I SA/Bd 148/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz Asesor sądowy Ewa Kruppik – Świetlicka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Winiecka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 czerwca 2008r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podziału kwoty uzyskanej w egzekucji nieruchomości postanawia odrzucić skargę I SA/Bd 148/08 UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia[...] nr [...] na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego( Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ) –dalej Kpa - po rozpatrzeniu zażalenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] nr [...]. w sprawie podziału kwoty uzyskanej z egzekucji nieruchomości – uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, gdyż rozstrzygnięcie sprawy zdaniem organu wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W uzasadnieniu organ przywołał stan faktyczny sprawy i wskazał, że : Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. w dniu [...] wystawił tytuł wykonawczy Nr [...] w celu wyegzekwowania od M.S. zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2001. W toku postępowania stwierdzono bezskuteczność egzekucji. W zw. z czym organ wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z wnioskiem o egzekucję z nieruchomości zobowiązanej położonej w miejscowości W.L., gmina G.; Naczelnik Urzędu Skarbowego w G.przeprowadził egzekucję z nieruchomości i w dniu [...] wydał postanowienie [...] w sprawie podziału kwoty uzyskanej z egzekucji. Został sporządzony plan podziału kwoty 893.850 zł, ze wskazaniem uczestniczących w podziale Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. oraz Wójta Gminy G. Na ww. postanowienie zażalenie złożył Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. kwestionując wysokość, wskazanych w planie podziału kwot należności głównej i odsetek jednocześnie zawiadamiając, iż wg stanu na dzień 28 września 2007r. zobowiązanie podatkowe uległo zmniejszeniu i wynosiło 481.238,64 zł, a odsetki naliczone do tego dnia wynosiły 308.263,00 zł, co stanowiło kwotę 789.501,64 zł, która zdaniem wierzyciela winna być zaspokojona proporcjonalnie do zabezpieczonych hipotecznie wierzytelności Wójta Gminy G. Jednocześnie organ wskazał, że przywołany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. przepis art. 54 § 1 pkt 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa nie ma zastosowania w sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej zgodził się z argumentacją Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. co do tego, że ustalenia organu egzekucyjnego zawarte w planie podziału kwoty uzyskanej z egzekucji były nieprawidłowe dlatego zdaniem organu odwoławczego należy ponownie ustalić kwoty wierzytelności Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. i Wójta Gminy G. a następnie ponownie dokonać podziału uzyskanej kwoty z zastosowaniem zasady pierwszeństwa i proporcjonalności stosownie do zmienionego stanu faktycznego sprawy. Ponadto organ podzielił pogląd skarżącego, iż w sprawie w stosunku do hipotek nie ma zastosowania art. 54 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej skargę do tut. Sądu wniosła zobowiązana domagając się jego uchylenia w całości, zarzucając, iż wydane rozstrzygnięcie narusza art. 54 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r, Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej Op. W opinii skarżącej w jej wypadku mamy do czynienia z zaległością podatkową a nie z zobowiązaniem podatkowym i dlatego stosuje się art. 52 ustawy Op. Zobowiązana ponadto nie zgodziła się z tezą zawartą w uzasadnieniu, iż jako właściciel nieruchomości obciążonej hipoteką przymusową mogła przedmiotową nieruchomością swobodnie dysponować. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie lub o ewentualne odrzucenie podnosząc, iż w jego opinii skarżąca nie posiadała prawa do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Skarga zasługuje na odrzucenie. Przede wszystkim należy zauważyć, że Sądy administracyjne zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę sądową zaskarżonych : • decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., Kontrola ta sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Przy czym, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 cyt. ustawy p.p.s.a prawo do wniesienia skargi do Sądu przysługuje stronie również na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i tu należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż za taką czynność należy uznać plan podziału kwoty uzyskanej z egzekucji nieruchomości sporządzony przez organ egzekucyjny. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy stronie zobowiązanej w postępowaniu egzekucyjnym przysługiwała skarga do tut. Sądu na postanowienie w sprawie podziału kwoty uzyskanej z egzekucji nieruchomości, w sytuacji, gdy w sprawie miał zastosowanie art. 115 a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. ). Przepis ten w brzmieniu : " Jeżeli następuje podział kwoty uzyskanej ze sprzedaży rzeczy lub z realizacji prawa zbywalnego, do których wystąpił zbieg egzekucji, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie podziału kwoty uzyskanej z egzekucji, na które wierzycielom przysługuje zażalenie" został wprowadzony nowelą z dnia 6 września 2001 r. Jak wynika z akt sprawy skargę wniosła strona zobowiązana a nie wierzyciele mimo, że zaskarżone postanowienie dotyczyło planu podziału kwoty uzyskanej z przeprowadzonej egzekucji z nieruchomości. Przepis art. 115 a cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyraźnie wskazuje, że wierzycielom a nie stronie zobowiązanej przysługuje prawo zaskarżenia wydanego postanowienia co do podziału kwoty. Mimo tego zastrzeżenia Ustawodawcy skargę do Sądu wniosła zobowiązana a nie pozostali wierzyciele. Należy zauważyć, że gdyby Ustawodawca chciał aby i stronie zobowiązanej przyznać powyższe prawo taki zapis znalazł by się w cyt. powyżej przepisie. Mając powyższe na względzie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 należało orzec jak w sentencji postanowienia.