I SA/Bd 112/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "E.-T." s.c. M. J., K. O. o sprostowanie wyroku oraz rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: 1. oddalić wniosek o sprostowanie wyroku 2. oddalić wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku. Wyrokiem z dnia 03 kwietnia 2013r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę "E.-T." s.c. M. J., K. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia 27 listopada 2012r. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Pismem z dnia 08 maja 2013r. skarżący wnieśli o: 1. sprostowanie sentencji wyroku zastępując zapis: "z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego" zapisem "z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu ciężarowego uznanego przez organy podatkowe za samochód osobowy"; 2. sprostowanie na stronie 1 uzasadnienie zapisu: " Zaskarżoną decyzją ... Mitsubishi L200"; 3. wyjaśnienie wątpliwości na jakiej podstawie prawnej, na podstawie jakiego przepisu prawa Sąd stwierdził, że decyzja nie narusza prawa w sposób nakazujący jej wyeliminowanie z obrotu prawnego; 4. wyjaśnienie wątpliwości zawiązanej z przytoczeniem tylko jednego mniej istotnego fragmentu z wyroku ETS z dnia 06 grudnia 2007r. w sprawie C-486/08, a pominięcie innych bardzo istotnych rozstrzygnięć zawartych w tym wyroku. Uzasadniając wniosek skarżący wskazali, że Spółka zakupiła samochód ciężarowy Mitsubishi L200 w N. który został uznany przez organy podatkowe w Polsce za samochód osobowy. Zdaniem strony sprostowanie w tym zakresie ma istotne znaczenie, ponieważ gdyby został zakupiony samochód osobowy wówczas podlegałby zgłoszeniu w polskim urzędzie celnym w celu naliczenia i zapłacenia podatku akcyzowego. Zakup samochodu ciężarowego natomiast nie obligował kupujących do zgłoszenia tego faktu organom celnym. Ponadto skarżący podnieśli, że samochód Mitsubishi L200 występuje tylko w wersji ciężarowej, a w żadnym katalogu części zamiennych nie ma samochodu osobowego o takiej nazwie. Zdaniem skarżących przedmiotowy pojazd był i jest nadal pojazdem ciężarowym dla wszystkich instytucji państwowych i służ kontrolnych oprócz urzędu celnego. W ocenie strony organy celne bezzasadnie zmieniły jego przeznaczenie, ale nie zmieniły jego rodzaju. Odnośnie wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku skarżący wskazali, że Sąd nie podał podstawy prawnej stwierdzając, że decyzja nie narusza prawa, co ich zdaniem "nakazuje przypuszczać, że sąd niedostatecznie przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie". W związku z tym zdaniem strony skarżącej nasuwa się szereg wątpliwości: 1. czy adresatem decyzji a wcześniej postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego była na pewno spółka cywilna, 2. czy na podstawie ustawy o podatku akcyzowym spółka była podatnikiem-płatnikiem tego podatku, 3. czy spółka cywilna ma zdolność procesową-sądową, "w myśl przepisów o.p., k.p.a., u.p.a., p.p.s.a., k.c." 4. szereg innych wątpliwości z tym związanych. Zdaniem skarżących wątpliwości te winny być wyjaśnione z urzędu przez Sąd, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. W kwestii powołania się przez Sąd w uzasadnieniu wyroku tylko na punkt 25 wyroku ETS w sprawie C-486/06 z dnia 06 grudnia 2007r. skarżący wskazali, że wyrok ten zawiera 44 punkty i Sąd winien przytoczyć je rzetelnie a nie wybiórczo. Zdaniem strony Sąd nie ustosunkował się do wskazówek tego wyroku i nie odniósł ich na grunt przedmiotowej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie oraz rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że możliwość rektyfikacji wyroku, jaką przewidziano w powyższym przepisie odnosi się również do uzasadnienia wyroku (por. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982r., sygn. akt I PZ 7/82). Zatem możliwym jest dokonanie przez sąd sprostowania uzasadnienia wyroku, jeśli w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu lub oczywistej omyłki. Jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. Natomiast stosownie do art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. Postanowienie NSA z dnia 05 grudnia 2012r. Sygn. akt I GSK 148/10 publ. www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu ingerencja, zarówno w treść sentencji jak i uzasadnienia orzeczenia, w zakresie przedstawionym na wstępie niniejszego uzasadnienia, w rzeczywistości zmieniałaby to orzeczenie, co do istoty. Tym samym zmiany, których domagają się skarżący, nie stanowią sprostowania oczywistej omyłki, czy też wykładni wyroku ale dotyczą merytorycznej treści wyroku, co należy uznać za niedopuszczalne. Zdaniem Sądu podniesione przez skarżących w przedmiotowym wniosku kwestie w istocie stanowią polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona skarżąca, stanowiskiem Sądu zaprezentowanym w orzeczeniu. Rektyfikacja wyroku w trybie art. 156 § 1 i art. 158 p.p.s.a. nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Natomiast prawidłowość zakwalifikowania samochodu będącego przedmiotem postępowania jako osobowy poddana zostanie ocenie w postępowaniu kasacyjnym, albowiem strona skorzystała z prawa zaskarżenia przedmiotowego wyroku. Odnośnie braku podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, Sąd zauważa, że wbrew stanowisku skarżących, w uzasadnieniu wyroku oprócz stwierdzenia, że "skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób nakazujący jej wyeliminowanie z obrotu prawnego", na stronie 11, akapit 2 od góry uzasadnienia wskazał, że orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i art. 158 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.