I SA/Bd 1038/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II i IV kwartał 2010 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II i IV kwartał 2010 r. oraz wysokości zobowiązania podatkowego związanego z wystawieniem faktur VAT, A. G. – reprezentowany przez adwokata T. U. – wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na nim spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 138/04, niepubl.). Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004, LEX nr 281811). W tym miejscu zauważyć należy, że konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, jest zwykłym następstwem wydania decyzji podatkowej. Każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, jednakże, co należy podkreślić, nie zawsze wiąże się ono z powstaniem nieodwracalnych skutków czy wyrządzeniem znacznej szkody. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty wynikającej z decyzji, wystąpią następstwa o jakich mowa w przywołanym unormowaniu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FZ 85/04). Strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedstawiła konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa. Uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi być umotywowane szczególnymi względami, pozwalającymi na odstąpienie od zasady wykonalności decyzji administracyjnych. Oznacza to, że na stronie występującej z takim wnioskiem spoczywa obowiązek wykazania okoliczności potwierdzających słuszność jej żądania (por. postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 754/09, Lex nr 552410). Tymczasem, zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący w żaden sposób nie uzasadnił. Podnieść należy, że Sądowi znana jest sytuacja skarżącego opisana w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), która legła u podstaw rozstrzygnięcia o przyznaniu stronie prawa pomocy w zakresie zwolnienia jej od kosztów sądowych (przebywanie w zakładzie karnym, brak majątku oraz dochodów). Nie zmienia to jednak faktu, że skarżący nie uzasadnił, w jaki sposób zaskarżona decyzja może wpłynąć na powstanie w jego przypadku znacznej szkody materialnej lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawił żadnych argumentów na poparcie swojego wniosku. Na marginesie należy dodać, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.