I SA/Bd 1005/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od czerwca do listopada 2004 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B.orzekł o odpowiedzialności M. Ł. – jako byłego członka zarządu Spółki z o.o. "V." za zaległości tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od czerwca do listopada 2004r. w kwocie 489.859,07 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 308.106 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 12.958,40 zł. Z uwagi na bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec majątku Spółki "V", Komornik Sądowy, postanowieniem z dnia 28 grudnia 2007r. umorzył postępowanie egzekucyjne. Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego nie stwierdził okoliczności, które w myśl prawa uwolniłyby skarżącą od odpowiedzialności podatkowej, w szczególności wymienionych w art. 116 w związku z art. 107 i art. 108 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Wskutek wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na decyzję organu II instancji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 25 maja 2010r., Sygn. akt I SA/Bd 287/10 uchylił zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu wobec braku szczegółowego podania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyliczenia, z którego wynika kwota 489.859,07 zł (podana przez organ I instancji w sentencji decyzji) nie można jednoznacznie ustalić, czy uwzględniono wszystkie wyegzekwowane i przekazane przez komornika należności na poczet zaległości podatkowych. W decyzji nie dokonano szczegółowego rozliczenia, jaka kwota została zaliczona na poczet należności głównej, a jaka na odsetki, oraz czy kwota 44.381,33 zł przyznana organowi podatkowemu, jako wierzycielowi hipotecznemu, to jedyna suma, którą uzyskano na skutek egzekucji. Decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej ponownie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika[...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]r. W uzasadnieniu odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii rozliczenia kwot wpłaconych przez spółkę i wyegzekwowanych w postępowaniu egzekucyjnym wskazano, iż łączona kwota dokonanych wpłat na poczet należnych zobowiązań wykazanych w deklaracjach VAT-7 za okres czerwiec, lipiec, październik i listopad 2004r. wyniosła 2.886,30 zł, z czego przerachowano na należność główną 2.645 zł, odsetki za zwłokę 214,90 zł oraz koszty upomnienia 26,40 zł. Zatem w wyniku wykonania decyzji Dyrektora Urzędu kontroli Skarbowej pozostała do zapłaty należność główna w wysokości 519.842 zł wraz z odsetkami, której szczegółowe rozliczenie przedstawiono w uzasadnieniu. Organ odwoławczy wskazał również, iż dnia 30 kwietnia 2008r. Komornik Sądowy Rewiru III przy Sądzie Rejonowym w T. dokonał jednorazowego przelewu kwoty 44.381,33 zł na rachunek bankowy [...]Urzędu Skarbowego w B.. Kwota ta stosownie do art. 62 Ordynacji została zaksięgowana na zobowiązanie o najwcześniejszym terminie płatności tj. za czerwiec 2004r. z czego na należność główną 29.982,93 zł oraz odsetki od zaległości 14.398,40 zł. Wyjaśniono również, iż środki pieniężne uzyskane z tytułu przeprowadzonej przez organ egzekucyjny sprzedaży licytacyjnej samochodu ciężarowego Pegout 307 XS w wysokości 20.500 zł rozdysponowano na zaległości spółki "V." za okresy styczeń i październik 2003r., wrzesień –grudzień 2005r. oraz styczeń –sierpień 2006r. co szczegółowo rozpisano w uzasadnieniu decyzji. W konsekwencji łączna zaległość przyjęta do orzeczenia o odpowiedzialności p. Ł. za okres od czerwca do listopada 2004r. wyniosła 489.859,07 zł a odsetki na dzień wydania decyzji wyniosły 308.106 zł. Dalej organ szczegółowo odniósł, się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem organu w sprawie bezspornym jest, że strona pełniła funkcję Prezesa Zarządu Spółki z o.o. "V." w czasie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do listopada 2004 r. Okoliczność tę potwierdza pismo Sądu Rejonowego w B. XIII Wydział Gospodarczy z dnia 6 lutego 2008r. Organ podniósł, że powoływanie się przez stronę na udzielone pełnomocnictwo H. R., nie uwalnia członka zarządu od odpowiedzialności. Natomiast nieznajomość kondycji finansowej Spółki i brak zainteresowania strony tą kwestią stanowi zawinione przez nią zaniechanie wykonywania podstawowych obowiązków. Jeżeli jej niewiedza była przyczyną nie zgłoszenia wniosku o upadłość, to nie jest to okoliczność świadcząca o braku winy w rozumieniu art. 116 Ordynacji podatkowej. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, organ I instancji zgromadził szereg dowodów przesądzających, że egzekucja administracyjna wobec Spółki z o.o. "V." była w części bezskuteczna. Strona natomiast nie przedstawiła żadnego dokumentu, który by wykazał, że we właściwym czasie zgłosiła wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęła postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe). Nie przedstawiła również żadnego dokumentu, który by wykazał, że nie zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub nie wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jej winy. Organ zaznaczył, że stosownie do art. 10 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2009r. Nr 175, poz. 1361) niewykonywanie wymagalnych zobowiązań pieniężnych jest podstawową i powszechną przesłanką ogłoszenia upadłości. Stan taki, zdaniem organu, trwał w Spółce "V." od początku sprawowania przez skarżącą funkcji członka zarządu. Odnośnie powołania się w odwołaniu na posiadane przez Spółkę "V." wymagalne wierzytelności w stosunku do innych podmiotów, w tym do D. Sp. o.o. z tytułu wynajmu kontenerów, organ zaznaczył, że strona na poparcie powyższego nie przedstawiła żadnych dowodów bądź też dokumentów. W skardze wniesionej na decyzję organu II instancji strona zarzuciła: 1) rażące naruszenie prawa materialnego, a zwłaszcza art. 116 Ordynacji podatkowej przez orzeczenie o jej odpowiedzialności za zaległości podatkowe "V." Sp. z o.o. z/s w B., pomimo, że nie wykazano żadnej z przesłanek tej odpowiedzialności; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza art. 121 § 1 i art. 122, art. 180 art. 187 § 1, art. 188, art. 191 art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 Ordynacji podatkowej przez brak podstawowych ustaleń istotnych dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, przez nieprzeprowadzenie niezbędnych dowodów, fragmentaryczną ocenę materiału dowodowego w sprawie bezpodstawną odmowę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skarżąca wskazała, że jedynym ustaleniem dokonanym w prowadzonym postępowaniu o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jest stwierdzenie, iż pełniła ona obowiązki prezesa Zarządu Spółki oraz, że powstały zaległości w podatku od towarów i usług za okres od czerwca do listopada 2004 roku. Jednak wielkość tej zaległości została w motywach obu decyzji ustalona całkowicie dowolnie bez przywołania jakiegokolwiek dowodu, z którego konkretne wielkości zaległości wynikały. Strona zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej, że w zakresie ustalenia pełnienia przez nią funkcji członka Zarządu poprzestał na danych wynikających z pisma Sądu Rejonowego w B. i nie podjął jakichkolwiek działań mających na celu ustalenie okresu pełnienia przez nią tej funkcji mimo wniosku o przesłuchanie na te okoliczności świadka H. R. Skarżąca wskazuje, że z uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. wynika, iż w ramach prowadzonych wcześniej czynności egzekucyjnych w stosunku do "V." Sp. z o.o. wyegzekwowano określone w tej decyzji kwoty pieniężne, które jednak nie odpowiadają zakresowi odpowiedzialności M. Ł.. I tak, jeżeli Dyrektor Izby Skarbowej przywołuje, iż wyegzekwowane zostały kwoty 29.982,93 zł, 12.343,80 zł, 7.066,42 zł i 8.776,42 zł oraz 21.3672,06 zł (zaliczone w tej wysokości na poczet zobowiązania głównego) to kwoty te nie korespondują z wielkością zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji organu I instancji. Już proste odliczenie od zobowiązania za czerwiec 2004 roku czyli od kwoty 47.372,00 zł zarachowanych kwot 29.982,93 zł i 632,00 zł (str. 6 decyzji) powoduje, iż zobowiązanie za ten okres winno wynieść 16.757,07 zł, a nie jak to wylicza organ II instancji 17.389,07 zł. Zdaniem strony, organy podatkowe nie wykazały istnienia stanu bezskuteczności egzekucji, bo za takie wykazanie nie może być uznane przywołanie jedynie postanowienia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B.. W opinii skarżącej poza sporem pozostaje, że egzekucja nie została skierowana do całego majątku Spółki, a organy podatkowe nie wykazały przy tym, iż Spółka nie posiada faktycznie majątku. Strona zarzuciła organowi odwoławczemu, że oddalił jej wnioski dowodowe w zakresie, w którym przeprowadzenie wnioskowanych dowodów pozwoliłoby na ujawnienie majątku Spółki. Zdaniem strony ze sprawozdania finansowego Spółki za rok 2004, znajdującego się w jej aktach rejestrowych prowadzonych przez Sąd Rejonowy w B., wynika w sposób niebudzący wątpliwości iż nie zachodziły przesłanki ogłoszenia upadłości, gdyż aktywa obrotowe wynosiły 2.092.916,20 zł, zaś wartość towarów ponad 900.000 zł, a należności krótkoterminowe ponad 1.600.000 zł. Skarżąca wskazała, że Spółka