I SA/Bd 1055/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2018r. sprawy ze skargi T. Ż. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz T.Ż. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania T. Ż. złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia, uzupełniony pismem z dnia [...] września 2017 r. Przedstawiając stan faktyczny wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą na: 1) sprzedaży betonu (kupuje go na własny rachunek) z jednoczesnym jego umieszczeniem w przygotowanych na budowie szalunkach (betonowanie elementu budowlanego) własnym niezbędnym sprzętem z zatrudnioną przez siebie obsługą, 2) świadczeniu usług odpowiednim sprzętem do przewozu betonu (beton nie jest zakupiony przez wnioskodawcę) z jednoczesnym ułożeniem transportowanego betonu odpowiednim sprzętem z zatrudnioną przez wnioskodawcę obsługą w szalunkach przygotowanych na budowie, 3) świadczeniu usług sprzętem do przewozu betonu (kupionego na własny rachunek lub nie przez wnioskodawcę) jedynie w celu dostarczenia betonu do miejsca wskazanego przez zamawiającego. Wnioskodawca podał, że jest czynnym podatnikiem VAT. Nie jest producentem betonu. Wskazał symbole PKWiU związane z wnioskiem. Symbol 43.99.40.0 dotyczy punktu 1 i 2, natomiast symbole 46.73.16.0 i 47.00.49.0 dotyczą punktu 3. W odniesieniu do pkt 1 i 2 skarżący podał, że świadczenie (lub poszczególne czynności wchodzące w skład świadczenia) polega na: załadowaniu betonu kupionego na własny rachunek lub powierzonego przez zlecającego, przewozie betonu na miejsce wskazane przez zleceniodawcę - inaczej mówiąc na budowę i umieszczenie betonu w przygotowanych wcześniej szalunkach wskazanych przez zleceniodawcę. Całe powyżej opisane świadczenie jest wykonane sprzętem z obsługą wnioskodawcy. W odniesieniu do pkt 3 świadczenie (lub poszczególne czynności wchodzące w skład świadczenia) polega na: załadowaniu betonu kupionego na własny rachunek lub powierzonego przez zlecającego, przewozie betonu na miejsce wskazane przez zleceniodawcę - inaczej mówiąc na budowę i rozładunek betonu we wskazanym miejscu na placu (przypadek bardzo rzadko występujący). Całe powyżej opisane świadczenie jest wykonane sprzętem z obsługą wnioskodawcy. Jednocześnie skarżący wskazał, że nabywcy opisanych czynności są podatnikami VAT czynnymi. W kontekście przedstawionego stanu faktycznego postawiono następujące pytanie: czy dla czynności opisanych w punktach od 1 do 3 sytuacji obowiązuje zasada tak zwanego odwrotnego obciążenia, czyli nabywca usługi jest podatnikiem zgodnie z art. 17 ust. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (dalej "u.p.t.u.") ? Uzasadniając swoje stanowisko na wstępie strona wskazała, że nowe uregulowania od stycznia 2017 roku w ramach procedury odwrotnego obciążenia objęły również usługi budowlane wymienione w załączniku nr 14 do u.p.t.u. Dotyczą one tylko tych podmiotów, które w procesie budowlano-inwestycyjnym występują jako podwykonawcy robót budowlanych. Zdaniem strony, ustalenie czy usługa jest wykonywana w ramach podwykonawstwa nie nastręcza większych trudności. Istotniejszym jest natomiast ustalenie czy dane prace, usługi są usługami budowlanymi wymienionymi w załączniku nr 14 do u.p.t.u. Zdaniem skarżącego w przypadku czynności wymienionych w pkt 1 i 2, jeżeli usługa betonowania jest wykonywana w ramach podwykonawstwa na rzecz innego wykonawcy, to należy stosować procedurę odwrotnego obciążenia. Natomiast czynność opisana w pkt 3 stanowi dostawę materiału lub usługę transportową. W dniu [...] października 2017r. Inne, wydał interpretację indywidualną, w której stwierdził, że w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w zakresie zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia dla sprzedaży betonu o wskazanym symbolu PKWiU 43.99.40.0, dla usług przewozu betonu o wskazanym symbolu PKWiU 43.99.40.0, oraz usług przewozu betonu o wskazanym symbolu PKWiU 46.73.16.0 i 47.00.49.0 - jest prawidłowe. Uzasadniając stanowisko organ na wstępie zaznaczył, że wydana interpretacja indywidualna nie rozstrzyga poprawności klasyfikacji realizowanego świadczenia do grupowania PKWiU, ponieważ analiza prawidłowości dokonanej przez wnioskodawcę klasyfikacji realizowanego świadczenia do właściwego grupowania statystycznego, nie mieści się w ramach określonych przepisem art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p."). Organ stwierdził, że nie jest uprawniony do zajmowania stanowiska w zakresie prawidłowości przyporządkowania formalnego towarów i usług do grupowania klasyfikacyjnego. W związku z powyższym odpowiedzi udzielono wyłącznie w oparciu o grupowanie PKWiU wskazane w złożonym wniosku. Organ wyjaśnił, że to podatnik jest zobowiązany do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z prawidłowym zdefiniowaniem i zaklasyfikowaniem realizowanych świadczeń. Następnie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zacytował przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, regulujące jej zakres przedmiotowy i podmiotowy oraz definiujące pojęcia świadczenia usług oraz usługodawcy i usługobiorcy. Organ przywołał przepisy art. 17 ust. 1 pkt 8, art. 17 ust. 1h i art. 17 ust. 2 u.p.t.u., wyjaśniając, że wprowadzają one mechanizm polegający na przeniesieniu obowiązku rozliczania podatku od towarów i usług na podatnika, na rzecz którego wykonana została ściśle określona usługa. Odnosząc się do przedstawionego przez stronę stanu faktycznego organ stwierdził, że w przypadku: - sprzedaży betonu z jednoczesnym jego umieszczeniem w przygotowanych na budowie szalunkach własnym niezbędnym sprzętem z zatrudnioną przez siebie obsługą sklasyfikowanej (oznaczona symbolem PKWiU 43.99.40.0) oraz - świadczenia sprzętem usług przewozu betonu z jednoczesnym ułożeniem transportowanego betonu sprzętem z zatrudnioną przeze wnioskodawcę obsługą w szalunkach przygotowanych na budowie (oznaczone symbolem PKWiU 43.99.40.0), będzie miał zastosowanie mechanizm odwrotnego obciążenia, gdy usługi te wnioskodawca świadczy jako podwykonawca robót budowlanych, na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą i będących jednocześnie czynnymi płatnikami VAT. Organ podkreślił, że wprawdzie - jak wynika z treści wniosku - ww. usługi sklasyfikowane symbolem PKWiU 43.99.40.0 – "Roboty betoniarskie", są usługami wymienionymi w poz. 44 załącznika nr 14 do u.p.t.u., jednak dla zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia w każdym przypadku muszą zostać spełnione łącznie pozostałe warunki określone w treści art. 17 ust. 1 pkt 8 oraz 17 ust. 1h u.p.t.u., tj. usługodawcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15 u.p.t.u., u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 u.p.t.u., usługodawca jest podwykonawcą usługobiorcy, czyli usługodawca nie jest generalnym wykonawcą usług. Organ zauważył, że w treści wniosku skarżący wskazał także, że świadczy usługi sprzętem do przewozu betonu jedynie w celu dostarczenia betonu do miejsca wskazanego przez zamawiającego (kupionego na własny rachunek lub nie przez wnioskodawcę) sklasyfikowane pod symbolami PKWiU 46.73.16.0 i 47.00.49.0. Zatem, jeżeli w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wnioskodawca dokonuje sprzedaży hurtowej pozostałych materiałów budowlanych lub sprzedaży detalicznej materiałów budowlanych, to oznacza, że dokonuje dostawy towarów zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.t.u. W konsekwencji do wskazanej sprzedaży nie ma zastosowania mechanizm "odwrotnego obciążenia", który odnosi się wyłącznie do świadczenia usług wymienionych w poz. 2-48. W skardze na ww. interpretację indywidualną strona wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 5 i 6 O.p., polegające na dokonaniu oceny wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez wszechstronnej i całościowej analizy jego treści i w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń. W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że organ zgodził się z argumentacją zawartą we wniosku i uzupełnieniu