I SA/Bd 142/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Asesor sądowy Mirella Łent (spr.) Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 04 kwietnia2007r. sprawy ze skargi P. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego oddala skargę I SA/Bd 142/ 07 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z [...] 2006r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2006r. Nr [...] w sprawie zajęcia stanowiska dotyczącego zarzutów P. Z. w sprawie postępowania egzekucyjnego. Zarzuty przedstawione w piśmie datowanym na 2 października 2006r. wskazywały na zbyt uciążliwy środek egzekucyjny oraz to, że zobowiązany uiścił podatek w części przypadającej na niego na mocy porozumienia zawartego w dniu 28 października 2002r. przez współwłaścicieli nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że postanowieniem z dnia 6 października 2006r. Prezydent Miasta B. zajął stanowisko w sprawie złożonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przeciwko P. Z. W zaskarżonym postanowieniu wierzyciel uznał zasadność prowadzenia egzekucji z majątku podatnika. Na powyższe postanowienie zobowiązany złożył w terminie ustawowym zażalenie. W zażaleniu tym podniósł zarzut skierowania egzekucji do niewłaściwej osoby, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. rozpatrując złożone zażalenie wskazało na przepisy art. 33 art. i 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Uznało, że w sprawie stanowisko wierzyciela jest wiążące. Organ orzekający, na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie ustalił, że podstawą dochodzenia zaległości w trybie egzekucji administracyjnej jest tytuł wykonawczy z dnia [...]2006r. Nr [...], wystawiony przez wierzyciela Prezydenta Miasta B. Powołał się na art. 3 ust 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i stwierdził, że skoro na podstawie aktu notarialnego z dnia [...]1994 r. Rep. A nr [...] wierzyciel stwierdził, że P. Z. nabył nieruchomość wspólnie z innymi osobami, a nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o posiadaniu w przedmiotowej nieruchomości odrębnych lokali, to obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na nim solidarnie. Organ uznał, że porozumienie z dnia 28 października 2002 r. zawarte pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości w sprawie płatności podatku od nieruchomości wiąże tylko strony tego porozumienia. W skardze stwierdzono, że podatki od nieruchomości przy ul. [...] w B. zostały przez skarżącego uregulowane za lata od 2002 do końca 2006 roku. Wskazano, że również współwłaścicielka W. D. i D. Z. nie posiadają zaległości z tego okresu. Właściciele nieruchomości doszli do porozumienia w sprawie płatności podatku i wyrazili zgodę na zapłatę podatku do Urzędu Miasta. Do skargi dołączono dokumenty świadczące o posiadaniu przedmiotowej nieruchomości odrębnych lokali przez Z. S. i G. Ł., co zdaniem skarżącego wyłącza solidarną odpowiedzialność za zobowiązania w podatku od nieruchomości zgodnie z art.3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W jego ocenie wyodrębniono lokale po 360 m2 S. w dniu 02.05.1997r w budynku "B" o powierzchni 327, 17m2 oraz 32,83m2 w budynku "A" tj. część pomieszczeń socjalnych. Obecnie S. część wynajmuje. Podobna sytuacja jest ze współwłaścicielem G. Ł., który poprosił o przekazanie mu części nieruchomości. Pozostali wspólnicy przekazali do jego wyłącznej dyspozycji określone powierzchnie. Załączył prośby o przekazanie i zgodę na przekazanie do użytkowania. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Stwierdzono, że na podstawie § 7 pkt 2 tego aktu notarialnego, kupujący nabyli we współwłasności łącznej, co w konsekwencji rodzi odpowiedzialność solidarną za zobowiązania wynikające z tej współwłasności. Wskazano na art. 92 § 1 Ordynacji podatkowej. W piśmie z 23 lutego 2007r. skarżący zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego przez przyjęcie, że nieruchomość pozostawała we współwłasności łącznej. Jako argument wskazano na to, że każdy ze współwłaścicieli może dowolnie dysponować swoją ułamkową częścią nieruchomości, a z uwagi na ułamkowy zakup nieruchomości nie ma odpowiedzialności