I SA/Bd 101/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.) z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 29 grudnia 2016r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014r. w kwocie 80.479 zł. W skardze zawał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ze względu na wszczęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowanie egzekucyjne (zajęcie rachunków bankowych oraz wierzytelności) a tym samym doprowadzenie do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które już dzisiaj powoduje trudne do przezwyciężenia problemy finansowe - trudności w regulowaniu zobowiązań publicznoprawnych (zaliczki na podatek dochodowy, podatek VAT, ZUS), wynagrodzeń pracowników, należności wobec kontrahentów, rat leasingowych wobec leasingodawcy, a także może skutkować nawet postawieniem strony w stan upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia - znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki - wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10, postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2010r., sygn. akt II FSK 1836/10, postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 528/12). Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w konkretnej sprawie, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest bowiem pogląd, zgodnie z którym ponoszenie wydatków pieniężnych nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o spełnienie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy przecież odwracalnego w przypadku, gdyby okazało się ono nienależne. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej, o której mowa w powołanych wyżej przepisach p.p.s.a. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie skarżący sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jedynie poprzez wskazanie, że wszczęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowanie egzekucyjne (zajęcie rachunków bankowych oraz wierzytelności) powoduje trudne do przezwyciężenia problemy finansowe - trudności w regulowaniu: zobowiązań publicznoprawnych (zaliczki na podatek dochodowy, podatek VAT, ZUS), wynagrodzeń pracowników, należności wobec kontrahentów, rat leasingowych wobec leasingodawcy, a także może skutkować nawet postawieniem strony w stan upadłości. Twierdzenia tego w żaden sposób nie rozwinął, ani nie uprawdopodobnił choćby dokumentami dotyczącymi jego sytuacji finansowej np. posiadanych nieruchomości, źródeł dochodu, ich wysokości, ponoszonych wydatków. W orzecznictwie jednolity jest zaś pogląd, że wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). Ponadto, skarżący powołuje się na możliwość postawienia jego firmy w stan upadłości, a więc sytuację hipotetyczną, która może, ale nie musi wystąpić. Jest to zdarzenie przyszłe i niepewne, dlatego nie może ono stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Reasumując skoro skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę. Skarżący nie wykazał również, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.