I SA/Bd 170/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 07 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia podatku od środków transportowych za 2005 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2006 r. nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego J. D. kwotę 292,80 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy S. odmówił J. D. i A. D. umorzenia pierwszej raty podatku od środków transportowych za 2005r. za samochód ciężarowy marki [...] w kwocie [...] zł oraz za przyczepę marki [...] w kwocie [...] wraz z odsetkami. Uzasadniając powyższą decyzję organ I instancji wskazał, iż w stosunku do podatników nie zachodzą przesłanki w postaci ważnego interesu podatnika ani interesu publicznego, który przemawiałby za umorzeniem przedmiotowych zaległości. Od decyzji organu I instancji podatnicy złożyli odwołanie. W uzasadnieniu powołali się na okoliczności związane z brakiem środków finansowych, a także nieuregulowaniem stosunków własnościowych powyższego samochodu oraz przyczepy. Decyzją z dnia [...] 2006 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał na przepis art. 67 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) regulujący kwestie umorzenia zaległości podatkowych w przedmiotowej sprawie. Stwierdził, że wątpliwości nie budzą ustalenia organu I instancji w zakresie spadku po zmarłej T. T. Krąg spadkobierców określa prawomocne postanowienie spadkowe wydane przez Sąd Rejonowy w B. w dniu [...]2003r., sygn. akt II [...]. Wątpliwości nie budzi także fakt, że prawo własności samochodu ciężarowego o nr rej. [...] oraz przyczepy o nr rej. [...] przysługuje na zasadzie współwłasności J. D. i A. D.. Organ zaznaczył, że wbrew twierdzeniom stron, wymienione pojazdy nigdy nie był także w posiadaniu, czy też dyspozycji E. S. czy R. T. Dalej podniósł, iż na potrzeby niniejszej sprawy najistotniejsze znaczenie mają okoliczności związane z sytuacja majątkową zobowiązanych i ich możliwości płatnicze. W ocenie organu odwoławczego zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie potwierdził powoływanych przez skarżącego okoliczności o braku uzyskiwania przez niego oraz współmałżonkę dochodów. Organ podatkowy ustalił bowiem, w spornym okresie poza wskazanymi dochodami z tytułu renty rodzinnej w wysokości [...] zł skarżący uzyskał wynagrodzenie ze stosunku pracy w kwocie [...] zł oraz z tytułu działalności wykonywanej osobiście w kwocie [...] zł. Wskazał również, iż małżonka skarżącego pozostająca z nim we wspólności majątkowej uzyskiwała miesięczny dochód netto w kwocie [...] zł. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż w latach 2002 do 2004 podatnik skorzystał z umorzeń należności publicznoprawnych w łącznej kwocie [...] zł. Zastosowanie wnioskowanej ulgi w stosunku do podatnika, który już kilkakrotnie z nich korzystał w ocenie organu podatkowego byłoby w świetle powszechnego obowiązku podatkowego stawianiem go w uprzywilejowanej sytuacji wobec pozostałych podmiotów regulujących swoje zobowiązania podatkowe terminowo. Na decyzję organu II instancji J. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji. Wskazał, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy S. wydana została z rażącym naruszeniem prawa z powodu braku udziału strony – A. D. w postępowaniu prowadzonym bez ten organ, ponadto naruszona została właściwość rzeczowa poprzez orzekanie w sprawie własności pojazdu za organ właściwy, jakim jest w tej sprawie Starostwo Powiatowe w B. W jego ocenie obarczanie podatnika odsetkami w sytuacji kiedy to z powodu nieudolności organu podatkowego pierwszej instancji który przedmiotową sprawę załatwiał latami jest wysoce niesprawiedliwe społecznie. W uzasadnieniu podniósł, że organ podatkowy w całym postępowaniu zignorował zawartą w dniu 31 grudnia 1994 r. pomiędzy J. D. i T. T. umowę spółki cywilnej pod nazwą "J", a w szczególności § 11 tej umowy, w którym zastrzeżono na wypadek śmierci, że spadkobierca – A. D. (małoletnia reprezentowana przez pełnomocnika – D. D.) wejdzie w miejsce zmarłego wspólnika i przejmie po nim majątek Spółki (środki transportowe). Organ nie wziął również pod uwagę dokumentu w postaci pisma z dnia 10 lutego 2003r. skierowanego przez spadkobierców do Sądu Rejonowego w B. (sygn. akt [...]) w sprawie podziału masy spadkowej po zmarłej T. T., z którego wynika, że A. D. przejmie środki