I SA/Bd 111/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. H. na czynność egzekucyjną Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z dnia 14 czerwca 2024 r. objętą zawiadomieniem nr 0406-DEA.7110.125447336.2024.1.RC postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 20 czerwca 2024 r. O. H. (dalej także jako: "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na Trzeci Urząd Skarbowy w Bydgoszczy. W treści pisma Skarżący przywołał art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775; dalej także jako: "k.p.a."). Do pisma Skarżący załączył pierwszą stronę Zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia 16 grudnia 2024 r. nr 0406-DEA.7110.125447336.2024.1.RC W uzasadnieniu pisma Skarżący wskazał, że przedmiotem skargi jest nienależyte wykonywanie zadań przez organ oraz naruszenie praworządności i interesów Skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że Skarżący złożył skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na czynność egzekucyjną objętą Zawiadomieniem z dnia 16 grudnia 2024 r. nr 0406-DEA.7110.125447336.2024.1.RC (co organ wywiódł z treści skargi). Zdaniem organu Skarżący nie wyczerpał administracyjnego trybu zaskarżenia, co powoduje niedopuszczalność skargi, a w konsekwencji konieczność jej odrzucenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Dopiero wskutek złożenia przysługującego stronie środka odwoławczego uzyskuje ona prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego po jego rozpatrzeniu (T. Woś, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa, 2005 r., str. 239). Jedynie na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. W rozpoznawanej sprawie przypadek, o którym mowa w art. 53 § 3 p.p.s.a. nie zachodzi. Zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.; dalej także jako: "u.p.e.a.") zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Zgodnie z art. 54 § 2 u.p.e.a. skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie. Skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej (art. 54 § 3 u.p.e.a.). Podkreślenia wymaga, że "skarga", o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. nie jest tym samym środkiem prawnym co "skarga", o której mowa w art. 52 p.p.s.a. Skarga do sądu administracyjnego (wniesiona w trybie art. 52 p.p.s.a. inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne i jest rozpatrywana przez sąd administracyjny. Tymczasem skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego jest rozpatrywana przez organ egzekucyjny (stosownie do art. 54 § 4 u.p.e.a.). W rozpatrywanej sprawie, Skarżący złożył skargę na czynność egzekucyjną objętą Zawiadomieniem z dnia 16 grudnia 2024 r. nr 0406-DEA.7110.125447336.2024.1.RC bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Powyższe wynika z treści wniesionej skargi i tak też przyjął organ w odpowiedzi na wniesioną skargę. Wniesienie skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było niedopuszczalne. Skarga do sądu administracyjnego przysługuje bowiem dopiero od postanowienia organu nadzoru oddalającego skargę na czynności egzekucyjne. Skarżący nie wyczerpał administracyjnego trybu zaskarżenia, ponieważ nie skorzystała z przysługującego jej prawa wynikającego z treści art. 54 § 1 u.p.e.a. i wniosła skargę na czynność egzekucyjną bezpośrednio do sądu. Podkreślić należy, że Zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia 16 grudnia 2024 r. nr 0406-DEA.7110.125447336.2024.1.RC na stronie 3 (k. 179 akt administracyjnych) zawierało prawidłowo pouczenie o obowiązującym trybie zaskarżenia czynności egzekucyjnej objętej zawiadomieniem. Podkreślić należy także, że wyczerpanie środków zaskarżenia przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w przywołanym art. 52 § 2 p.p.s.a. stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji". Mając na uwadze powyższe, złożenie przez Skarżącego skargi na czynność egzekucyjną bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, bez wyczerpania środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. należało uznać za niedopuszczalne. W konsekwencji powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił.