I SA/Bd 1069/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka (spr.) Protokolant po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 lutego 2012r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży samochodu osobowego przed jego pierwszą rejestracją na terytorium kraju. 1. oddala skargę, 2. umarza postępowanie w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. I SA/Bd 1069/11 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] określającą Syl. P. (skarżącemu) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży samochodu osobowego marki Mercedes Benz C230 przed jego pierwszą rejestracją w kraju w miesiącu styczniu 2006 roku w wysokości 1.919,00 zł W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że postępowanie zostało wszczęte z wniosku strony, którym domagał się zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu osobowego. Ustalono, że z tytułu nabycia ww. pojazdu złożono deklarację uproszczoną AKCU, w której zadeklarowano kwotę akcyzy do zapłaty w wysokości 726,00 PLN. Opłatę powyższą skarżący wpłacił na konto Izby Celnej w dniu 14 września 2004 roku. W wyniku postępowania ustalono, że przedmiotowy samochód został sprzedany przed pierwszą rejestracją w kraju w oparciu o umowę z dnia 18 stycznia 2006r. Kupującym był A.R. a sprzedającym skarżący. W związku z czym organ podatkowy włączył do akt sprawy kserokopie niżej wskazanych dokumentów : umowy sprzedaży z dnia 18 stycznia 2006 roku, dowodu wpłaty akcyzy, dowodu osobistego strony, dokumentu Fahrzeugbief, dokumentu Abmeldebescheinigung, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym wraz z dokumentem identyfikacyjnym pojazdu, umowy kupna z dnia 30 sierpnia 2004 roku wraz z tłumaczeniem, podania w sprawie wystawienia dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy z dnia 30 sierpnia 2004 roku, deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego AKCU, dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy, decyzji o rejestracji pojazdu z dnia 2 stycznia 2006 roku oraz pisma Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 13 stycznia 2006 roku. Przesłuchiwany w trakcie postępowania podatnik wyjaśnił, że samochód marki MERCEDES-BENZ C 230, rok produkcji 1997 sprowadzili na jego nazwisko J.L. oraz J. N., od których on zakupił wcześniej inny samochód osobowy marki Volkswagen Polo. Skarżący oświadczył, że samochodu marki MERCEDES nie widział i nie wie, komu ten samochód został sprzedany. Zapłaty akcyzy od tego samochodu dokonał na żądanie J. L. tytułem zapłaty reszty należności za zakupiony wcześniej samochód marki Volkswagen Polo. Skarżący zakwestionował również autentyczność swoich podpisów na umowach kupna i sprzedaży samochodu MERCEDES-BENZ, informując jednocześnie o złożonym zawiadomieniu na policji o popełnieniu przestępstwa i przeprowadzonych w powyższej sprawie badaniach grafologicznych wykluczających autentyczność jego podpisów. Podał, że nabywcą sprowadzonego samochodu był A. B., zaś pośrednikiem był J.N., który przyjął zapłatę za samochód. Skarżący stwierdził, że dochodzenie Policji wykazało, że podpis pod umową, na mocy której sprowadzono samochód, nie należy do niego oraz, że brak jest dowodu sprzedaży tego samochodu po jego sprowadzeniu do kraju. Wyjaśnił ponadto, że złożył wniosek o zwrot nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu w celu odzyskania pieniędzy wyłożonych na żądanie J. L.. Organ powołał się na uzyskane z Policji wyniki badań graficzno - porównawczych, w których biegły sądowy stwierdził, że tekst ręczny i podpis na oświadczeniu do Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia 08 sierpnia 2008 roku (wniosek o zwrot nadpłaty z tytułu nabycia wewnatrzwspólnotowego) zostały nakreślone przez skarżącego. Biegły stwierdził również, że teksty ręczne na deklaracji uproszczonej z dnia 30 sierpnia 2004 roku oraz podpis w rubryce nr 93 tej deklaracji nie zostały nakreślone przez skarżącego. Organ podatkowy, powołując się na postanowienie prokuratury o umorzeniu dochodzenia w sprawie podrobienia podpisu strony podał, że w trakcie tego postępowania ustalono, że do podrobienia podpisu doszło na deklaracji podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnatrzwspólnotowego z dnia 30 sierpnia 2004 roku. Organ jednak ustalił, że skarżący przez jakiś czas dysponował ww. pojazdem i dokonał jego zbycia na początku 2006 roku. Naczelnik Urzędu Celnego w B. w trakcie postępowania przesłuchał w charakterze świadka nabywcę pojazdu A. R., który zeznał, że o możliwości zakupu przedmiotowego samochodu dowiedział się od znajomego o imieniu J., który zaprowadził go do skarżącego i był przy zawieraniu umowy kupna-sprzedaży. Świadek zeznał, że umowę sprzedaży, jako sprzedający podpisywał skarżący. Świadek stwierdził też, że nie jest w posiadaniu oryginału ww. umowy kupna sprzedaży z dnia 18 stycznia 2006 roku, ponieważ wyrzucił ją po kradzieży samochodu a kluczyki i dokumenty oddał na Policji. Ponadto zeznał, że nie znał wcześniej skarżącego, nie zna również J. L.. Jednocześnie organ podatkowy włączył do akt postępowania kserokopię protokołu przesłuchania świadka A. R. z dnia 09 października 2009 roku, pozyskaną z Prokuratury. Decyzją z dnia [...] Naczelnika Urzędu Celnego w B. określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży samochodu osobowego marki Mercedes Benz C230 przed jego pierwszą rejestracją w kraju w miesiącu styczniu 2006 roku w wysokości 1.919,00 zł Podatnik nie zgodził się z takim rozstrzygnięciem i złożył odwołanie, w którym zakwestionował ustalenia organu I instancji, wedle których kiedykolwiek została zawarta umowa sprzedaży przed pierwszą rejestracją przedmiotowego samochodu osobowego pomiędzy nim a A. R.. Skarżący wyjaśnił ponadto, że wszelkie czynności celno-podatkowe, jakie podejmował w sprawie miały na celu jedynie odzyskanie pieniędzy, które na skutek wprowadzenia w błąd przez osobę trzecią wpłacił bez podstawy prawnej. Zdaniem strony ww. umowa sprzedaży nie istnieje. Strona ponadto podniosła, że zobowiązanie podatkowe za miesiąc styczeń 2006 roku uległo przedawnieniu. Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) opodatkowaniu akcyzą podlega sprzedaż wyrobów akcyzowych (w tym samochodów osobowych) na terytorium kraju. Zgodnie z art. 4 ust. 4 tej ustawy czynność ta, podobnie jak nabycie wewnątrzwspólnotowe, podlega opodatkowaniu niezależnie od tego, czy została wykonana z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że włączona do akt sprawy przez organ I instancji kserokopia umowy kupna sprzedaży zawarta w dniu 18 stycznia 2006 r. pomiędzy stroną jako sprzedającym a A. R. - kupującym została potwierdzona za zgodność z oryginałem w dniu 19 stycznia 2006 r. przez Urząd Miasta B., zatem w dniu tym istniał jej oryginał. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że A. R. przesłuchany w charakterze świadka na Komendzie Powiatowej B. w dniu 09 października 2009 roku zeznał, iż przedmiotowy samochód nabył na początku 2006 roku, zaś dane na umowie kupna sprzedaży były weryfikowane na podstawie dowodu osobistego. Fakt ten został następnie potwierdzony przez nabywcę podczas przesłuchania w dniu 16 listopada 2010 roku. Przesłuchiwany opisał okoliczności zakupu przedmiotowego samochodu marki Mercedes i stwierdził, że umowę sprzedaży jako sprzedający podpisywał S. P.. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej zeznania te nie budzą wątpliwości. Organ dodatkowo podkreślił, że skarżący brał udział w przesłuchaniu A. R. i nie wniósł żadnych uwag do protokołu, nie zakwestionował treści przesłuchania w odwołaniu. Reasumując organ II instancji podniósł, że A.R., składając dwukrotnie zeznania zagrożone sankcją karną za składanie fałszywych zeznań, potwierdził fakt nabycia przedmiotowego samochodu od skarżącego. W konsekwencji w ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do podważenia dokonanej przez skarżącego sprzedaży przed pierwszą rejestracją ww. samochodu osobowego. Odnosząc się do kwestii sfałszowania podpisów skarżącego na dokumentach związanych z nabyciem ww. samochodu organ wskazał, że z ustaleń postępowania karnego dotyczącego tego przestępstwa, wynika że do podrobienia podpisu doszło wyłącznie na deklaracji podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego z dnia 30 sierpnia 2004 roku. Organ zwrócił uwagę, na fakt zapłaty akcyzy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu MERCEDES-BENZ przez stronę, pomimo tego, że zgodnie z ustaleniami grafologicznymi nie podpisywał złożonej deklaracji AKCU. Organ odwoławczy podkreślił, że umowa kupna-sprzedaży z 18 stycznia 2006 roku nie była przedmiotem badań grafometrycznych. Dyrektor Izby Celnej odniósł się do zarzutu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej wskazał, że zgodnie z jego treścią zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W przedmiotowej sprawie termin zapłaty podatku upłynął w lutym 2006 r. W konsekwencji pięcioletni okres minie dopiero 31 grudnia 2011 roku. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji dokonał wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału w tym znaczeniu, że uwzględnił wszystkie dowody przeprowadzone w tym postępowaniu, jak i uwzględnił wszystkie okoliczności towarzyszące przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy oraz wiarygodności. Ponadto przeanalizował każdy przeprowadzony dowód uwzględniając także rodzaj tego dowodu i z tej analizy wyciągnął spójne wnioski oraz powiązał je w logiczną całość. W skardze skierowanej do tut. Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem strony postępowanie prowadzone przez organy celne nie doprowadziło do wykazania faktycznego stanu rzeczy a w konsekwencji został bezzasadnie obciążony obowiązkiem, który nie należy do niego, gdyż z jego strony nie zaszły okoliczności stanowiące tytuł takiego zobowiązania. Podniósł, że nie był nigdy właścicielem takiego pojazdu, tym bardziej nie mógł dokonać jego sprzedaży, przez co miałby narazić się na obowiązek zapłaty zobowiązania podatkowego. Wyjaśnił, że w toku postępowania podał fakty, okoliczności i argumenty wskazujące niezbicie na osoby, które faktycznie dokonały sprzedaży pojazdu. Skarżący stwierdził, że on jedynie dokonał czynności prawnej zapłaty kwoty akcyzy, do czego był zobowiązany na mocy ustaleń z odrębnego zobowiązania, opisanego w piśmie z dnia 2 czerwca 2010 r. Zdaniem skarżącego brak jest jednoznacznego dowodu świadczącego, iż to faktycznie on dokonał sprzedaży przedmiotowego samochodu osobowego. Co więcej, organ celny I i II instancji pominął w toku rozpatrywania sprawy sygnalizowane przez stronę okoliczności faktyczne sprawy dotyczące udziału w sprawie A.B., który poświadczał, że przedmiotowy samochód przekazał mu J. N., który zainkasował także zapłatę z tyt. sprzedaży. W ocenie strony wysoce prawdopodobne jest, że to inne osoby faktycznie dokonały sprzedaży samochodu, bowiem pomiędzy nimi doszło do szeregu czynności formalno-prawnych składających się na elementy tej umowy. Skarżący zarzucił, że organy celne nie przeprowadziły postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie gdyż nie przesłuchano wszystkich wskazywanych przeze niego osób, które brały udział w procederze sprowadzenia a następnie sprzedaży przedmiotowego samochodu. Dotyczy to w szczególności: J.L., N. L., A. B. oraz J. N.. Strona podkreśliła, że organ nie wezwał jej nawet do wskazania adresów korespondencyjnych tych osób co świadczy o tym, że świadomie te źródła dowodowe zostały pominięte. W konsekwencji w ocenie skarżącego w skutek przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób niezupełny, organ celne ustaliły nieodpowiadający rzeczywistości stan rzeczy a następnie oparły na nim wadliwe orzeczenie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza prawa. Przedmiot sporu sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy celne zasadnie uznały, iż skarżący sprzedał samochód Mercedes Benz przed jego pierwszą rejestracją w kraju i z tego tytułu winien zostać obciążony stosownym podatkiem akcyzowym. Sprzedaż nastąpiła w oparciu o umowę z dnia 18 stycznia 2006 roku, gdzie sprzedającym był skarżący a kupującym A. R.. Zdaniem strony nigdy tego samochodu nie widział i nim nie dysponował i nie zawarł przedmiotowej umowy, której nie było. Wystąpił o zwrot nadpłaty uiszczonego przez siebie podatku akcyzowego gdyż chciał odzyskać swoje pieniądze, wynikające z rozliczeń