I SA/Bd 179/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska, Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz asesor sadowy Mirella, Łent (spr.), Protokolant Magdalena Buczek, po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Andrzeja R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2004r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. 1. oddala skargę, 2. umarza postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. I SA/Bd 179/05 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z [...] 2004r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W, utrzymało w mocy decyzję z [,,,] 2004r. Prezydenta Miasta W, ustalającą Andrzejowi R, podatek od nieruchomości za 2003r. w wysokości 69.785,50zł. Jako przedmiot opodatkowania określono: budynki pod działalność gospodarczą, budowle związane z działalnością gospodarczą oraz grunty pod działalność gospodarczą. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż obowiązek podatkowy od części budynku hotelowego i budowli istniejących na przedmiotowej nieruchomości powstał z dniem [,,,] 2003r, a wskazuje na to rozpoczęcie użytkowania części budynku hotelowego w dniu [...] 2002r. Opodatkowaniem objęto również istniejące na nieruchomości budowle, których wartość, z powodu, że podatnik utrzymywał, iż na dzień [...] 2003r. nie posiadał budowli zlokalizowanej na nieruchomości przy ul: [...], a tym samym odmówił podania ich wartości, przyjęto w wysokości określonej przez biegłego rzeczoznawcę. Organ ocenił, że zarówno utwardzony plac postojowy, jak i ogrodzenie są budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, gdyż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. la pkt 2) tak definiuje pojęcie budowli. Zgodnie z operatem szacunkowym z dnia 24.05.2004r. przedmiotem wyceny przez biegłego były następujące budowle: drogi i place utwardzone kostką betonową, chodniki utwardzone kostka betonową, ogrodzenia stalowe oraz oświetlenia dróg i placów utwardzonych. Organ podatkowy uznał za dostatecznie wykazany fakt użytkowania budynku już w grudniu 2002r., czyli przed jego ostatecznym wykończeniem, opierając się na zebranych w toku postępowania dowodach świadczących o zorganizowaniu w Hotelu [...] balu sylwestrowego w dniu [...] 2002r. tj. poprzez fakt, iż na stronie internetowej hotelu zamieszczona została informacja, że działalność hotelu została rozpoczęta w dniu [...] 2002r. oraz ukazanie się w prasie artykułów informujących o balu. Dalej poprzez to, że pismem z dnia [...] 2002r. podatnik zawiadomił Wojewódzką Stację Sanitarno-Epidemiologiczną, że w dniu [...] 2002r. zamierza przystąpić do użytkowania hotelu [...]. Dlatego też organ, przywołując art. 6 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, oraz treść art.6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z którego wynika, iż jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub jego części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed ich ostatecznym zakończeniem, to w odniesieniu do sporu istotną była kwestia ustalenia momentu rozpoczęcia użytkowania budynku Organ wskazał, że aby powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za 2003r. rozpoczęcie użytkowania budynku winno nastąpić jeszcze w roku 2002r. a przy braku jakichkolwiek dowodów przeciwnych, nie można odmówić mocy dowodowej artykułom, zamieszczonym w lokalnych gazetach na okoliczność zorganizowania w budynku hotelu zabawy sylwestrowej. Organ podniósł, iż budowle posadowione na terenie nieruchomości położonej przy ul: [...], tj. drogi i place utwardzone kostką betonową, chodniki utwardzone kostka betonową, ogrodzenia stalowe oraz oświetlenia dróg i placów utwardzonych, należało definiować zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, która w art.1a ust.1 pkt 2) reguluje, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zdaniem organu, elementy powyższej definicji odwołują się do pojęć z prawa budowlanego takich, jak: obiekt budowlany, urządzenie budowlane. Natomiast zgodnie z art.3 pkt 9) ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane, przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 120, 121, 122, 180, 187 Ordynacji Podatkowej oraz art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że podatnik nie posiada na swoim terenie przedmiotów stanowiących podstawę do opodatkowania. Skarżący zauważył, że plac postojowy nie jest budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, ale