I SA/Bd 114/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor sądowy Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę I SA/Bd 114/08 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny:Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. prowadzi postępowanie egzekucyjne z majątku B.G. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] Nr [...] obejmującego należność Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z tytułu opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, nie uiszczonych w terminie płatności w kwocie należności głównej: 7.204,50 zł. W toku postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] Nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem: Bank PKO BP w I. . Jednocześnie z zawiadomieniem o zajęciu doręczono zobowiązanej w dniu [...] odpis tytułu wykonawczego, wszczynając tym samym postępowanie egzekucyjne. W dalszej kolejności organ egzekucyjny dokonał także zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanej, zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym za rok 2006 oraz zajęcia świadczenia z ubezpieczenia społecznego. B.G. pismem z dnia [...] złożyła wniosek zawierający żądanie zwolnienia spod egzekucji środków na rachunku bankowym. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. odmówił zwolnienia spod zajęcia środków zgromadzonych na rachunku bankowym, uzasadniając swe stanowisko brakiem zgody wierzyciela w tym przedmiocie. Na powyższe rozstrzygnięcie strona złożyła zażalenie, wnioskując o umorzenie postępowania egzekucyjnego, zmianę zaskarżonego postanowienia w całości, poprzez zwolnienie spod zajęcia zarówno środków zgromadzonych na rachunku bankowym jak i świadczenia emerytalnego bądź o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Przedmiotowe zażalenie Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. przekazał zgodnie z właściwością rzeczową do Dyrektora Izby Skarbowej, który postanowieniem z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Zawarty w zażaleniu wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny rozpatrzył stosownie do art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wydając w dniu [...] postanowienie Nr [...] odmawiające jego umorzenia. Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone pismem z dnia [...] w którym B.G. wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymanie wykonania obowiązku do czasu prawomocnego postępowania w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. W uzasadnieniu zażalenia zobowiązana wskazała, iż nie jest stroną w sprawie podkreślając, że nie posiada tytułu prawnego do zajmowania lokalu mieszkalnego. Wskazano, że podstawą prawną nałożenia obowiązku dochodzonego w trybie egzekucji administracyjnej był art. 37 a ustęp 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz.U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późno zm.). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli lokal mieszkalny zajmuje osoba, która nie posiada tytułu prawnego do zajmowania tego lokalu Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM wydaje decyzje administracyjną o wykwaterowaniu takiej osoby. Wskazano, iż Pani B. G. jest osobą uprawnioną wedle decyzji przydziałowej, stanowiącej tytuł prawny do zajmowania lokalu. W ocenie wyrażonej w zażaleniu powyższe ma przełożenie na postępowanie egzekucyjne, albowiem podstawą zarzutu z mocy art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji może być błąd co do zobowiązanego. Skoro zatem B.G. nie miała zdolności do bycia stroną w sprawie nie ma zdolności do bycia zobowiązaną w postępowaniu egzekucyjnym. Dlatego też powinna być uchylona lub zmieniona decyzja na mocy, której przyznano skarżącej i innym osobom w niej wymienionym tytuł prawny do lokalu, skuteczny wobec właściciela. Podkreślono, iż zarzut błędu co do osoby zobowiązanego podnoszono przez cały czas trwania egzekucji administracyjnej, lecz organ w ogóle go nie rozpatrzył. Wskazano jednocześnie na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej z uwagi na cofnięcie pozwu wraz ze zrzeczeniem się roszczenia pełnomocnika powódki (WAM) radcy prawnego W.P.w postępowaniu o zapłatę zaległości czynszowych (sprawa [...] - Sąd Rejonowy w B.) - " .... oświadczam, iż cała należność dochodzona pozwem została uiszczona ... ", co oznacza, iż nie istnieją żadne zaległości czynszowe, z tytułu których mogłaby toczyć się egzekucja w przedmiocie wykwaterowania. Strona powołując art. 37 ust. 1 cytowanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP wskazała, iż obowiązek dochodzony w trybie egzekucji administracyjnej nie jest obowiązkiem wynikającym ex lege