ze sprowadzającymi samochód J. L. oraz J. N., od których nabył inny samochód Volkswagen Polo. Zdaniem Sądu twierdzenia strony nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zebranym w sprawie. Okoliczności sprowadzenia samochodu jak i wzajemne rozliczenia nie są przedmiotem oceny Sądu. Bezspornie skarżący zachowując się jak właściciel samochodu opłacił w dniu 14 września 2004 roku opłatę z tytułu sprowadzenia przedmiotowego samochodu na konto Izby Celnej w kwocie 726,00 zł. a następnie zwrócił się z wnioskiem o zwrot nadpłaty. Ten fakt stał się przyczyną wszczęcia postępowania przed organy celne, podczas którego ujawniono, ze przedmiotowy samochód został przed pierwsza rejestracją w kraju zbyty w dniu 18 stycznia 2006r. Organ wówczas zasadnie orzekł, że wskazana sytuacja wyczerpuje przesłanki do zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.). Zgodnie z treścią ww. przepisu opodatkowaniu akcyzą podlega sprzedaż wyrobów akcyzowych (w tym samochodów osobowych) na terytorium kraju. Przy czym co wymaga podkreślenia ( art. 4 ust. 4 tej ustawy) czynność ta, podobnie jak nabycie wewnątrzwspólnotowe, podlega opodatkowaniu niezależnie od tego, czy została wykonana z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Bezspornie sprzedającym przedmiotowy pojazd był skarżący, co zostało potwierdzone samą umową sprzedaży, której kserokopia poświadczona została 19 stycznia 2006 r. przez Urząd Miasta B.. To oznacza, że oryginał tej umowy został organowi wówczas okazany. Okoliczność, że skarżący występował jako sprzedający została również potwierdzona dwukrotnie przez kupującego podczas przesłuchania na policji w Komendzie Powiatowej B. w dniu 09 października 2009 roku, gdzie świadek ten zeznał, iż przedmiotowy samochód nabył na początku 2006 roku, zaś dane na umowie kupna sprzedaży były weryfikowane na podstawie dowodu osobistego skarżącego. Następnie fakt ten został potwierdzony podczas przesłuchania kupującego w dniu 16 listopada 2010 roku, gdzie kupujący ponownie opisał okoliczności zakupu samochodu marki Mercedes i stwierdził, że umowę sprzedaży jako sprzedający podpisywał S. P.. Jednocześnie podkreślenia wymaga fakt, że skarżący biorący udział w przeprowadzeniu tego dowodu nie wniósł żadnych uwag do protokołu oraz nie zakwestionował treści przesłuchania w odwołaniu. Zdaniem Sądu zeznania te nie budzą wątpliwości. Nie zasługuje na uznanie również kolejne twierdzenie strony, że nigdy tego samochodu nie widział, gdyż organy celne stwierdziły, że skarżący przez jakiś czas dysponował tym pojazdem. Wreszcie sam skarżący wystąpił o zwrot nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu, zachowując się jak osoba uprawniona do złożenia takiego żądania. A zatem skoro samochód ten został zbyty w kraju przed jego pierwszą rejestracją to na skarżącym zasadnie ciąży obowiązek uiszczenia z tego tytułu podatku akcyzowego w wysokości ustalonej przez organy celne. Na uznanie nie zasługuje także zarzut przedawnienia gdyż jak trafnie stwierdziły organy celne zgodnie z treścią art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W przedmiotowej sprawie termin zapłaty podatku upłynął w lutym 2006 r. W konsekwencji pięcioletni okres minął dopiero 31 grudnia 2011 roku a przedmiotowa decyzja została wydana w dniu [...] Oczywistym jest, że kluczowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest prawidłowe określenie zakresu praw i obowiązków podatkowych strony postępowania. Kluczowe w tym względzie znaczenie ma art. 122 i jego konkretyzacja zawarta w art. 180 § 1, 187 § 1 w zw. z art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) dalej Op. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić wbrew opinii strony, że stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób wystarczający do rozstrzygnięcia. Organy celne prowadziły postępowanie z uwzględnieniem ww. ogólnych zasad a rozstrzygnięcie zapadło po dokładnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów ( art. 191 Op.). Z tej przyczyny Sąd na podstawie art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. E. Kruppik – Świetlicka U. Wiśniewska L. Kleczkowski