I SA/Bd 124/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2025 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. sp. z o.o. spółka komandytowa w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 listopada 2024 r., Nr BP.702.2711.2023.E.2370.BKOE.8812 w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: 1. stwierdzić niewłaściwość miejscową Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, 2. przekazać sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. O. sp. z o.o. spółka komandytowa w O. (skarżąca) złożyła do tut. Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 listopada 2024 r., w przedmiocie kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz o przekazanie sprawy zgodnie z właściwością do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") właściwy do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Sądy administracyjne zobowiązane są z urzędu przestrzegać swojej właściwości. Zgodnie z art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swoją niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Siedziby i obszary właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r., poz. 652 ze zm.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą grzywnę w wysokości 1.500 zł. Podstawę faktyczną nałożonej kary pieniężnej stanowiło wykonanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Kara administracyjna na skarżącą została nałożona na podstawie art. 13k ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2023 r., poz. 645, dalej też jako: "u.d.p."). Zgodnie z § 1 rozporządzenia w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. z 2011 r. Nr 89, poz. 506 ze zm.) rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r., poz. 874 ze zm.) przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. W niniejszej sprawie, z uwagi na podstawę prawną nałożenia na skarżącego kary administracyjnej, tj. art. 13k u.d.p., powołane rozporządzenie nie znajduje zastosowania. Zatem, stwierdzić należało, że właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Ponadto wskazać należy, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie, iż właściwym do wniesienia skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.