z ustawy. Zobowiązany ma bowiem prawo kwestionować żądaną kwotę i zasadność dokonania wyliczenia, którego de facto w chwili obecnej nie zna. Oznacza to, że postępowanie egzekucyjne winno być poprzedzone postępowaniem rozpoznawczym, które kończy akt administracyjny stanowiący podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem strony wystawienie tytułu wykonawczego musi poprzedzać wydanie zaskarżalnego postanowienia o wszczęciu postępowania egzekucyjnego, które podlega doręczeniu zobowiązanemu. Do czasu zaś ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie tego postanowienia, postępowanie egzekucyjne toczyć się nie może, gdyż nie jest wiadomym, czy zasadnym było jego wszczęcie. Dla potwierdzeni powyższych twierdzeń przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2001 r. II SA 238/01, LEX Nr 121852. W ocenie składającej zażalenie przedstawione stanowisko potwierdza również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] Sygn. [...] w sprawie o opróżnienie lokalu, który załączono do zażalenia. W wyniku rozpoznania wniesionego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wówczas, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, iż dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Przesłanki obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały wymienione w sposób wyczerpujący wart. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wyjaśniono, iż organ egzekucyjny odmawiając umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego wykluczył każdą z wymienionych w powołanym przepisie okoliczności. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano bowiem, iż organ egzekucyjny nie otrzymał od wierzyciela informacji, o których mowa wart. 59 § 1 pkt 1 - 4 przytoczonego wyżej przepisu, wskazując dodatkowo, że na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucja do majątku i praw majątkowych zobowiązanej może być prowadzona, a wszczęcie postępowania egzekucyjnego poprzedzało doręczenie upomnienia. Jednocześnie wymagalność należności objętej tytułem wykonawczym Nr [...] potwierdzona została postanowieniem wierzyciela z dnia [...] Nr [...]. Poniesiono jednocześnie, iż nie zaszła także przesłanka skutkująca umorzeniem postępowania egzekucyjnego uregulowana w art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w myśl której postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W przedmiotowej sprawie zarówno wydatki jak i koszty egzekucyjne zostały wyegzekwowane, a zobowiązana posiada podlegającą egzekucji wierzytelność pieniężną w postaci świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Oceniając przeprowadzone postępowanie organ II instancji mając na uwadze argumenty zawarte w zażaleniu stwierdził, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. nie miał podstaw prawnych do rozpatrzenia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego zgodnie z żądaniem strony, słusznie zatem wydał postanowienie odmawiające jego umorzenia. Jak bowiem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie zaszła żadna z przesłanek wskazanych w art. 59 ustawy. Powołane zaś w zażaleniu okoliczności na poparcie żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego stanowią w istocie zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, które ustawodawca uregulował w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazano jednocześnie, że zobowiązania skorzystała z przysługującego jej prawa wniesienia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] Nr [...] Skutkiem tego Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] odmówił ich uznania. Organ odwoławczy nie zgadzając się z powoływanymi w zażaleniu twierdzeniami, co do momentu wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz etapów je poprzedzających wyjaśnił, iż warunkiem wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest stosownie do art. 15 § 1 powołanej ustawy uprzednie przesłanie zobowiązanemu pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Warunek ten spełniono doręczając stronie w dniu [...] i [...] wymagane upomnienie. W przedmiotowej sprawie postępowanie egzekucyjne wszczęto stosownie do art. 26 § 5 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, doręczając B.G. w dniu [...] odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem z dnia [...] Nr [...] o zajęciu rachunku bankowego. Odnosząc się do przywołanych w zażaleniu wyroków sądów administracyjnych Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził ,iż nie stanowią one przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie zauważyć należy, iż wnioskowane w zażaleniu "wstrzymanie wykonania obowiązku do czasu prawomocnego postępowania w przedmiocie zgłoszonych zarzutów" nie podlega rozpatrzeniu z uwagi na zaistniały w sprawie stan faktyczny i prawny. Jak bowiem wyżej wskazano postępowanie w sprawie zgłoszonych na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] Nr [...] zarzutów zakończone zostało postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...] Nr [...]