I SA/Bd 121/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 maja 2019 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2018 r. Prezydent M. T. ustalił M. P. i J. P. (dalej także jako Skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 rok w kwocie [...]zł za nieruchomość położoną w T. przy ul. [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. P.. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm. – dalej "u.p.o.l."). Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ przywołał przepisy mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie tj. art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 6 oraz art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. Dalej organ wskazał, że z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że aktem notarialnym z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] J. P. i M. P. nabyli własność lokalu o powierzchni [...] m2 położonego w T. przy ul. [...], z którym związany jest udział w gruncie o powierzchni [...] m2. Z treści księgi wieczystej nr [...] Dział I-O – Oznaczenie nieruchomości wynika, iż w treści pola przeznaczenie lokalu wskazano, iż jest to lokal niemieszkalny. Dopiero decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. w poczet nieruchomości zajętych na prowadzenie zakładu pracy chronionej przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe P. J. P. dopisano lokale usługowe położone w T. przy ul. [...] i [...]. Organ podzielając stanowisko Skarżącego wskazał, że zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. ma charakter podmiotowo-przedmiotowy, co oznacza, że warunkiem skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości jest spełnienie dwóch przesłanek: zgłoszenia przedmiotów opodatkowania wojewodzie, jeżeli zgłoszenie to zostało potwierdzone decyzją albo zaświadczeniem oraz zajęcie ich na prowadzenie zakładu pracy chronionej. Jednocześnie organ powołując się na wyroki sądów administracyjnych wskazał, że zwolnienie, o którym mowa w powyższym przepisie przysługuje najwcześniej za miesiąc następujący po miesiącu, w którym podatnik otrzymał zaświadczenie. Reasumując organ stwierdził, że skoro lokal położony w T. przy ul. [...] został na mocy decyzji Wojewody [...] z dniem [...] grudnia 2015 r. wpisany jako nieruchomość wykorzystywana do prowadzenia działalności w formie zakładu pracy chronionej to zwolnienie z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l przysługiwało dopiero od dnia [...] stycznia 2016 r. Organ wskazał również, że powołany przez stronę wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3012/12 dotyczył innego stanu faktycznego. W skardze do Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc, że organ nie uwzględnił zwolnienia wynikającego z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości prowadzących zakłady pracy chronionej spełniające warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Warunek ten dotyczy sytuacji, kiedy spełnione są dwa warunki - pierwszy, mówiący o tym, że podmiot korzystający ze zwolnienia musi posiadać status zakładu pracy chronionej i spełniać warunki zgłoszeniowe wojewodzie oraz drugi warunek mówiący o tym, że przedmiot zwolnienia musi znajdować się w wyłącznym posiadaniu takiego zakładu. Zdaniem Skarżącego w niniejszej sprawie spełnione są dwa wyżej wymienione warunki i w związku z tym nieruchomości w T., przy ul. [...] i [...] powinny być zwolnione z podatku od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej "p.p.s.a."). W myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest odpowiedź na pytanie czy Skarżącemu w 2014 r. przysługiwało prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości lokalu położonego w T. przy ul. [...]. Skarżący zasadność zwolnienia upatruje w przepisie art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. Natomiast organ stoi na stanowisku, że zwolnienie określone w powyższym przepisie przysługiwało Skarżącemu dopiero od dnia [...] stycznia 2016 r. W tak zakreślonym sporze rację należy przyznać organom podatkowym. Jak wynika z ustalonego przez organ stanu faktycznego, którego Skarżący nie kwestionuje aktem notarialnym z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] J. P. i M. P. nabyli własność lokalu o powierzchni [...] m2 położonego w T. przy ul. [...], z którym związany jest udział w gruncie o powierzchni [...] m2. Z treści księgi wieczystej nr [...] Dział I-O – Oznaczenie nieruchomości wynika, iż w treści pola przeznaczenie lokalu wskazano, iż jest to lokal niemieszkalny. W odpowiedzi na wezwanie organu Skarżący przedłożył decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., którą zmieniono decyzję Pełnomocnika ds. Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] stycznia 1995 r., w ten sposób, że w poczet nieruchomości zajętych na prowadzenie zakładu pracy chronionej przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe P. J. P. dopisano lokale usługowe położone w T. przy ul. [...] i [...]. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. na który powołuje się Skarżący od podatku od nieruchomości zwalnia się również prowadzących zakłady pracy chronionej spełniające warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.), lub zakłady aktywności zawodowej w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem – zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej spełniające warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych lub zakłady aktywności zawodowej. Zatem zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. obejmuje prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej. Zwolnienie to ma zatem charakter podmiotowo-przedmiotowy. Dotyczy podmiotu charakteryzującego się określoną cechą (prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej), znajdującego się w określonej prawem sytuacji (zajmujący przedmioty opodatkowania na potrzeby tego zakładu, przedmioty te muszą być zgłoszone wojewodzie). Zwolnienie to można uznać za zwolnienie o charakterze gospodarczo-społecznym. Z jednej strony ma ono doprowadzić do zrównania sytuacji rynkowej przedsiębiorcy, który zatrudnia osoby niepełnosprawne i z tego względu ponosi większe koszty z przedsiębiorcą, który osób takich nie zatrudnia, a z drugiej zachęcać przedsiębiorców do zatrudniania osób niepełnosprawnych i aktywizacji zawodowej tych osób (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2017r. sygn. akt II FSK 3543/16). Podkreślenia również wymaga, że nie wszystkie nieruchomości pozostające w posiadaniu przedsiębiorcy mającego status zakładu pracy chronionej automatycznie korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości. Wymóg zgłoszenia ich wojewodzie, jako jedna z przesłanek zwolnienia, znajduje m.in. uzasadnienie w uprawnieniach wojewody do kontroli spełniania przez zakład pracy chronionej warunków, decydujących o takim jego statusie. Mając więc na uwadze treść art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l, stwierdzić należy, że zwolnieniem od podatku od nieruchomości są objęte przedmioty, które są wskazane w decyzji wojewody w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniu, natomiast brak wpisu do zaświadczenia lub decyzji nieruchomości lub budowli, która służy do prowadzenia działalności gospodarczej przez zakład pracy chronionej, powoduje niemożność zwolnienia danego przedmiotu opodatkowania z konieczności uiszczenia za niego podatku. Warunkiem koniecznym do zwolnienia z opodatkowania jest to, aby w decyzji lub zaświadczeniu została wymieniona nieruchomość lub budowla podlegająca zwolnieniu. Zatem o czym była już mowa wcześniej skoro dopiero decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. lokal położony przy ul. [...] w T. został zaliczony do nieruchomości zajętych na prowadzenie przez Skarżącego zakładu pracy chronionej to organy zasadnie uznały, że zwolnienie o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. przysługiwało Skarżącemu od dnia [...] stycznia 2016 r. Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 317/12, w którym to Sąd kasacyjny wskazał, że "(...) W ocenie Sądu z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, że warunkiem koniecznym korzystania ze zwolnienia jest posiadanie stosownego dokumentu, stwierdzającego zgłoszenie przedmiotów opodatkowania wojewodzie, przy czym spełnienie tego warunku ma charakter konstytutywny. Słusznie więc organ podatkowy uznał, że zwolnienie to przysługuje najwcześniej za miesiąc następujący po miesiącu, w którym podatnik otrzymał zaświadczenie." Bez znaczenia, zatem pozostaje argumentacja Skarżącego, że sporny lokal w 2015 r. był wykorzystywany na potrzeby zakładu pracy chronionej skoro stosowny wpis uzyskał dopiero na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Końcowo należy również wskazać Skarżącemu, że przywołany w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3012/12 dotyczył odmiennego stanu faktycznego, a tezy w nim zawarte nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia zawisłego przed tut. Sądem sporu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. T. Wójcik J. Szulc M. Łent