I SA/Bd 108/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia należności z tytułu pobranych od płatnika, a niewpłaconych we właściwym terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych; orzeczenia o solidarnej odpowiedzialność płatnika spółki jawnej Z. K.- R. G. sp. j. R.A. G. w T. za pobrane od podatnika, a niewpłacone we właściwym terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych; solidarnej odpowiedzialności wspólnika spółki za zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od lutego do kwietnia 2014r., od lipca 2014r. do marca 2016r., od października do grudnia 2016r. postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy Skarżący wniósł na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, którego miesięczny dochód z tytułu świadczeń emerytalno-rentowych wynosi ok. 2.570 zł. Jako majątek skarżący wskazał dom o pow. 488 m² - wartość 1.500.000 zł; stół rozkładany z 6 krzesłami o wartości ok. 8.500 zł; drewnianą witrynę z elementami szklanymi o wartości 11.000 zł oraz stolik kawowy o wartości ok. 5.500 zł. Oświadczył, że nie posiada innych nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych oraz wierzytelności. W rubryce zobowiązania i stałe wydatki skarżący podał: 150.000 zł na rzecz B. P. S.A. (Km 3534/12 Komornik przy Sadzie Rejonowym w Toruniu); ok. 1.000.000 – kredyt udzielony przez A. B. S.A.; ok. 600.000 zł na rzecz O. D.; media (prąd 300 zł, gaz 300 zł, woda i kanalizacja 80 zł); ubezpieczenie i podatek od nieruchomości ok. 500 zł miesięcznie; wyżywienie i leki 1.200 zł; chemia gospodarcza i środki czystości ok. 300 zł; odzież i obuwie ok. 270 zł. W odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego skarżący przedłożył: zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego; zeznania podatkowe za lata 2015-2017; decyzję o waloryzacji emerytury; decyzję o przyznaniu emerytury; fakturę za energię; fakturę za wodę; fakturę za gaz; kartę informacyjną leczenia szpitalnego. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 1369) – dalej zwana "p.p.s.a." - prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim, jakiego przyznania domaga się skarżący, może zostać przyznane, w razie wykazania przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z cytowanego przepisu wynika, że dla przyznania prawa pomocy konieczne jest niewątpliwe udowodnienie, że poniesienie kosztów postępowania przekracza możliwości majątkowe strony. W razie jednak, gdyby treść oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, obligatoryjnie składanego wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (art. 252 § 1 p.p.s.a.) nie zawierała danych wystarczających do oceny, bądź też nasuwała by wątpliwości co do rzeczywistego stanu majątkowego strony i jej zdolności płatniczych, referendarz sądowy zgodnie z art. 255 p.p.s.a. zobligowany jest do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia tych okoliczności poprzez wezwanie strony do złożenia konkretnie określonych dokumentów i oświadczeń i dopiero w oparciu o taki materiał dowodowy wydaje rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy. Niezastosowanie się przez stronę do wezwania referendarza sądowego wystosowanego w trybie wyznaczonym przez art. 255 p.p.s.a. ma ten skutek, że referendarz sądowy nie może skorzystać ze wszystkich koniecznych do rozstrzygnięcia wniosku oświadczeń bądź dokumentów źródłowych. Ich brak powoduje, że materiał dowodowy w dalszym ciągu jest niekompletny, a zatem niewystarczający do sprawdzenia, czy twierdzenie strony o niemożności poniesienia kosztów postępowania znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Konsekwencją procesową takiego stwierdzenia może być nieuwzględnienie wniosku w jego pełnym zakresie, a nawet odmowa przyznania prawa pomocy (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 3, Warszawa 2008, str. 613-614 i powołane tam orzecznictwo). W przedmiotowej sprawie, oświadczenia zawarte we wniosku skarżącego złożone na urzędowym formularzu PPF, były niewystarczające do oceny czy strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dlatego też niezbędne okazało się wezwanie strony skarżącej do