. Jako, że rozstrzygnięcia tego nie zaskarżono stało się ono prawomocne. Końcowo organ zauważył, iż dysponentem prowadzonego postępowania egzekucyjnego jest wierzyciel, w konkretnej sprawie - Wojskowa Agencja Mieszkaniowa Oddział Regionalny w B.. Natomiast organ egzekucyjny w myśl art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Na powyższe postanowienie B.G. pismem z dnia [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której wniosła o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego je rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W przypadku nieuwzględnienia wniosku i przekazania akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę w trybie art. 54 § 2 powołanej ustawy "o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji". W przypadku zaś nie uwzględnienia tego postulatu "uchylenie decyzji organu wydanej w drugiej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji". Strona wniosła także o przeprowadzenie rozprawy pod jej nieobecność. W skardze sformułowano zarzut naruszenia art. 26 § 1 oraz art. 3 § 1 i art. 7 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż pierwotny wniosek dotyczył nie tylko zwolnienia spod zajęcia egzekucyjnego rachunku bankowego, lecz przede wszystkim zwolnienia spod zajęcia egzekucyjnego świadczenia emerytalnego zobowiązanej. Podkreślając, iż wierzyciel nie wnosił o zajęcie emerytury zobowiązanej wskazano, iż organ egzekucyjny jest związany wnioskiem wierzyciela i tym samym nie może wykraczać poza ramy tego wniosku. Skarżąca wyjaśniła, iż zajęty rachunek bankowy przeznaczony był na działalność gospodarczą zobowiązanej, z uwagi zaś na zaprzestanie prowadzenia tej działalności obecnie likwiduje ona ten rachunek bankowy. Skarżąca wyraziła jednocześnie pogląd, iż egzekucja obowiązku objętego tytułem wykonawczym nie ma racji bytu, gdyż brak jest ostatecznej decyzji administracyjnej, czy też postanowienia, z którego wynikałby obowiązek, co przesądza o jego nieistnieniu i niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Dla poparcia wyrażonych twierdzeń skarżąca załączyła do skargi wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] sygn. akt [...], w którym stwierdzono , że skarżąca nie jest stroną i zarazem zobowiązanym w zakresie postępowania dotyczącego wykwaterowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi jednocześnie podtrzymując swoją argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem rozpoznania dokonanego przez organ egzekucyjny był wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Organ prawidłowo w takim wypadku zastosował art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. t.j. z 2005r., Nr 229, poz.1954 ze zm.). Przede wszystkim nie ma racji skarżąca powołując się na brak orzeczenia w sprawie należności, gdyż zgodnie z art. 3 § 1 cyt. ustawy, egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Stosownie do § 3 rozporządzenie Ministra obrony Narodowej z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie nadania statut Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (Dz.U. Nr 148, poz.1558 ze zm.), wydanemu na podstawie art. 9 ust. 1a i 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368, z późn. zm.), agencja wykonuje zadania własne i zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, określone w art. 16 ust. 1 i 2 ustawy, prowadząc samodzielną gospodarkę finansową w ramach przychodów, o których mowa w art. 19 ust. 3 ustawy, oraz przekazywanych przez Ministra Obrony Narodowej dotacji budżetowych, o których mowa w art. 19 ust. 4 ustawy. Zgodnie z art. 14 ust. 1 cyt. ustawy o zakwaterowaniu, Skarb Państwa powierza Agencji wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na jego rzecz w stosunku do gruntów, budynków i lokali mieszkalnych stanowiących własność Skarbu Państwa. Takie zapisy stanowią podstawę tego, by uznać, że Agencja jako wierzyciel opłat za mieszkanie, działa w ramach administracji rządowej i w takim wypadku egzekucje administracyjna stosuje się z mocy prawa. O tym czy dany obowiązek podlega egzekucji administracyjnej, nie decyduje jego charakter prawny, ale ustalenie we właściwości jakich organów (sądów czy też organów administracji publicznej) obowiązek ten pozostaje. Przy czym chodzi tu o kompetencje do ustalenia