I SA/Bd 178/11

I SA/Bd 178/11 POSTANOWIENIE Dnia 13 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy I SA/Bd 178/11 UZASADNIENIE Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 3.170 zł skarżący przedłożył urzędowy formularz PPF. Z treści druku wynika, że wnioskujący nie posiada żadnego majątku oraz przychodów, a jedynym źródłem utrzymania trzyosobowego gospodarstwa domowego, w którym pozostaje, jest dochód uzyskiwany przez żonę z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wynoszący 1.400 zł miesięcznie. Referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy, na co złożono sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Strona ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zwolnienie to jest realizacją praw, o jakich napisano w sprzeciwie, tj. prawa do sądu, ochrony osób ubogich, ale, co powinno być oczywiste dla adwokata występującego w sprawie, realizacja ta musi nastąpić w ramach obowiązującego prawa. W sprawie są to przepisy procedury sądowo-administracyjnej. Zgodnie z przepisem art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w tym zakresie następuje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny. Z treści zwrotu " wykaże" wynika, że ciężar dowodu spoczywa na ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy. Ustalenie faktów mających pierwszorzędne znaczenie dla sprawy przyznania pomocy prawnej odbywa się na podstawie oświadczeń zawartych w druku PPF, a w razie pojawienia się wątpliwości, co do przedstawianych w nim danych, bądź jeśli okażą się one niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego, na podstawie art. 255 p.p.s.a. należy zwrócić się do wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowych oświadczeń lub dokumentów źródłowych. WSA, w następstwie analizy oświadczeń zawartych w formularzu PPF nie ma wątpliwości, iż wzbudza uzasadnione wątpliwości to, że trzyosobowa rodzina jest w stanie utrzymać się mając miesięcznie do swojej dyspozycji dochód w kwocie 1.400 zł brutto. Dlatego też wezwano zainteresowanego do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów wymienionych w zarządzeniu z 07 kwietnia 2011 r., lecz skarżący nie ustosunkował się do żadnej kwestii w nim podniesionej. Nie odpowiedział na wezwanie procesowe w żaden sposób do tej pory. W szczególności nie podał, gdzie zamieszkuje oraz w jaki sposób reguluje wydatki związane ze swoim koniecznym utrzymaniem, skoro nie zarabia i nie poszukuje wsparcia ze strony opieki społecznej, chociaż spełnia kryteria do jej przyznania. Przywołane wątpliwości potęgują nie zaprzeczone informacje wynikające ze znajdującego się w aktach administracyjnych protokołu o stanie majątkowym. Z niego wynika, że skarżący zamieszkuje w wynajętym domu o powierzchni 250 m², ponosząc koszty utrzymania wynoszące przynajmniej 2.500 zł miesięcznie oraz prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wykonywania usług budowlanych pod firmą "E." Spółka z o.o. W konsekwencji wnioskujący nie zaprezentował swojej sytuacji majątkowej w sposób wyczerpujący i logiczny. Wszakże dopiero porównanie dochodów z wysokością ciążących na stronie obowiązków pozwala na ustalenie, czy opłacenie nawet części kosztów sądowych nie pozwoli zaspokoić podstawowych potrzeb życia codziennego. Skarżący zatem nie wykazał, że spełnia przesłanki do zastosowania przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z powyższych względów, w oparciu o wskazane wyżej przepisy, postanowiono, jak w sentencji.