nadesłania dokumentów i złożenia oświadczeń pozwalających na lepszą ocenę jej sytuacji majątkowej oraz osób pozostających ze stroną we wspólnym gospodarstwie domowym. W tym miejscu wskazać również należy, że zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach - z jednej strony, z uwzględnianiem obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu (wpis od skargi wynosi 1.787 zł), z drugiej strony - jej możliwości finansowych. Rozpoznając przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy orzekający wziął również pod uwagę okoliczność, że skarżący wraz z żoną zainicjowali obecnie 6 postępowań sądowych, gdzie łączny wpis we wszystkich sprawach wyniesie 5.574 zł. Skarżący na urzędowym formularzu PPF podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, którego miesięczny dochód z tytułu świadczeń emerytalno-rentowych wynosi ok. 2.570 zł. Jako majątek skarżący wskazał dom o pow. 488 m² - wartość 1.500.000 zł; stół rozkładany z 6 krzesłami o wartości ok. 8.500 zł; drewnianą witrynę z elementami szklanymi o wartości 11.000 zł oraz stolik kawowy o wartości ok. 5.500 zł. Oświadczył, że nie posiada innych nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych oraz wierzytelności. Z dokumentów nadesłanych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego wynika również, że skarżący wraz z żoną prowadzą działalność gospodarczą w formie spółki jawnej. Za lata 2015-2017 podatnik wraz z żoną wykazali przychód w kwotach odpowiednio: 406.406,49 zł, 334.396,61 zł oraz 387.224,35 zł. Jednocześnie za powyższe okresy rozliczeniowe wykazali stratę w kwotach odpowiednio: 1.555.172,15 zł, 1.225.283,90 zł oraz 1.117.514,46 zł. W tym kontekście zauważyć należy, że o potencjale do gromadzenia środków finansowych osób prowadzących działalność gospodarczą, a tym samym o dostępności środków finansowych pozwalających na pokrycie kosztów sądowych, decydują przede wszystkim uzyskiwane przychody z tytułu świadczonych usług bądź sprzedawanych towarów, a nie dochody (bądź strata) będące wynikiem różnicy pomiędzy przychodami a kosztami działalności, która z kolei jest skutkiem decyzji gospodarczych podejmowanych przez prowadzącego działalność gospodarczą (por. postanowienie NSA z dnia 17 października 2011r., sygn. akt II FZ 542/11, LEX 987763). Fakt ponoszenia kosztów działalności gospodarczej jest związany z istotą aktywności gospodarczej nastawionej na zysk, nie ma zatem podstaw do przerzucania konieczności ponoszenia kosztów sądowych na Skarb Państwa tylko z tego powodu, że koszty działalności są wysokie. Zauważyć bowiem należy, że koszty uzyskania przychodu powiększane są np. o odpisy amortyzacyjne, co z kolei powoduje niższy dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Nie oznacza to jednak, że środki finansowe z działalności gospodarczej są równe temu dochodowi. Oczywiście działalność gospodarcza może przynosić niskie dochody czy nawet stratę podatkową, co jednak nie jest równoznaczne z brakiem uzyskiwania w ogóle realnego dochodu – środków finansowych. Wykazywanie przy dużych obrotach równocześnie wysokich kosztów uzyskania przychodów nie przesądza jeszcze, że podatnik nie dysponuje żadnymi środkami pieniężnymi. Odróżnić należy dochód podatkowy, od faktycznego dochodu osiąganego z działalności gospodarczej będącego w dyspozycji podatnika. Zatem sam fakt wykazania straty, będącej wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami, nie może przesądzać o wyniku rozstrzygnięcia dotyczącego przyznania prawa pomocy. Strata, mająca znaczenie dla rozliczeń podatkowych, nie oznacza bowiem realnego braku środków finansowych (por. postanowienia: NSA z dnia 09 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 43/11; NSA z dnia 04 listopada 2014 r., sygn. akt II GZ 735/14; NSA z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II GZ 860/14 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem skoro skarżący wraz z żoną w latach 2015-2017 z tytułu prowadzonej w formie spółki jawnej działalności gospodarczej uzyskali łączny przychód w kwocie 1.128.027,45 zł to bez wątpienia jest w stanie ponieść koszty sądowe, które na obecnym etapie postępowania