I SA/Bd 1005/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Ł. o cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od czerwca do listopada 2004r. postanawia: cofnąć prawo pomocy w zakresie zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych I SA/Bd 1005/10 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 marca 2011r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy po rozpoznaniu wniosku M. Ł. zwolnił ją od kosztów sądowych i oddalił wniosek w zakresie ustanowienia adwokata. Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 31 marca 2011r. W skierowanym do Sądu piśmie z dnia 29 marca 2011r. (złożonym osobiście w dniu 30 marca 2011r.) M. Ł. oświadczyła, że cofa swój wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu oraz o zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Przepis art. 263 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a) przewiduje możliwość cofnięcia przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny przyznanego stronie prawa pomocy. O cofnięciu sąd orzeka postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym. Z kolei zgodnie z art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Zdaniem Sądu przepis ten należy interpretować szeroko, nie ograniczając pojęcia "okoliczności" wyłącznie do oceny sytuacji majątkowej strony (por. postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 26 marca 2010r. sygn. akt VII SA/Wa 1366/09). Ponadto Sąd podziela pogląd, iż strona zawsze może zrzec się przyznanego jej prawa pomocy, a zatem złożyć wniosek o cofniecie przyznanego uprawnienia (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk oraz Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Warszawa 2005, str. 636). W rozpatrywanej sprawie skarżąca cofnęła swój wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu oraz o zwolnienie od kosztów sądowych, a zatem można mówić o zmianie okoliczności w rozumieniu art. 249 p.p.s.a, bowiem podstawową przesłanką przyznania prawa pomocy jest wniosek strony i nie może ono nastąpić z urzędu. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 263 w zw. z art. 249 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.