I SA/Bd 149/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F.-P. S. A. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]. nr [...] przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz C. K. kwotę 1166 zł (tysiąc sto sześćdziesiąt sześć złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 16 czerwca 2012r. skarżąca spółka wniosła do Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2010r., w którym zawarła wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez tut. Sądu skargi na decyzję określającą skarżącej wymiar podatku dochodowego od osób prawnych za 2008r. w którym podatniczka nie wykorzystała całości odliczenia z tytułu tej samej ulgi przenosząc je na 2010r. W piśmie procesowym z dnia 03 sierpnia 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej również wniósł o zawieszenie postępowania sądowego. Sąd uznał, że zgodny wniosek stron zasługuje na uwzględnienie w świetle art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej zwana p.p.s.a. i postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2012r. zawiesił postępowanie sądowe. Pismem z dnia 20 lutego 2013r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. Jednocześnie organ wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że decyzja będąca przedmiotem niniejszej skargi została wyeliminowana z obrotu prawnego, albowiem skarżąca spółka złożyła do organu I instancji korektę zeznania rocznego CIT-8 za 2009r, która miała pośredni wpływ na rozliczenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010r. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej w B.wznowił postępowanie w zakresie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2010r., a następnie decyzją [...]r. Nr [...] uchylił w całości decyzję z dnia [...] r. [...] (która jest przedmiotem niniejszej skargi) i określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2010r. w kwocie 304.784,00 zł. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie. Decyzją z dnia 17 grudnia 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 08 października 2012r. Na powyższą decyzję spółka nie złożyła skargi do Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 07 marca 2013r. pełnomocnik spółki cofnął skargę oraz wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Postępowanie podlega umorzeniu. Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270) - zwana dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w następujących przypadkach: 1. jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2. w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania; 3. gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie oświadczeniem z dnia 18 marca 2013r. pełnomocnik skarżącej spółki cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. cofnięcie skargi jest wiążące, chyba że sąd oceni, iż jest ono niedopuszczalne, bowiem zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie sądu wymienione negatywne przesłanki w niniejszej sprawie nie zachodzą. Z akt wynika, że organ, na skutek złożenia przez spółkę korekty zeznania rocznego CIT-8 wyeliminował z obrotu prawnego decyzję będącą przedmiotem niniejszej skargi. Cofnięcie skargi należy, zatem uznać za skuteczne. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a orzeczono jak w pkt 1 sentencji. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Stąd też orzeczono jak w punkcie 2. niniejszego postanowienia. Wbrew wnioskowi zawartemu w piśmie cofającym skargę - sąd nie miał podstaw orzekać w przedmiocie zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. i art. 201 § 1 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. zwrot kosztów (także zastępstwa procesowego) przysługuje skarżącemu od organu w razie - odpowiednio - uwzględnienia skargi przez sąd lub gdy na skutek wniesienia skargi organ w całości podzielił stanowisko skarżącego i wskutek akceptacji zarzutów uchylił czynność lub akt we własnym zakresie. W sprawie niniejszej żadna z tych sytuacji nie miała miejsca. Sąd nie uwzględnił skargi, bowiem postępowanie zakończyło się umorzeniem postępowania z uwagi na wycofanie skargi. Nie doszło również do zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a.