dysponowała istotnymi środkami finansowymi w kwocie ponad 1.500.000 zł, które jak to sugerują dowody zgromadzone w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Rejonowy w B., zostały usunięte z rachunków bankowych Spółki przez następnego prezesa Zarządu "V." Sp. z o.o., po zaprzestaniu pełnienia przez skarżącą funkcji Prezesa Spółki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 ww. ustawy, oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.). W pierwszej kolejności należy podać, że istotny dla przedmiotowej sprawy jest fakt, iż sprawa odpowiedzialności skarżącej za zaległości podatkowe spółki "V." była rozstrzygana przez WSA w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 25 maja 2010r., sygn. akt I SA/Bd 287/10 uchylił uprzednio wydaną decyzję organu odwoławczego z dnia 19 stycznia 2010r. Zgodnie z art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną powszechnie rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna dotyczy więc właściwego zastosowania konkretnego przepisu prawa w indywidualnej sprawie. Ocena prawna wyrażona przez sąd musi pozostawać w logicznym związku z treścią rozstrzygnięcia sądu, tylko wtedy bowiem można mówić o związaniu tą oceną w sprawie, w której to rozstrzygnięcie zapadło. Oceną prawną związany jest zarówno sąd, który tę ocenę wyraził, jak i organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie NSA wskazuje się, że ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w przypadku np. zmiany stanu prawnego, jeśli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (wyrok NSA z 22 września 1999 r., I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129). Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że sąd nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Odstąpienie od tego nakazu, wynikającego z art. 153 p.p.s.a., jest naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Ocena prawna odnosi się zarówno do wykładni prawa materialnego, jak i prawa procesowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie prezentowany jest pogląd, że niezastosowanie się przez organ administracji publicznej do oceny prawnej w orzeczeniu sądu uwzględniającym skargę narusza zasadę związania organu wyrażoną w art. 153 p.p.s.a. i oznacza, że rozstrzygnięcie podjęte w sprawie narusza prawo w stopniu obligującym do uchylenia takiego aktu w razie jego zaskarżenia do sądu. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz nakreślenie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie w celu uniknięcia wadliwości (B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, wyd. 1, Warszawa 2008 r., s. 289-290). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że tut. Sąd ponownie orzekając w sprawie jest związany wcześniejszym wyrokiem WSA w Bydgoszczy. Zauważyć należy, że w wyroku z dnia 25 maja 2010r. tut. Sąd przesądził szereg zasadniczych dla tego postępowania kwestii. I tak Sąd stwierdził, iż nie budzi wątpliwości fakt pełnienia przez skarżącą funkcji Prezesa Zarządu w okresie kiedy powstały zaległości podatkowe (str. 10 uzasadnienia); podzielił pogląd organów podatkowych według którego egzekucja w niniejszej sprawie była bezskuteczna (str. 11-12 uzasadnienia); zaaprobował stanowisko organu o wystąpieniu przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości (str. 12- 14 uzasadnienia). Sąd wskazuje, iż ocena w tej materii dokonana przez organ w zaskarżonej obecnie decyzji wraz z przywołaną podstawą prawną jest w pełni zgodna ze stanowiskiem WSA wyrażonym w powołanym wyroku z 25 maja 2009r. Zauważyć należy, że wyrok ten uprawomocnił się z dniem 24 lipca 2010r. Jest zatem wiążący zarówno dla organu podatkowego, jak i tut. Sądu rozpatrującego sprawę. Sąd obecnie rozstrzygający sprawę nie może poczynić ustaleń i wyrazić odmiennego poglądu. Jeżeli podatnik nie zgadzał się z ustaleniami i poglądami, poczynionymi w tym wyroku przez WSA, to miał prawo zaskarżyć go do NSA w Warszawie. Nie skorzystanie z tego prawa spowodowało, że poglądy, ocena prawna w uzasadnieniu prawomocnego wyroku są wiążące i nie podlegają zmianie na obecnym etapie postępowania. Jedyny zatem zarzut podlegający ocenie tut. Sądu dotyczy kwestii wyliczenia wielkości zaległości oraz prawidłowości zarachowania kwot uzyskanych w wyniku postępowania egzekucyjnego. W tym zakresie organ odwoławczy w pełni zastosował się do wskazań Sadu zwartych w wyroku z dnia 25 maja 2010r. Z wyliczeń zawartych na str. 5-7 i 9 (k- 317, 318, 319 akt administracyjnych) zaskarżonej decyzji w sposób jasny i czytelny wynika jakie kwoty w jaki sposób i na jakie zaległości zarachowano. Sąd dokonując weryfikacji przedstawionego