I SA/Bd 134/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.i L. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ze skargi B.i L. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od stycznia do kwietnia 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Decyzją z dnia [....] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. ustalającą solidarną odpowiedzialność współwłaścicieli nieruchomości w postaci hali garażowej, w tym skarżących, za zobowiązanie w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do kwietnia 2011 r. W skardze z dnia 4 lutego 2013 r. B.i L. P. wnieśli o uchylenie obydwóch decyzji organów podatkowych. Z kolei w piśmie z dnia 18 marca 2013 r. B. i L. P. wnieśli o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji Prezydenta Miasta T.. Podnieśli, że przekazali na konto organu podatkowego, w związku z przesłanymi upomnieniami, wyliczone orientacyjnie należności podatkowe od miejsc postojowych w hali garażowej. Podjęte działania nie dają jednak, ich zdaniem, pewności, że znajdą uznanie organu podatkowego, konsekwencją czego zostanie wyrządzona znaczna szkoda i niemożliwe do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Obowiązującą zasadą jest, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania decyzji są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe uzasadnienie wniosku, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącego wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., FZ 85/04). Zatem dla wykazania, że zachodzi takie niebezpieczeństwo, nie jest wystarczający samo stwierdzenie strony, że wskutek egzekucji zostanie wyrządzona znaczna szkoda i niemożliwe do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu wniosku należy wskazać okoliczności pozwalające uznać, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że takie twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (por. postanowienie NSA z dnia 29 lutego 2012 r., II GSK 274/12). Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 206). Nadto, skoro udzielenie ochrony tymczasowej przez sąd administracyjny jest uzależnione od uprawdopodobnienia przesłanek wymienionych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie przesłanki te nie zostały należycie wykazane. Podanych we wniosku przez skarżących okoliczności nie można uznać za wystarczające dla wstrzymania wykonania decyzji, ze względu na ich ogólnikowość. W postanowieniu NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 zajęto stanowisko, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, że ogólnikowe wywody strony, nieodniesione do konkretnych faktów, w żadnym razie nie mogą uzasadniać twierdzenia, że wystąpiła którakolwiek z przesłanek wstrzymania wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W rezultacie skarżący nie wykazali, że niebezpieczeństwo powstania sytuacji opisanych w przytoczonym przepisie w ich przypadku realnie zachodzi. Skarżący nie rozwinęli swojej argumentacji ponad ogólnikowe twierdzenia, że pomimo wpłaty na rachunek organu podatkowego części należności podatkowych, zostanie wyrządzona im znaczna szkoda. Nie przedstawili żadnych dowodów świadczących o ich sytuacji finansowej i majątkowej. W związku z powyższym nie była możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.