I SA/Bd 1040/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 08 czerwca 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi S. S. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata Pismem z dnia 05 kwietnia 2011 r. S. S. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o ustanowienie adwokata z urzędu, jednocześnie wskazując, że prosi o przyznanie adwokata S. M. Zarządzeniem z dnia 11 kwietnia 2011 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie załączonego urzędowego formularza (PPF), w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 kwietnia 2011r., natomiast wypełniony druk formularza PPF został złożony przez niego osobiście w dniu 06 maja 2011r., a więc z uchybieniem wymaganego terminu. Zarządzeniem z dnia 13 maja 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wobec nie uzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych jej wniosku o przyznanie prawa pomocy, pozostawił ten wniosek bez rozpoznania. Pismem z dnia 06.06.2011r. skarżący złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia referendarza wnosząc o ustanowienie adwokata z urzędu w osobie S. M. Do przedmiotowego pisma strona załączyła wypełniony urzędowy formularz (PPF), w którym wskazała m.in., iż wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze, a także fakt, iż skarżący do złożonego sprzeciwu dołączył wypełniony formularz urzędowy (PPF), kierując się ekonomiką procesową należało rozpatrzyć jego wniosek o przyznanie prawa pomocy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że postanowieniem z dnia 16 lutego 2011r. referendarz sądowy zwolnił skarżącego od kosztów sądowych, a zatem jego wniosek z dnia 06 czerwca 2011r. Sąd potraktował jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Przesłanki przyznania przez Sąd prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym tj. ustanowienie adwokata określono w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie, z którym przyznanie prawa pomocy w tym zakresie następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przedłożonego przez skarżącego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak i z pozostałych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, wynika, iż jest on osoba bezrobotną, korzystającą z pomocy najbliższej rodziny, prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe. Dodatkowym obciążeniem strony są zasądzone alimenty, które były egzekwowane na drodze egzekucji komorniczej do momentu utraty przez nią zasiłku dla bezrobotnych. Obecnie egzekucja jest bezskuteczna. Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności przemawiają za przyznaniem skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, albowiem opłacenie kosztów profesjonalnego pełnomocnika nie może być dokonane bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym zainteresowanego. Odnosząc się do wniosku strony o ustanowienie adwokata w osobie S. M. wskazać należy, że zgodnie z art. 244 § 3 ww. ustawy jeżeli strona we wniosku wskazała adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, właściwa okręgowa rada adwokacka, rada okręgowej izby radców prawnych, Krajowa Rada Doradców Podatkowych lub Krajowa Rada Rzeczników Patentowych, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym, wyznaczy adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wskazanego przez stronę. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.