do wniosku, jednakże poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia poprawności klasyfikacji przypisanej do opisanych czynności wykonywanych przez wnioskodawcę ta interpretacja jest tylko pozornie pozytywną i nie chroni w jakikolwiek sposób skarżącego przed ewentualnymi konsekwencjami interpretacji podatkowych dokonywanych przez inny organ podatkowy. Skarżący stwierdził również, że opisy czynności w sentencji interpretacji nie są odpowiednie do przywołanych symboli PKWiU w tej interpretacji: - dla sprzedaży betonu symbol PKWiU 43.99.40.0 jest niewłaściwy, - dla usług przewozu betonu symbol PKWiU 43.99.40.0 jest niewłaściwy, - dla usług przewozu betonu symbol PKWiU 46.73.16.0 i 47.00.49.0 jest niewłaściwy. Zdaniem skarżącego wydając interpretację indywidualną organ winien weryfikować wszelkie przesłanki wynikające z opisu zawartego we wniosku. Wskazał przy tym, że art. 14b § 1 O.p. nie daje podstawy do zawężania oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego, pomijając jakikolwiek jej element. Skarżący podniósł, że opisując szczegółowo i wyczerpująco stan faktyczny razem z przedstawieniem własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej wypełnił zapis art. 14b § 3 O.p. Jednak żaden szczegółowy przepis prawny nie zobowiązuje wnioskodawcy do podania symbolu klasyfikacji PKWiU przy omawianiu stanu faktycznego i przy uzasadnieniu prawnym swojego stanowiska. Mimo braku takiej regulacji prawnej we wniosku zostały zawarte symbole PKWiU dla ocenianego stanu faktycznego, co nie zwalnia organu z weryfikacji ich poprawności. Konkludując skarżący wyjaśnił, że wystąpienie z wnioskiem o interpretację indywidualną miało na celu uzyskanie pewności w opisanym stanie faktycznym. Jednak bez dokonania weryfikacji pełnego materiału podanego we wniosku (w tym i symboli PKWiU) taka interpretacja jest niepełna i nie spełnia swojej roli. Zdaniem strony skarżona interpretacja indywidualna prawa podatkowego nie rozstrzyga w sposób bezsporny kwestii postawionej we wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1389 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oceniając zaskarżoną indywidualną interpretację z punktu widzenia legalności, Sąd uznał, iż narusza ona prawo. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57(a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2016). We wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej z dnia [...] lipca 2017 r. skarżący wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą polegająca na: 1) sprzedaży betonu (wcześniej zakupionego), dostarczeniu go na budowę i umieszczeniem w przygotowanych szalunkach za pomocą własnego sprzętu i zatrudnionych przez siebie pracowników, 2) świadczeniu usług do przewozu betonu i umieszczeniem go w przygotowanych szalunkach na budowie, 3) dostarczaniem betonu odpowiednim sprzętem i rozładowywaniem go w miejscu wskazanym na budowie. Pytanie skarżącego dotyczy tego, czy w przypadku czynności opisanych we wskazanych punktach obowiązuje zasada odwrotnego obciążenia, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 8 u.p.t.u., czyli nabywca usługi staje się podatnikiem ? Zdaniem skarżącego w przypadku czynności wymienionych w pkt 1 i 2, jeżeli usługa betonowania jest wykonywana w ramach podwykonawstwa na rzecz innego wykonawcy, to należy stosować procedurę odwrotnego obciążenia. Natomiast czynność opisana w pkt 3 stanowi dostawę materiału lub usługę transportową, a zatem nie ma do niej zastosowania procedura odwrotnego obciążenia. W piśmie z dnia [...] września 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Podatkowej wezwał podatnika do m.in. jednoznacznego i precyzyjnego wskazania pełnego symbolu PKWiU, jaki stosuje dla czynności opisanych w pkt od 1 do 3. W piśmie z dnia [...] września 2017 r., stanowiącym odpowiedź na to wezwanie, skarżący podkreślił, że żądanie określenia symbolu PKWiU jest bezpodstawne, niemniej stwierdził, iż podtrzymuje swoje stanowisko zawarte we wniosku co do zakwalifikowania