solidarnej, jak to występuje we współwłasności łącznej, która w niniejszej sprawie nie występuje. Współwłaściciel nieruchomości w części ułamkowej może dowolnie dysponować swoją częścią, również ją sprzedać nie pytając się o zgodę pozostałych wspólników. Wyjaśnił, że wspólnicy, którzy obecnie spóźniają się z zapłatą swoich części podatku, należeli do spółki cywilnej "T.' s.c. i użyczyli swoje części ułamkowe magazynów spółce cywilnej, ale zgodnie z aktem notarialnym zakupu dokonali w wielkościach ułamkowych. W piśmie z 22 marca 2007r., skarżący wskazał na decyzję o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, z którego również wynikało, że chodzi o współwłasność w częściach ułamkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Organ nie naruszył zarówno prawa materialnego jak i procedury rozpatrując zarzuty skarżącego przedstawione w piśmie datowanym na 2 października 2006r. Prawidłowo je odczytał i ocenił w świetle obwiązujących ustaw. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie ma sporu, co do tego, że współwłaściciele nieruchomości byli współwłaścicielami w częściach ułamkowych i tak to przyjęły organy zarówno w kontrolowanym, jak i postanowieniu wydanym przez organ pierwszej instancji. Błędna ocena sprawy podatkowej przedstawiona przez organ na etapie odpowiedzi na skargę nie jest podstawą do uchylenia prawidłowego orzeczenia administracyjnego (podatkowego) – art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Odpowiedź na skargę nie kreuje w żaden sposób sytuacji prawnej podmiotu, określonej zaskarżonym orzeczeniem. Ponadto istotą w sprawie jest to czy organ prawidłowo uznał, że skarżący jest odpowiedzialny solidarnie. Zgodnie z art. 3 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.t.j. z 2006r., nr 121, poz. 844 ze zm.), jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, chyba, że wyodrębniono własność lokali, wówczas obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Zatem nieruchomość, która stanowi współwłasność jest odrębnym przedmiotem opodatkowania, a obowiązek podatkowy obciąża solidarnie wszystkich współwłaścicieli. Istota zaś solidarnego obowiązku podatkowego sprowadza się do tego, że wszyscy współwłaściciele są zobowiązani do płacenia podatku od nieruchomości wspólnej, ale zapłacenie całego podatku przez jednego lub kilku z nich powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w stosunku do wszystkich. Stosownie do art. 366 kc w zw. z art. 91 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). Aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Dochodzenie długu w drodze egzekucji w administracji jest etapem, jaki określa ustawodawca w art. 366 kc w zw. z 91 op pojęciem "żądania świadczenia". Dlatego też wierzyciel zaległości w podatku od nieruchomości lub obiektu budowlanego, który stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, a nie wyodrębniono własność lokali, może żądać jej całości lub części od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych. Z treści tych przepisów wynikają dwie istotne kwestie w świetle zarzutów zobowiązanego: to, że nie ma znaczenia czy chodzi o współwłasność ułamkową czy łączną oraz to, że prawa wierzyciela nie można ograniczać poprzez zawarte przez skarżącego porozumienie o płatności podatku ani co do tego, kto jaką konkretną część użytkuje. Sąd stwierdził, że kontrolowane orzeczenie zapadło w oparciu o ustalenia, że P. Z. nabył nieruchomość wspólnie z innymi osobami, a nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o odrębnej własności lokali. U podstaw orzeczenia legła ocena, że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na nim solidarnie, a porozumienie z dnia 28 października 2002r. zawarte pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości w sprawie płatności podatku od nieruchomości wiąże tylko strony tego porozumienia. W takim wypadku, w ocenie Sądu organ mnie naruszył prawa uznając za niezasadne zarzuty, że nie istnieje obowiązek podatkowy, gdyż zobowiązany uiścił podatek w części przypadającej na niego na mocy porozumienia. Mając na względzie powyższe oraz art. 145 i 151 cyt. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.