I SA/Bd 115/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2010r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej T. A. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 kwietnia 2010r. umarzającego postępowanie w sprawie ze skargi T. A. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania podatkowego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną UZADANIENIE Pismem z dnia 25 stycznia 2010r. T. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargi na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania podatkowego o nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Skargi te zostały zarejestrowane przez Sąd pod sygn. akt – odpowiednio – I SA/Bd 137/10, I SA/Bd 138/10, I SA/Bd 114/10, I SA/Bd 115/10, I SA/Bd 116/10 i I SA/Bd 117/10, zgodnie z art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a. ) stanowiącym, że jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. W spawach o sygn. akt I SA/Bd 137/10 oraz I SA/Bd 138/10 postanowieniami z dnia 15 kwietnia 2010r. Sąd odrzucił skargi z powodu ich nieopłacenia. Pismem z dnia 20 kwietnia 2010r. skarżący złożył zażalenie na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 kwietnia 2010r. o odrzuceniu skargi, wskazując, że zażalenie odnosi się do spraw o sygn. akt I SA/Bd 114/10, I SA/Bd 115/10, I SA/Bd 116/10, I SA/Bd 117/10, I SA/Bd 137/10 i I SA/Bd 138/10. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy umorzył stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postępowanie zażaleniowe jako bezprzedmiotowe, gdyż brak było przedmiotu zaskarżenia. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o przysługującej skardze kasacyjnej doręczono stronie w dniu 5 maja 2010r. W dniu 10 maja 2010r. strona złożyła osobiście do tut. Sądu pismo zatytułowane "Zażalenie od licznych postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 kwietnia 2010r. (sygn. akt I SA/Bd 114/10-117/10) doręczonych w dniu 5 maja 2010r. Pocztą Polską". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Sąd zauważa, że zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (§ 2). Natomiast stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Sąd rozpatrując przedmiotowe pismo zatytułowane "Zażalenie...", które skarżący wniósł w ustawowym terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, potraktował je jako skargę kasacyjną z uwagi na fakt, iż Sąd rozpoznając sprawę bierze pod uwagę nie tytuł pisma, a jego treść. Z art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, w sprawach obowiązków podatkowych doradcę podatkowego, a w sprawach własności przemysłowej przez rzecznika patentowego. Zgodnie z § 2 wskazanego artykułu, wymogi przymusu adwokackiego nie mają zastosowania, gdy skargę sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2004r., sygn. akt FSK 3/04 stwierdził, że sporządzanie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem art. 175 § 1-3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest brakiem kasacji, który uzasadnia jej odrzucenie. Tutejszy Sąd w pełni podziela powyższy pogląd NSA, jak również stanowisko doktryny, że brak skargi kasacyjnej, w postaci sporządzenia jej przez osobę do tego nieuprawnioną jest brakiem tego typu, iż odrzucenie skargi w tym wypadku nie wymaga uruchomienia trybu usuwania braków formalnych (por. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 562). Sąd przesyłając odpis postanowienia z dnia 28 kwietnia 2010r. umarzającego postępowanie, pouczył stronę w piśmie z dnia 30 kwietnia 2010r. o sposobie wniesienia skargi kasacyjnej, terminie, jak również o wymogach skargi kasacyjnej wynikających z art. 175 § 1 i 3 wskazanej ustawy (pkt 1 i 2 Pouczenia). Strona skarżąca jednak sporządziła i wniosła skargę kasacyjną osobiście, nie będąc jednym z wskazanych powyższym artykule podmiotów. Z uwagi na wyżej wymienione okoliczności należało uznać, że skarga kasacyjna została sporządzona przez podmiot do tego nieuprawniony, co czyni ją niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a.