czynności wymienionych w pkt 1 i 2 do grupowania PKWiU 43.99.40.0, a czynności wymienionych w pkt 3 do grupowania PKWiU 46.73.16.0 i 47.00.49.0. W konsekwencji organ uznał, że przedstawione we wniosku stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe, przy czym na samym wstępie wydanej interpretacji organ stwierdził, że nie rozstrzyga poprawności klasyfikacji statystycznej powyższych czynności, gdyż obowiązek ten obciąża wnioskodawcę, a organ nie jest uprawniony do zajmowania w tym względzie stanowiska. W związku z tym - jak podkreślono - interpretacji udzielono w oparciu o grupowanie PKWiU wskazane przez podatnika. W skardze strona podniosła, że wobec braku weryfikacji poprawności klasyfikacji statystycznej opisanych czynności, wydana interpretacja jest tylko pozornie dla niej pozytywna, gdyż może zostać zakwestionowana przez inny organ podatkowy. Skarżący zarzucił naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 5 i 6 O.p. W uzasadnieniu skargi odwołano się także do art. 17 ust. 1 pkt 8 i ust. 1h u.p.t.u. i art. 14b § 1 O.p. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 8 u.p.t.u. podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi wymienione w załączniku nr 14 do ustawy, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: a) usługodawcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, b) usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. W myśl art. 17 ust. 1h u.p.t.u. w przypadku usług wymienionych w poz. 2-48 załącznika nr 14 do ustawy przepis ust. 1 pkt 8 stosuje się, jeżeli usługodawca świadczy te usługi jako podwykonawca. Natomiast art. 17 ust. 2 u.p.u. stanowi, że w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4, 5, 7 i 8, usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego. Przepisy te regulują procedurę odwrotnego obciążenia, polegającą na przeniesieniu obowiązku rozliczenia podatku od towarów i usług na podatnika, na rzecz którego wykonana została usługa. Warunkiem zastosowania tej procedury jest to, aby usługodawca i usługobiorca byli podatnikami VAT prowadzącymi działalność gospodarczą, przedmiotem transakcji były usługi wymienione w załączniku nr 14 do u.p.t.u. w poz. 2-48 oraz usługodawca świadczył te usługi jako podwykonawca usługobiorcy. W świetle powyższego istotne znaczenie dla zastosowania powyższej procedury ma to, czy wykonywana usługa została wymieniona w załączniku nr 14 w poz. 2-48. W załączniku tym zostało wskazanych wiele usług budowlanych, przy czym ich identyfikacja następuje według odpowiedniego symbolu PKWiU. W poz. 44 załącznika nr 14 zostały wymienione – "Roboty betoniarski" PKWiU 43.99.40.0, a więc te roboty, których symbol podał podatnik na oznaczenie wykonywanych przez siebie czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się zatem do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zastosował w sprawie art. 17 ust. 1 pkt 8 u.p.t.u., przy czym w gruncie rzeczy chodzi o to, czy organ interpretujący zasadnie uznał, że jest związany klasyfikacją statystyczną wskazaną przez podatnika, ponieważ stanowi ona element stanu faktycznego, a zatem nie może dokonywać jej weryfikacji. Zdaniem Sądu, w sporze tym rację należy przyznać skarżącemu. Należy zauważyć, że zasadniczym celem instytucji interpretacji indywidualnej jest ochrona podatników przed konsekwencjami błędnego obliczenia zobowiązania podatkowego. Skarżący zadając pytanie, czy w sprawie znajduje zastosowania procedura odwrotnego obciążenia dla wskazanych usług i przedstawiając szczegółowo we wniosku o wydanie interpretacji, a także w piśmie uzupełniającym z dnia [...] września 2017 r., na czym polegają świadczone przez niego usługi, oczekiwał potwierdzenia prawidłowości własnego stanowiska w sprawie, w tym również prawidłowości dokonanej przez siebie klasyfikacji tych usług do właściwego grupowania PKWiU. Przyjęcie, że klasyfikacja usług do odpowiedniego kodu PKWiU jest elementem stanu faktycznego i nie podlega ocenie organu, w istocie pozbawione byłoby sensu, ponieważ kwestia ta nie nasuwałaby wtedy żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Natomiast w rozpatrywanej sprawie wątpliwości podatnika dotyczą właśnie prawidłowości zaklasyfikowania świadczonych przez niego usług do określonego grupowania PKWiU. Sąd w niniejszym składzie przychyla się do prezentowanego w orzecznictwie sądowym poglądu, że wskazane w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie stosowania prawa podlegają także procesowi wykładni dokonywanej przez organy. Gdyby bowiem wskazany przez podatnika symbol PKWiU stanowił element stanu faktycznego, organ interpretujący byłby nim związany i musiałby podzielić w tym względzie stanowisko, co przekreślałoby sens interpretacji. Innymi słowy, różnicowanie w ustawach podatkowych opodatkowania poprzez odpowiednie klasyfikacje statystyczne nakłada na organy obowiązek weryfikowania prawidłowości wskazanej klasyfikacji statystycznej. W tym zakresie organy nie są związane ewentualną klasyfikacją dokonaną przez podatnika. Zatem prawidłowość zakwalifikowania usług dla celów podatkowych powinna stanowić przedmiot interpretacji podatkowej. Tym samym organ interpretujący mając na uwadze stan faktyczny sprawy, podany we wniosku o wydanie interpretacji, w zakresie niezbędnym z punktu widzenia wszystkich jego elementów mogących mieć znaczenia klasyfikacyjne, powinien dokonać oceny, w jakim grupowaniu tej właśnie klasyfikacji mieszczą się usługi wykonywane przez podatnika. Wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego w rozumieniu art. 14b § 3 O.p., nie obejmuje obowiązku wskazania przez podatnika symbolu klasyfikacji statystycznej (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2008 r., I FSK 1114/07; wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r., I FSK 1114/10; wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2012 r., I FSK 483/11; wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r., II FSK 2412/15; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2017 r., I FSK 179/16; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 kwietnia 2015 r., I SA/Rz 243/15; wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2017 r., I SA/Kr 71/17; WSA w Opolu z dnia 24 sierpnia 2016 r., I SA/Op 184/16; WSA w Szczecinie z dnia 18 stycznia 2018 r., I SA/Sz 988/17). Nie ma zatem prawnych podstaw dla zaakceptowania poglądu organu zawartego w zaskarżonej interpretacji, że analiza prawidłowości dokonanej przez wnioskodawcę klasyfikacji realizowanego świadczenia do właściwego grupowania statystycznego nie mieści się w ramach określonych przepisem art. 14b § 1 O.p. Zgodzić się należy ze stanowiskiem strony, że art. 14b § 1 O.p. nie daje podstaw do zawężania oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego, pomijając jakikolwiek jej element. Odmawiając więc na tej podstawie prawnej weryfikacji prawidłowości wskazanych przez skarżącego kodów PKWiU, organ naruszył ten przepis. W konsekwencji, organ uchybił także art. 17 ust. 1 pkt 8 u.p.t.u., gdyż wskutek zajętego stanowiska tylko pozornie, w realiach rozpatrywanej sprawy, dokonał oceny zastosowania procedury odwrotnego obciążenia z punktu widzenia tego przepisu. Wskutek tego wydana interpretacja nie pełni swej funkcji gwarancyjnej, mimo że jest pozytywna dla podatnika. Organ interpretujący nie mógł natomiast naruszyć art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 5 i 6 O.p., ponieważ w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych przepisów tych nie stosuje się (por. art. 14h O.p.). Na rozprawie pełnomocnik skarżącego odwołał się także do art. 2 O.p. Należy jednak zauważyć, że Sąd przyjął rozumienie interpretowanego przepisu korzystne dla podatnika. Ponownie rozpatrując sprawę organ oceni stanowisko skarżącego, co do zakwalifikowania opisanych przez niego czynności do grupowania PKWiU i możliwości zastosowania procedury odwrotnego obciążenia. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200, art. 205 § 4 i art. 209 p.p.s.a. E. Kruppik – Świetlicka J. Szulc L. Kleczkowski