I SA/Bd 163/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Z. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] dotyczącego grzywny w celu przymuszenia oraz [...] dotyczącego opłaty za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny, wynikające z postanowienia z dnia [...] nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. Na powyższe postanowienie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której jednocześnie zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd nie ma kompetencji do wstrzymania czynności egzekucyjnych. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona zwróciła się o "wstrzymanie wykonania egzekucji", jednakże tut. Sąd przyjął, że wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Powołana podstawa prawna jednoznacznie wskazuje, iż przedmiotem wniosku może być tylko i wyłącznie żądanie wstrzymania aktu lub czynności zaskarżonej do sądu administracyjnego. Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest stwierdzenie przez Sąd, że strona wykazała w sposób wyczerpujący i przekonywający, istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa na stronie (por. postanowienia NSA z dnia 25.05.2004 r. sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 24.05.2004 r. sygn. akt FZ 85/04, niepubl.). Innymi słowy, z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15.12.2005 r., I FZ 633/05, niepubl.). Sąd zauważa również, że nie można przyjąć, iż udzielenie ochrony tymczasowej Skarżącemu w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, oparte będzie na uzasadnieniu skargi, bowiem Sąd rozpoznając wniosek w tym zakresie nie dokonuje oceny zasadności skargi. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić swoiście rozumianego rozstrzygnięcia wstępnego, dlatego Sąd nie mógł uwzględnić wniosku, który nie został należycie uzasadniony, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Należy podkreślić, że skoro wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia może wystąpić wskutek czynnego udziału Skarżącego tj. na jego wniosek, to do wnioskodawcy należy wskazanie na wystąpienie, w jego sprawie, którejkolwiek lub obu wskazanych przesłanek z należytym uzasadnieniem. Ponadto należy podkreślić, iż ustawodawca posługując się w art. 61 § 3 P.p.s.a. zwrotami nieostrymi dla określenia przesłanek w nim zawartych, nałożył na wnioskodawcę obowiązek ich konkretyzacji. Skarżący ograniczył się jedynie do sformułowania wniosku, nie wskazując na konkretne okoliczności przemawiające za pozytywnym dla niego rozstrzygnięciem Sądu. Wskazać również należy, że na tle stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie, zarówno w doktrynie, jak i literaturze przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w cytowanym powyżej przepisie mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. komentarz, Warszawa 2005, s. 226; postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2005 roku, sygn. akt II FZ 580/05 niepubl.). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. dotyczące zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. Wynika to już z samej tylko istoty postanowienia, które jest orzeczeniem o charakterze procesowym i nie można w ten sposób nadać stronie uprawnień bądź ustalić obowiązków o charakterze prawno - materialnym, takich jak np. nałożenie zobowiązań pieniężnych. W drodze postanowienia określane są bowiem co do zasady jedynie uprawnienia i obowiązki strony w toku postępowania, w tym egzekucyjnego. Taki też formalny charakter ma zaskarżone do Sądu postanowienie. Dotyczy zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, tj. kontynuuje proces, który toczy się na podstawie innego aktu prawnego kreującego prawa i obowiązki skarżącego na gruncie prawa materialnego. Zaskarżone orzeczenie w żaden sposób nie dotyka zatem bezpośrednio należności pieniężnej objętej tym postępowaniem. Stosownym wnioskiem można natomiast objąć rozstrzygnięcie nakładające grzywnę w celu przymuszenia, w wyniku którego wszczęto postępowanie egzekucyjne. To ono bowiem kreuje zobowiązanie pieniężne, które podlega przymusowemu ściągnięciu (wykonaniu) w trybie egzekucji administracyjnej. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.