sprowadzają się do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.787 zł. Podnieść również należy, że obowiązkiem strony jest partycypowanie w kosztach postępowania. Zapobiegliwości i przezorności w tym zakresie należy szczególnie wymagać od osób toczących spory sądowe, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, w związku z prowadzoną profesjonalną działalnością gospodarczą. Skarżący, składając skargę, powinien więc liczyć się z koniecznością ponoszenia kosztów sądowych. Koszty związane z postępowaniem przed sądem należy traktować na równi z innymi kosztami prowadzonej działalności, takimi jak należności publicznoprawne czy pieniężne zobowiązania umowne (por. postanowienie NSA z dnia 04 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FZ 252/14; WSA w Opolu z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Op 807/14; WSA w Gliwicach z dnia 03 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1417/13). Jak wynika również z ugruntowanego orzecznictwa podmiot, który nie wykazał, że utracił płynność finansową i nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym, nawet pomimo trudności finansowych powinien partycypować w kosztach postępowania sądowego. Wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie mogą mieć pierwszeństwa zaspokojenia przed zobowiązaniami publicznoprawnymi, a do takich zalicza się koszty sądowe. Brak jest podstaw do uznania, że istnieją przesłanki przemawiające za obciążeniem Skarbu Państwa kosztami prowadzonego przez skarżącego postępowania sądowoadministracyjnego. W tym kontekście wskazać również należy, że mimo prowadzonej egzekucji i zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego oraz świadczeń emerytalnych skarżący wraz z żoną nadal prowadzą działalność gospodarczą i dokonują transakcji handlowych. Zatem sam fakt prowadzenia postępowań egzekucyjnych wobec nich pozostaje bez wpływu na ocenę wniosku, ponieważ świadczy jedynie o nieuregulowaniu w dobrowolny sposób ciążących na nich zobowiązaniach, a nie o ich niewypłacalności. Z nadesłanych dokumentów nie wynika, aby skarżącemu groziła upadłość, czy utrata płynności finansowej. Dodać należy, że także wielość toczących się postępowań nie może przemawiać za przyznaniem pomocy (por. postanowienie WSA w Łodzi z 11 października 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 1464/11). Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF wynika również, że skarżący wraz z żoną jest współwłaścicielem rzeczy ruchomych o znacznej wartości tj. stołu rozkładanego z 6 krzesłami - wartość ok. 8.500 zł; drewnianej witryny z elementami szklanymi - wartość 11.000 zł oraz stolika kawowego - wartości ok. 5.500 zł. Zatem skarżący posiada ruchomości, które może spieniężyć i uzyskać potrzebne środki finansowe na pokrycie kosztów postępowania przed Sądem. Odnosząc się do okoliczności spłaty kredytu wskazać należy, że ponoszenie wydatków związanych ze spłatą zaciągniętych zobowiązań nie może być uznane za przyczynę uzasadniającą przyznanie prawa pomocy. W orzecznictwie wielokrotnie wyjaśniano, że przedkładanie należności o charakterze prywatnoprawnym nad publicznoprawnymi nie może skutkować przerzuceniem ciężaru finansowania postępowań sądowoadministracyjnych strony na Skarb Państwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2013 r., sygn. akt I FZ 224/13). Dlatego też nie znajduje uzasadnienia, aby wnioskodawca spłacała inne ciążące na nim zobowiązania o charakterze prywatnoprawnym, a jednocześnie żądał, aby koszty związane z wniesieniem skargi pokrywał za niego Skarb Państwa. Brak jest racjonalnego uzasadnienia dla przyjęcia stanowiska, iż to budżet powinien kredytować w tym zakresie stronę skarżącą. Końcowo zaakcentować również należy, że instytucja prawa pomocy nie bez przyczyny określana jest często mianem "prawa ubogich", prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych obiektywnie możliwości uzyskania środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego z jakichkolwiek źródeł. Skarżący do takich osób nie należy. W tym stanie rzeczy wniosek należało ocenić jako nieuzasadniony. Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.