I SA/Bd 1005/10

I SA/Bd 1005/10 POSTANOWIENIE Dnia 29 marca 2011 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.Ł. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M.Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od czerwca do listopada 2004 r. postanawia - zwolnić skarżącą od kosztów sądowych - oddalić wniosek w zakresie ustanowienia adwokata I SA/Bd 1005/10 UZASADNIENIE Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, ubiegając się w tej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym podała, że uzyskuje dochód w kwocie 270 zł, gdyż jej miesięczne wynagrodzenie wynoszące 1200 zł ulega potrąceniu w następstwie egzekucji, a mąż otrzymuje rentę w wysokości 890 zł. Małżonków, pozostających w gospodarstwie domowym ze studiującymi córką oraz synem finansowo wspiera rodzina. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Modele postępowań sądowych respektują regułę, według której koszty sądowe ponosi ta strona, której działanie spowodowało ich powstanie (art.199 p.p.s.a.). Odstępstwem od niej jest instytucja pomocy prawnej mająca na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. W związku z tym, że w przypadku przyznania prawa pomocy koszty sądowe pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a przez to nie może zrealizować przysługującego mu prawa do sądu. Na podstawie art. 245 ustawy p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jak wynika z wniosku, strona ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, które to obejmuje zwolnienie od opłat sądowych oraz ustanowienie adwokata. Ze względu na tak określone granice prawa pomocy, skarżąca powinna uprawdopodobnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje przepis art.246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego mieć należy na względzie przepis art. 246 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. A contrario więc, jeżeli strona jest już w sprawie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika ( tutaj przez doradcę podatkowego) lub pozostaje z takim pełnomocnikiem w stosunku prawnym, przyznanie jej prawa pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika z urzędu jest niedopuszczalne. Z akt sprawy, w tym pełnomocnictwa z dnia 14 października 2010 r., jak i wniosku o sporządzenie uzasadnienia jednoznacznie wynika, że skarżąca korzysta z usług adwokata B.O.. Skoro tak, to wniosek strony w zakresie ustanowienia pełnomocnika procesowego nie może zostać uwzględniony. W odniesieniu z kolei do przytoczonych przez skarżącą informacji dotyczących sytuacji materialnej i rodzinnej dojść należało do przekonania, że pozwalają one w sposób dostateczny na zwolnienie od kosztów sądowych. Referendarz sądowy zwrócił uwagę na fakt, że dochód na osobę w rodzinie skarżącej wynosi 542 zł. Okoliczność ta, przy braku oszczędności powoduje, że uiszczenie kosztów sądowych pozostaje poza zasięgiem finansowym wnioskodawczyni. Mając na uwadze powyższe oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.