rozliczenia nie stwierdził błędów na jakie wskazano w skardze. Skarżąca bezpodstawnie twierdzi, że wyegzekwowane kwoty 29.982,93 zł, 12.343,80 zł, 7.066,42 zł i 8.776,42 zł oraz 21.3672,06 zł (winno być: 21.372,06 zł) nie korespondują z wielkością zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy wykazał powyższe na stronie 5, 6, 7 i 9 zaskarżonej decyzji (karta 317-319 akt). Kwota 29.982,93 zł została zaksięgowana na przedmiotowe zobowiązanie podatkowe Spółki z o.o. "V." (na należność główną) o najwcześniejszym terminie płatności tj. za czerwiec 2004 r., i stanowiła część kwoty 44.381,33 zł, którą Komornik Sądowy Rewiru III przy Sądzie Rejonowym w T. przekazał przelewem na rachunek bankowy [...] Urzędu Skarbowego w B.. Pozostała część kwoty 44.381,33 zł tj. 14.398,40 zł, została zaksięgowana na odsetki za powołany miesiąc czerwiec 2004 r. Następna kwota 12.343,80 zł została rozksięgowana między innymi na zobowiązanie podatkowe za miesiąc październik 2004r. (632,00 zł - należność główna; odsetki - 182,90 zł; koszty upomnienia - 8,80 zł) i stanowiła część kwoty 20.500,00 zł uzyskanej ze sprzedaży licytacyjnej samochodu ciężarowego Peugeot 307 XS Nr Rej. CB 41592, potwierdzonej fakturą VAT nr 2/2007 z dnia 26 marca 2007 r. (karta 230 akt). Kolejne kwoty wymienione przez Skarżącą tj. 7.066,42 zł, 8.776,42 i 21.372,06 zł pochodzą ze sprzedaży nieruchomości w T. (karta 236, 234 i 237 akt) i razem z kwotą 7.166,43 zł, również uzyskaną ze sprzedaży powołanych nieruchomości (karta 235 akt), stanowią kwotę 44.381,33 zł przekazaną organowi pierwszej instancji, jak wyżej wspomniano, przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w T.. Skarżąca również błędnie przedstawiła odliczenie od zobowiązania za czerwiec 2004 r., bowiem organ pierwszej instancji decyzją Nr WK[...] z dnia [....]r. określił Spółce z o.o. "V." m.in. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2004 r. w wysokości - 48.271,00 zł (k- 16 akt administracyjnych). Spółka złożyła za ten miesiąc deklarację VAT-7, w której wykazała podatek do wpłaty w wysokości 899,00 zł (k 305-306 akt administracyjnych). Podatek wynikający z tej deklaracji został przez Spółkę uregulowany i rozksięgowany w następujący sposób: 899,00 zł - należność główna, 24,30 zł - odsetki, 8,80 zł - koszty upomnienia (k- 305 akt administracyjnych). Zatem do zapłaty za przedmiotowy miesiąc zostało 47.372,00 zł (48.271,00 zł minus 899,00 zł). Część kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości w T., tj. 29.982,93 zł, tak jak wskazano wyżej, została zaksięgowana na należność główną za miesiąc czerwiec 2004 r. W związku z tym kwota pozostająca do uregulowania za powołany miesiąc wyniosła 17.389,07 zł (47.372,00 zł minus 29.982,93 zł). Wskazana zaś w skardze kwota 632,00 zł nie została zarachowana na zobowiązanie za miesiąc czerwiec 2004 r., lecz za miesiąc październik 2004 r. (na należność główną), co zostało podniesione na stronie 6 zaskarżonej decyzji (k- 319 akt administracyjnych). Nie jest również zasadny zarzut, iż wielkość odsetek za zwłokę w zakresie ich naliczania, jak i ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego pozostają tajemnicą organów podatkowych. Wskazać należy, iż organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo naliczył odsetki za zwłokę określone w decyzji z dnia [...] r. Nr [...] (k- 197 akt administracyjnych) w oparciu o przepisy podatkowe dotyczące tej kwestii. Natomiast szczegółowe wyliczenie odsetek na dzień 21 stycznia 2008r. 29 października 2008r. oraz 15 października 2009r. znajduje się w skatach sprawy, z którymi Strona mogła się zapoznać na etapie postępowania tak pierwszoinstancyjnego jak i odwoławczego. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania a zwłaszcza art. 121 § 1, art. 122, art. 180 art. 187 § 1 art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Na obecnym etapie postępowania organ nie czynił żadnych istotnych ustaleń ani nie przeprowadzał dowodów. Stan faktyczny przyjęto w okolicznościach zaakceptowanych w wyroku Sądu z dnia 25 maja 2010. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ odwoławczy skrupulatnie wykonał zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 25 maja 2010r., co znalazło wyraz w wydanym rozstrzygnięciu administracyjnym co do wysokości zaległości oraz w uzasadnieniu decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej wyczerpująco wskazał, w jaki sposób wyliczył wysokość zaległości mając na uwadze kwoty uzyskane w drodze egzekucji. W tej sytuacji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił. E.Kruppik-Świetlicka Urszula Wiśniewska Mirella Łent