I SA/Bd 169/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 26 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. postanowił odmówić przyznania prawa pomocy. I SA/Bd 169/08 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 7 lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę M. K. na wskazane powyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. W dniu [...] r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. W uzasadnieniu żądanie podniósł, iż jako osoba niezdolna do pracy utrzymuje się z renty. Dochód gospodarstwa domowego wynosi 1105 zł miesięcznie. Wnioskujący posiada na utrzymaniu dwie uczące się córki w wieku 22 oraz 16 lat. Jako majątek wskazał mieszkanie. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje: Żądanie skarżącego zawarte w formularzu PPF nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art.246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej " P.p.s.a" przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wtedy, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Tak więc to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wyjaśnienia oraz udokumentowania sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie zainteresowany nie dopełnił w sposób należyty ciążącego na nim obowiązku rzetelnego i wyczerpującego zaprezentowania swojej sytuacji finansowej. Świadczy o tym znajdujące w aktach sprawy pozostawione bez odpowiedzi wezwanie z dnia 8 września 2008 r. do przedstawienia dokumentów źródłowych: aktualnych dokumentów wykazujących wysokość dochodów uzyskiwanych przez stronę skarżącą oraz osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym lub zaświadczeń o pozostawaniu bez zatrudnienia; aktualnego zaświadczenia o sytuacji rodzinnej oraz udzielonych w roku bieżącym świadczeniach przez osobę korzystającą z opieki społecznej wydane przez właściwą jednostkę gminy do spraw zdrowia i opieki społecznej ;odpisu zeznania podatkowego za 2007 rok ; oświadczenia oraz udokumentowania wydatków związanych z koniecznym utrzymaniem (opłaty związane z lokalem mieszkalnym czynsz, energia elektryczna, gaz itp.) strony skarżącej i jej rodziny; zaświadczenia o stanie zdrowia oraz kopii rachunków potwierdzających , że strona skarżąca ponosi koszty zakupu niezbędnych dla ochrony życia leków; wyciągów z posiadanych rachunków bankowych lub lokat terminowych za okres ostatnich trzech miesięcy . Wyjaśnić należy, że przepis art. 255 p.p.s.a, który stanowił podstawę do wezwania skarżącego do przedstawienia dodatkowych informacji jest nie tylko podstawą prawną do działania umożliwiającego prawidłową ocenę sytuacji materialnej wnioskodawcy, ale regulacja ta pozwala także ubiegającemu się o przyznanie prawa pomocy na uzupełnienie wniosku w przypadku, kiedy okoliczności w nim wykazane nie okażą się wystarczające do stwierdzenia przesłanek z art.246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Uchylenie się natomiast od obowiązków nałożonych w toku takiego postępowania należy uznać za przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku informacji o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Podkreślenia wymaga, iż wezwanie, o którym mowa powyżej stanowiło swoistą podpowiedź, za pomocą jakich dokumentów wnioskujący winien wykazać istnienie przesłanki warunkującej skorzystanie z prawa pomocy. Brak wskazanych precyzyjnie dokumentów źródłowych pozwalających na zestawienie wysokości dochodów oraz ponoszonych kosztów utrzymania uniemożliwia obiektywną i wolną od wątpliwości ocenę rzeczywistej sytuacji finansowej skarżącego. Pozostawienie wezwania bez odpowiedzi skutkuje tym, że wszelkie wątpliwości dotyczące możliwości płatniczych strony rozstrzyga się na jej niekorzyść. Prawidłowo wypełniony formularz PPF nie jest wystarczającym dowodem na okoliczność, że zainteresowany nie jest w stanie zgromadzić funduszy niezbędnych do prowadzenia procesu. Skoro zaś w przedmiocie prawa pomocy nie można rozstrzygać na zasadzie dowolności i przypuszczeń, konsekwencją jest odmowa jego przyznania. W świetle poczynionych powyżej uwag, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.