I SA/Bd 1014/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J.N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanowił odmówić przyznania prawa pomocy I SA/Bd 1014/10 UZASADNIENIE Wraz ze skargą na wskazane w sentencji postanowienie J.N. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych ze względu na brak wystarczających środków, gdyż prowadzona przez niego działalność gospodarcza przyniosła stratę. Skarżący pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z żoną oraz synami. Jako majątek wykazał dwa domy, mieszkanie, 12 ha nieruchomości rolnej, samochód osobowy marki VW Passat. Wyjaśnił też, że od dnia wydania negatywnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy w sprawie sygn. akt I SA/Bd 825/10 jego możliwości płatnicze uległy zmianie w taki sposób, iż do marca 2011 r. nie otrzyma czynszu za wynajem stacji benzynowej. W sprawie zważono, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Jak stanowi art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Z wniosku wynika, że skarżący ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych. Ze tego względu powinien uprawdopodobnić, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, gdyż do wykazania tej okoliczności zobowiązuje przepis art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga to, iż przesłanką zwolnienia od kosztów sądowych nie jest brak jakichkolwiek wolnych środków finansowych na ich opłacenie, ale niemożność wygospodarowania z uzyskanych przychodów z uwagi na to, że całość zużywana jest na niezbędne utrzymanie, z których nie można zrezygnować lub czasowo ograniczyć, bowiem są one nieodzowne. Świadczy o tym określenie " konieczne" użyte przez ustawodawcę w odniesieniu do słowa "utrzymanie". Należy również zaznaczyć, że przyznanie bądź odmowa przyznania prawa pomocy winna zawsze wynikać ze wzajemnej oceny dwóch elementów: 1) kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania, 2) aktualnej kondycji finansowej strony. Nie bez znaczenia dla rozpoznania wniosku strony pozostaje negatywne dla niej postanowienie referendarza sądowego z dnia 05 października 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 825/10. W jego uzasadnieniu wskazano, że z informacji przedstawionych przez skarżącego wynika, iż aktywnie uczestniczy on w obrocie gospodarczym. Prowadzona działalność gospodarcza, pomimo nadwyżki kosztów nad przychodami jest na tyle rentowna, że pozwala na terminowe regulowanie zobowiązań. Tym samym zainteresowany posiada środki zabezpieczające egzystencję na poziomie przewyższającym minimum socjalne. Udzielone zatem w powyższym kontekście dodatkowe wyjaśnienie ubiegającego z 27 stycznia 2010 r.( K-27) pozwala na przyjęcie, że sytuacja majątkowa strony nie uległa na tyle zmianie, że wnioskujący nie posiadałby aktualnie odpowiednich środków na opłacenie jedynej wymaganej na tym etapie postępowania opłaty sprowadzającej się do uiszczenia wpisu od skargi na postanowienie w kwocie 100 zł, bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art.258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.