdził, iż organ I instancji pozostaje bezczynny mimo, iż Wojewoda P. decyzją z [...] sierpnia 2003r. uchylił decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] lipca 2003r. powtórnie zatwierdzającą projekt budowy wiaty we wznowionym postępowaniu i umorzył postępowanie organu I instancji z uwagi na to, że decyzja tego organu nie została wydana w trybie art. 151 § 1 kpa tj. nie doszło do jednoczesnego z nowym pozwoleniem uchylenia pierwotnego pozwolenia na budowę z dnia [...] sierpnia 2001r. Stąd w obrocie prawnym pozostaje dalej ostateczna decyzja z [...] sierpnia 2001r. o pozwoleniu na budowę wiaty a w tej sytuacji wydanie kolejnej decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi rażące naruszenie prawa i czyni koniecznym umorzenie postępowania organu I instancji. Wniesienie do Sądu skargi na bezczynność Wójta poprzedzone zostało wezwaniem wójta pismem z [...] listopada 2003r. do usunięcia naruszenia prawa tj. art. 35 i 36 kpa, do którego to wezwania organ nie ustosunkował się i nie nadał mu też biegu jako zażaleniu strony na bezczynność. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. przyznał, iż doszło w sprawie do przekroczenia terminów jej rozpatrzenia, wynikających z kpa oraz nadmienił, iż od [...] stycznia 2004r. gmina utraciła uprawnienia do wydawania pozwoleń na budowę zgodnie z art. 82 ustawy – Prawo budowlane, w związku z czym akta sprawy przekazane zostały do Starostwa Powiatowego w W.M. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Sąd stwierdza, iż na rozprawie wyznaczonej dla rozpatrzenia skargi E.S. wskazał, jako organ właściwy dla rozpatrzenia sprawy wznowionego postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę – Starostę Powiatu w W.M., stąd skargę na bezczynność tego organu wyłączono do odrębnego rozpatrzenia. Istotnie bowiem ustawa z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) wyłączyła nowym brzmieniem art. 82 "a" prawa budowlanego dotychczasową możliwość powierzania gminom przez starostę w drodze porozumienia, spraw z zakresu swojej właściwości jako organom administracji architektoniczno-budowlanej, stwierdzając w przepisie przejściowym tj. art. 7 ust. 5, iż obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy porozumienia w tym zakresie, wygasają z dniem 31 grudnia 2003r. Do rozpoznania zatem sprawy wznowionego postępowania administracyjnego, dotyczącego udzielonego R. i S.M. pozwolenia na budowę wiaty, właściwym stał się teraz Starosta Powiatu w W.M., a ponieważ skarżący skargi o bezczynność w opisanej wyżej sprawie nie cofnął, a sąd administracyjny przy uwzględnieniu skargi na bezczynność nakaz wydania w określonym terminie decyzji winien skierować do właściwego decyzyjnie organu, wyłączenie do odrębnego rozpoznania skargi o bezczynność w stosunku do starosty stało się konieczne. Jednocześnie, wobec pozostawienia przez skarżącego do uznania Sądu, rozstrzygnięcia o bezczynność wójta w zakresie postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, Sąd postępowanie przeciwko wójtowi w tym zakresie umorzył jako bezprzedmiotowe. Skoro bowiem wójt w tejże kategorii spraw przestał być kompetentny do decyzyjnego orzekania, nie byłoby dopuszczalne kierowanie do niego ewentualnego nakazu zakończenia postępowania administracyjnego, co uzasadnia umorzenie wszczętego wcześniej postępowania sądowego w zakresie bezczynności wójta w tej sprawie (art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Merytorycznie podlegała uwzględnieniu skarga E.S. w części zarzucającej Wójtowi Gminy K. bezczynność w sprawie wznowionego postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania działki Nr [...]/1, położonej we wsi Ż.W. dla inwestycji w postaci wiaty. Wznowienie postępowania administracyjnego w tejże sprawie nastąpiło postanowieniem tegoż wójta z dnia [...] listopada 2002r. Mocą tegoż postanowienia wznowione zostały postępowania administracyjne w dwóch sprawach: o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zakończone ostateczną decyzją wójta z [...] lipca 2001r. Nr [...] oraz o pozwoleniu na budowę wiaty, zakończone ostateczną decyzją tegoż wójta z [...] sierpnia 2001r. Nr [...]. Po wznowieniu obu postępowań Wójt Gminy K. kontynuował jedynie postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę, całkowicie natomiast pominął potrzebę podjęcia decyzji we wznowionym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. W konsekwencji w sprawie tej wystąpiła ewidentna bezczynność, trwająca prawie 1,5 roku. Trudności z podjęciem na nowo rozstrzygnięcia w sprawie warunków zabudowy z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, o których to trudnościach wspominał przedstawiciel wójta na rozprawie, nie usprawiedliwiają organu. Kodeks postępowania administracyjnego wprowadził terminy do załatwiania spraw – jednomiesięczny dla spraw wymagających postępowania wyjaśniającego i dwumiesięczny dla spraw szczególnie skomplikowanych oraz nałożył obowiązek niezwłocznego załatwiania spraw nie wymagających zbierania dowodów (art. 35 § 2 i § 3 kpa). Przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym korespondują z ogólną zasadą szybkości postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 kpa. W sprawie niniejszej doszło do oczywistego pogwałcenia tej zasady co uzasadnia zobowiązanie organu do wydania decyzji kończącej wznowione postępowanie. Stąd na mocy art. 149 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd w tej części skargę uwzględnił. Sąd uznał przy tym, iż skarżący przed wniesieniem skargi do sądu wyczerpał przewidziany kodeksem postępowania administracyjnego środek odwoławczy, służący do zakwestionowania braku działania organu. Wprawdzie skarżący zażalenie na bezczynność określił, jako wezwanie wójta do usunięcia naruszenia prawa, ale też i organ I instancji tj. wójt nie nadał temu pismu biegu właściwego dla środka odwoławczego, kwestionującego bezczynność organu. Nie może być zaś takiej sytuacji, by nieznajomość przepisów proceduralnych tak przez stronę, jak i przez organ administracji stosujący przepisy, sankcjonować dotkliwiej w stosunku do strony, a pobłażliwiej dla organu. Konsekwencją uwzględnienia skargi było orzeczenie na wniosek skarżącego o zwrocie przez organ poniesionych przez stronę kosztów postępowania (art. 200 w zw. z art. 210 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Za koszty niezbędne i celowe Sąd uznał uiszczony wpis od skargi oraz udokumentowany biletem PKP koszt dojazdy w obie strony na trasie S.-B. (łącznie 31,30 złotych). Utraconego zarobku skarżący, będący rolnikiem, nie udowodnił a domaganie się odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu z racji negatywnych przeżyć z powodu przewlekłości postępowania prowadzonego przez wójta nie jest dopuszczalne w ramach kosztów postępowania przed sądem administracyjnym. Dodać przy tym należy, że w ramach niniejszej uwzględnionej skargi Sąd nie mógł orzec o zwrocie kosztów dojazdu skarżącego do Sądu na rozprawę we wcześniejszym postępowaniu, prowadzonym pod sygnaturą [...], a zakończonego postanowieniem z [...] lutego 2003r. odrzucającym skargę. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.