obowiązku np. w postępowaniu administracyjnym, niezależnie od publicznoprawnego albo cywilnoprawnego charakteru tego obowiązku. Mając na względzie również to, ze w przypadku egzekucji obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisu prawa, w zakresie których organ nie wydaje decyzji, w postępowaniu prowadzonym wskutek wniesienia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego winny zostać wyjaśnione kwestie związane z istnieniem obowiązku będącego przedmiotem egzekucji, Sąd stwierdził, że organ zbadał te okoliczności. W decyzji stwierdzono, ze nie otrzymano żadnej informacji o wygaśnięciu obowiązku, także wskazano na wręcz przeciwną informację zawarta w piśmie z [...] Skarżąca nie przedstawiła żadnego przeciwnego dowodu i nie powtórzyła w skardze twierdzeń o braku obowiązku. Sąd wziął również pod rozwagę wyrok jaki zapadł już w sprawie prowadzonej egzekucji wobec skarżącej [...]związany z postanowieniem nr [...] z dnia [...], w którym Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy zwolnienia spod zajęcia egzekucyjnego środków na rachunku bankowym. W tym wyroku, zdaniem Sądu, skarżąca w sprawie opłat za używanie lokalu oraz opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego jest zobowiązanym w rozumieniu ustawy egzekucyjnej. Zgodnie bowiem z art. 1a pkt 20 tej ustawy za zobowiązanego uznaje się osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Przepis art. 37 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zaś, że za uiszczenie opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego odpowiadają solidarnie pełnoletnie osoby zamieszkujące w tym lokalu. Pełnoletnia osoba zamieszkująca w lokalu, o którym mowa w art. 37 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej jest zatem z tytułu opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego zobowiązanym w rozumieniu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wierzycielowi zaś, w świetle wynikającej z tego przepisu odpowiedzialności solidarnej dłużników, przysługuje prawo wyboru od którego z nich będzie dochodził swoich należności. Zgodnie z wyrokiem NSA z 13 maja 2002 r., sygn. akt I SA 1021/01, LEX nr 83809, w myśl art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433 z późn. zm.) za zapłatę czynszu i opłat z tytułu zajmowanej kwatery odpowiadają solidarnie pełnoletnie osoby stale w niej zamieszkałe. Oznacza to, że jeżeli kilku dłużników zobowiązanych jest do spełnienia świadczenia, to wierzyciel w postępowaniu egzekucyjnym może żądać całości lub części świadczenia albo od wszystkich dłużników, albo od każdego z osobna. Solidarność bowiem stanowi wyjątek od podzielności zobowiązania. Przy solidarności choć przedmiot świadczenia, w tym wypadku należność z tytułu czynszu i innych świadczeń, jest podzielny, ale przez to że ustawodawca zastrzegł odpowiedzialność solidarną, to uprawnieniem wierzyciela jest ściągnięcie należności nawet od jednego z dłużników. Natomiast w myśl orzeczenia NSA z 9 sierpnia 2001 r., sygn. akt I SA 685/01, LEX nr 54543 stosownie do art. 37 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej za zapłatę czynszu i opłat z tytułu zajmowania kwatery lub lokalu mieszkalnego odpowiadają solidarnie pełnoletnie osoby stale w niej zamieszkujące. (...) Nie zmienia zaprezentowanego powyżej stanowiska to, że w powołanym przez skarżącą wyroku WSA w Warszawie z [...] sygn. akt [...] stwierdzono, że skarżąca nie jest stroną i zarazem zobowiązanym w zakresie postępowania dotyczącego wykwaterowania, bowiem w tamtej sprawie rozstrzygniecie zapadło na podstawie innych przepisów, a mianowicie w oparciu o art. 141 § 2 ustawy egzekucyjnej, który to przepis odnosi się do egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, czyli obowiązków odmiennych od tych, które są przedmiotem niniejszej sprawy. Unormowanie to stanowi, że egzekucję prowadzi się przeciw zobowiązanemu, członkom jego rodziny i domownikom oraz innym osobom zajmującym nieruchomość lub lokal (pomieszczenie), które mają być opróżnione i wydane. Wyraźnie z przywołanej regulacji wynika, że ustawodawca rozróżnił zobowiązanego, którym jest żołnierz, od członków jego rodziny i domowników. Tym samym odróżnić należy zobowiązanego na gruncie przepisów dotyczących wykwaterowania, od zobowiązanego na gruncie przepisów dotyczących egzekucji należności pieniężnych. Tym samym zasadnie organy uznały, iż w zakresie egzekucji należności pieniężnych skarżąca posiada przymiot zobowiązanego. Sąd w tutejszym składzie podzielił to stanowisko. Mając na względzie powyższe oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. L. Kleczkowski M. Łent E. Kruppik – Świetlicka