urządzeniem technicznym lub w szczególnych przypadkach urządzeniem budowlanym, pod warunkiem związania z obiektem. Warunkiem opodatkowania urządzenia budowlanego zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych - art. la ust. l pkt 2) jest związanie tegoż urządzenia z obiektem budowlanym. W skardze przywołano definicję z ustawy Prawo budowlane, mianowicie, że obiekt budowlany to: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Plac postojowy, z kolei, jest urządzeniem technicznym budynku, zgodnie z wyżej przytoczoną definicją obiektu budowlanego wchodzi w jego skład – stanowiąc jego część, zatem nie jest związany z obiektem budowlanym, co stanowi warunek opodatkowania. Zatem błędnym jest pogląd, że plac postojowy jest budowlą, również w pojęciu prawa budowlanego. W skardze zarzucono ponadto błędne ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego, gdyż moment rozpoczęcia używania hotelu jako miejsca prowadzenia działalności nastąpił dopiero w styczniu 2003 roku, a ta rozpoczęła się z dniem przybycia pierwszego gościa, czemu nie przeczy poczynienie przez podatnika kroków w celu uzyskania pozwoleń. Skarżący zakwestionował moc dowodową artykułów prasowych. Ponadto podniósł, że gdyby Prezydent poinformował, iż jego zdaniem budowlą jest plac postojowy to dokonałby określenia jego wartości. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 § 1 w zw. z § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; zm. Dz.U. z 2004r. Nr 162, poz. 1692). Organ prawidłowo dokonał oceny tego, co należy uznać za budowle w oparciu o przepisy podatkowe. Ustawodawca w art. 1a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. t.j. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), zdefiniował pojęcie budowli i mimo odniesienia się do jego rozumienia w Prawie budowlanym, wprowadził pewne odrębności jak chociażby to, ze urządzenie budowlane, zatem i place postojowe (art. 3 pkt 9) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. t.j. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2) cyt. ustawy podatkowej), w obrębie ustawy podatkowej, oznaczają również budowle. Zatem zgodzić się należy z organem, który uznał za budowlę w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej, plac postojowy zapewniający możliwość użytkowania budynku zgodnie z przeznaczeniem Taki zapis nie pozwala traktować na gruncie ustawy podatkowej urządzenia technicznego jako części składowej budynku, ale jest to odrębny przedmiot opodatkowany według zasad przyjętych dla budowli, mimo związania ich z obiektem budowlanym. Nie można natomiast uznać za prawidłowe opodatkowanie budynku w ustalonym stanie faktycznym na podstawie art. 6 ust. 2 cyt. ustawy podatkowej, który ma zastosowanie do opodatkowania budynków nowych (v. L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny, leśny, C.H. Beck, W-wa 2005, s. 252), gdyż w sprawie nastąpiła modernizacja budynku zarejestrowanego jako zabytek, na potrzeby działalności gospodarczej – działalności hotelowej. W takiej sytuacji, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, co w sprawie nastąpiło z chwilą zajęcia budynku na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 7 ust. 1 pkt 6) cyt. ustawy podatkowej)). Za takie okoliczności należy niewątpliwie uznać zorganizowanie w budynku zaadaptowanym na hotel – balu sylwestrowego, a nie jedynie przyjęcie gościa hotelowego. Sąd stwierdził, że materiał dowodowy, przy niekwestionowaniu przez skarżącego, że bal miał miejsce, został zebrany w całości, gdyż nie brakuje dowodów dotyczących wszystkich faktów mających znaczenie dla sprawy w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy, a organ, opierając się na zgromadzonych dowodach w sprawie, nie przekroczył zasady swobody oceny dowodów, przyjmując, że zaszły okoliczności powodujące istnienie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości w przedmiocie budynku przed 1 stycznia 2003r. Zatem zarzut skargi naruszenia art. art. 120, 121, 122, 180, 187 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, jest bezzasadny. W konsekwencji, błędne powołanie się na art. 6 ust. 2 cyt. ustawy podatkowej zamiast na ust. 1, nie miało wpływu na wynik sprawy. Takie działanie nie było również naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy przyczyną określoną w art. 247 Ordynacji podatkowej. Mając na względzie powyższe okoliczności oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.