transportowe stanowiące współwłasność łączną Spółki jako wyznaczony zgodnie z § 11 umowy następca zmarłego wspólnika. Skarżący wskazał, że organ podatkowy wiąże trwanie umowy Spółki z wpisem do prowadzonej przez Burmistrza Miasta i Gminy S. ewidencji działalności gospodarczej, podczas gdy o prawnym trwaniu umowy spółki decyduje zgodnie z art. 874 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 16, poz. 93 ze zm.) sąd powszechny. Dalej stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie organ ewidencyjny będący zarazem organem podatkowym na wniosek strony miał obowiązek dokonać aktualizacji wpisu lub wydać stosowną decyzję, czego nie wykonał pomimo wyznaczonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. dodatkowego w tej sprawie terminu. Podkreślił, że czynność ta jest konieczna, aby spełniony został warunek wynikający z § 11 umowy spółki oraz warunek zawarty w pkt 2 pisma spadkobierców z dnia 10 lutego 2003 r. Zarzucił również, że w sprawie ustalenia własności pojazdu organ poza przesłuchaniem w dniu 30 sierpnia 2005 r. strony nie przeprowadził żadnego postępowania. W jego ocenie, organ podatkowy rozpatrując powyższy wniosek złożony na podstawie art. 67 Ordynacji podatkowej związany jest w granicach wniosku w przedmiocie złożonych wcześniej deklaracji na podatek od środków transportowych druk DT-1 i DT1/A z których wynika, że przedmiotowe środki transportu stanowią majątek łączny wynikający z zawartej umowy spółki cywilnej z dnia 31 grudnia 1994r. i w celu wyjaśnienia powyższej okoliczności organ podatkowy powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Ponadto podkreślił, że przedmiotowy pojazd z uwagi na nieuregulowaną własność nie jest używany od 1999 r., co potwierdza dowód rejestracyjny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 02 kwietnia 2007 r. skarżący złożył uzupełnienie skargi, w którym powtórzył argumentację zawartą w skardze. Dodał, że pominięcie strony – A. D. w prowadzonym postępowaniu przejawia się w tym, że decyzje organów podatkowych nie były skutecznie doręczone, ponieważ adresowane były jedynie do jednej z oznaczonych na decyzji strony tj. J. D. Pismem z dnia 06 sierpnia 2007r. pełnomocnik skarżącego podniósł, iż w przedmiotowej sprawie organ podatkowy I instancji niewłaściwie ustalił kto jest stroną postępowania podatkowego. Następnie pismem z dnia 07 sierpnia 2007r. pełnomocnik wskazał, iż uchybienia dotyczące ustalenia stron postępowania podatkowego nastąpiły również w postępowaniu odwoławczym przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym. Dalej podniósł, iż w przedmiotowej sprawie organ II instancji uchybił art. 200 Ordynacji podatkowej, albowiem nie wyznaczył skarżącemu terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Mając na uwadze powyższe okoliczności wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W równolegle rozpoznawanych sprawach, ze skargi J. D. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy sygn. akt sądowych I SA/ Bd 171/07, I SA/Bd 172/07, I SA/Bd 173/07, I SA/Bd 174/07 dotyczących decyzji wymiarowych w zakresie podatku od środków transportowych za lata 2004-2005 o nr: [...] Sąd uchylił w/w decyzje jak również decyzje organu I instancji. Fakt wyeliminowania z obrotu podatkowego decyzji wymiarowych sprawia, iż bezprzedmiotowym na obecnym etapie postępowania byłoby merytoryczne rozpoznanie spraw związanych z tymi decyzjami wymiarowymi, a takimi sprawami są sprawy zakończone zaskarżonymi decyzjami o odmowie umorzenia zaległości z tytułu podatku od środków transportowych za lata 2004 i 2005 o sygn. akt I SA/ Bd 169/07, I SA/Bd 170/07. Inaczej mówiąc fakt wyeliminowania z porządku prawnego podatkowych decyzji wymiarowych pociąga za sobą w konsekwencji również wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotyczących umorzenia tych zobowiązań podatkowych, które były przedmiotem uchylonych decyzji wymiarowych. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy rozpoznając wniosek w zakresie umorzenia zobowiązań podatkowych winny wziąć pod uwagę ustalenia zawarte w ostatecznych decyzja dotyczących wymiaru zobowiązań podatkowych. Z tych względów Sąd uznając, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej na mocy art. 135 i 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Jednocześnie na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego.