I SA/Bd 152/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kleczkowski, Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz, asesor WSA Mirella Łent (spr.), Protokolant asystent sędziego Damian Bronowicki, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi G. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2004r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie przyznania ulgi oddala skargę I SA/Bd 152/05 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] 2004r., Nr [..]., Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] 2004r., Nr [...], o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2001r., Nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] 2001r., Nr [...], w sprawie odmowy przyznania G. B. ulgi w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu wyszkolenia uczniów – w całości, gdyż nie stwierdzono istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podano, że decyzja o odmowie przyznania ulgi została oparta o ustalenie, iż wnioskodawca nie spełniał warunku odpowiedniego przygotowania do szkolenia w momencie jego rozpoczęcia. Wskazano również, że decyzja ta podlegała kontroli sądowej, gdzie nie uwzględniono skargi. Natomiast we wniosku o wznowienie postępowania w tej sprawie, skarżący zwrócił się do organów, gdyż stwierdził, że zmieniła się interpretacja przepisów w taki sposób, że zaczęto uznawać warunek posiadania uprawnień za spełniony również wówczas, gdy zdobycie ich nastąpiło w trakcie szkolenia. Na dowód tego podatnik przedstawił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2004r., Nr [...], przyznającą ulgę B. Z., gdzie uznano uprawnienia nabyte w trakcie cyklu szkolenia. W tej decyzji organ wyraźnie opowiedział się za taką zmianą interpretacji. Po wznowieniu postępowania organ odmówił dokonania zmiany orzeczenia, gdyż uznał, że nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, w szczególności, mając na względzie zarzuty zawarte w odwołaniu, odniósł się do przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 7) tej ustawy, mianowicie wskazał, że decyzja uchylona decyzją z [...] 2004r. nie była podstawą wydania decyzji orzekającej w sprawie G. B. W skardze zarzucono decyzji złamanie zasady równości wobec prawa. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu gdyż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269). Prowadząc postępowanie w trybie art. 240 i nast. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), zatem zgodnie z wnioskiem złożonym przez skarżącego, organ stosownie do art. 245 cyt. ustawy z 1997r., odniósł się do zapisów art. 240 § 1 tej ustawy i prawidłowo przyjął, że brak przesłanek wymienionych w tym przepisie niweczy możliwość uchylenia decyzji ostatecznej, z którą nie zgadzał się wnioskodawca. Poruszając się w zakresie badania tego czy: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlegał wyłączeniu stosownie do art. 130-132 Ordynacji, strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję, decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji, czy została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny - organ właściwie odniósł bezsporny stan faktyczny sprawy do stanu prawnego i uznał, że wskazane sytuacje nie miały miejsca w sprawie. Podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie jest zasadny. Stosownie do tego zapisu, wszyscy są wobec prawa równi i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne, a nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Skarżący niewątpliwie na badanym etapie postępowania znalazł się w innej sytuacji niż adresat przywołanej przez niego decyzji. Wzruszenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania rządzi się innymi regułami niż wzruszenie decyzji, jakie miało miejsce w przypadku B. Z. Ustawodawca w sytuacji, w jakiej znalazł się skarżący, nie przewidział możliwości uchylenia decyzji ze względu na to, gdy innemu podatnikowi przyznano prawo mimo, że charakteryzował się on taką samą cechą jak skarżący. W wyroku z dnia 11 października 2001r., sygn. akt III SA 1224/00, Naczelny Sąd Administracyjny (publ. POP z 2002r., Nr 3, poz. 72) wyraził pogląd, że odmienność ocen tego samego stanu faktycznego, dokonana przez organ podatkowy w dwóch toczących się niezależnie od siebie sprawach jest wprawdzie niepożądana z punktu widzenia zasady zaufania, o której mowa w art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.), jednakże nie jest nową okolicznością, a tym bardziej nowym dowodem uzasadniającym uchylenie wcześniej wydanej decyzji w trybie wznowienia postępowania (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej). Sąd w niniejszym składzie podziela ten pogląd, oceniając równocześnie, iż sytuacja ta sama w sobie nie odpowiada żadnej z przesłanek określonych w art. 240 § 1 tej ustawy. Nie bez znaczenia jest przy tym to, że decyzja, wzruszenia której domaga się skarżący, będąc decyzją ostateczną chroniona jest przez inną zasadę postępowania podatkowego, to znaczy zasadę trwałości tego typu decyzji (art. 128 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa). Mając na względzie powyższe okoliczności oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.