I SA/Bd 170/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 26 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi S. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanowił: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata Skarżący S. S. wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B., w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, w której zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że jest osobą bezrobotną, nie ma żadnych dochodów. Prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jednakże w chwili obecnej z uwagi na brak dochodów pozostaje na utrzymaniu matki, z którą mieszka. Wnioskodawca podał również, że ma dwoje dzieci na które sąd orzekł alimenty, których z uwagi na trudną sytuację finansową nie reguluje. Postanowieniem z dnia 30 maja 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowieniem z dnia 07 sierpnia 2012r. sygn. akt II GZ 262/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższe orzeczenie Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: W myśl art. 254 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270) – dalej zwana p.p.s.a. – rozpoznawanie wniosków o przyznanie prawa pomocy należy do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w którym sprawa ma się toczyć lub już się toczy. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest w myśl art. 199 p.p.s.a. ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa. Warunki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym określa art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W myśl art. 245 § 2 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie całkowitym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a, zostaje przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oznacza to, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do takich osób zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i pozwalają zaspokoić tylko ich podstawowe potrzeby życiowe. W wyniku dokonanej analizy sytuacji finansowej strony skarżącej należało uznać, iż wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych, jak i ustanowienia pełnomocnika bez uszczerbku w swoim utrzymaniu. Wpływ na takie rozstrzygnięcie miało to, iż skarżący nie posiada żadnego dochodu. Jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. W ocenie orzekającego skoro wnioskodawca nie posiada dochodów, pozostając na utrzymaniu matki, jak również nie wywiązuje się z obowiązku alimentacyjnego, to tym samym nie jest w stanie wygospodarować środków na opłacenie jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.