I SA/Bd 179/21

WyrokWSA w Bydgoszczy2021-05-18

Skład orzekający: Urszula Wiśniewska, Tomasz Wójcik, Leszek Kleczkowski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy płatnik składek, który na dzień 30 listopada 2020 r. miał w CEIDG wpisany jako przeważającą działalność kod PKD 96.09.Z, może uzyskać zwolnienie z opłacania składek za styczeń 2021 r. na podstawie § 10 ust. 1 rozporządzenia COVID-19, mimo że faktycznie prowadził działalność oznaczoną kodem 56.10.A i dokonał zmiany wpisu w CEIDG dopiero w grudniu 2020 r.?
Ratio decidendi
Sąd uznał, że rację należy przyznać organowi odmawiającemu zwolnienia. Zgodnie z § 10 ust. 2 rozporządzenia COVID-19, ocena spełnienia warunku dotyczącego przeważającej działalności według kodu PKD na dzień 30 listopada 2020 r. powinna być dokonana na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na ten dzień. Skoro na wskazany dzień przeważającą działalnością Skarżącej był kod 96.09.Z, który nie uprawniał do zwolnienia, a zmiana wpisu na kod 56.10.A nastąpiła dopiero w grudniu 2020 r., organ zasadnie odmówił przyznania zwolnienia.
Stan faktyczny
Skarżąca A. I. wniosła o zwolnienie z opłacania składek za styczeń 2021 r., wskazując jako przeważającą działalność kod PKD 56.10.A. Organ odmówił zwolnienia, ponieważ według rejestru CEIDG na dzień 30 listopada 2020 r. przeważającą działalnością był kod PKD 96.09.Z, który nie uprawniał do zwolnienia. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów, twierdząc, że faktycznie prowadziła działalność gastronomiczną (56.10.A), a błędny wpis w CEIDG był wynikiem przeoczenia i został już poprawiony. Sąd oddalił skargę.
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2021r. sprawy ze skargi A. I. na decyzję Inne z dnia [...] lutego 2021r., nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za styczeń 2021r. oddala skargę Wnioskiem z [...] lutego 2021r. A. I. ("Skarżąca", "Strona") zwróciła się do [...] o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za styczeń 2021r. We wniosku RDZ-B7 oświadczyła, że prowadzi przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD 56.10.A. Decyzją z dnia [...] lutego 2021r. [...] odmówił Skarżącej prawa do zwolnienia z obowiązku opłacenia należnych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne. Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od 01 do [...] stycznia 2021 r. W uzasadnieniu organ podał, że z rejestru CEIDG wynika, iż na dzień [...] listopada 2020r. Strona miała zgłoszony jako rodzaj przeważającej działalności, kod PKD 9609Z, który nie uprawnia do zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek dla płatników. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz o przeprowadzenie dowodu z księgi przychodów i rozchodów za rok 2020r. Zarzuciła naruszenie art. 31zo ust.10 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem CO\/ID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 374 ze zm., dalej jako: "ustawa o C0VID-19") przez jego niezastosowanie, gdyż jako płatnik składek na dzień [...] listopada 2020r. faktycznie prowadziła działalność gospodarczą oznaczoną według PKD kodem 56.10.A (restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne) i była to na ten dzień nie tylko przeważająca, ale też jedyna prowadzona działalność gospodarcza. W uzasadnieniu Strona podniosła, że określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej zgodnie z kodami PKD ma znaczenie głownie ewidencyjne. Zdaniem Skarżącej wpis w CEIDG ma charakter deklaratoryjny, nie przesądza o faktycznym prowadzeniu działalności gospodarczej. Wyjaśniła, że faktycznie prowadzi jedynie działalność oznaczoną kodem PKD 56.10.A tj. restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne. Taką też działalność prowadziła w dniu [...] listopada 2020r. Jedynie na skutek przeoczenia nie zweryfikowała wpisu w CEIDG. Obecnie jednak stosowne zmiany zostały w tym rejestrze wprowadzone. Skarżąca powołała się na orzecznictwo, z którego wynika, że decydujące jest to, co dany podmiot gospodarczy faktycznie robi, a nie to, czy jego działalność jest ujawniona w odpowiednim rejestrze, a wpis do CEIDG nie jest przesądzający. Z uwagi na powyższe Skarżąca uznała, że pozbawienie jej pomocy z Tarczy antykryzysowej z uwagi na błędny wpis PKD jest niesłuszny i niesprawiedliwy, bowiem w rzeczywistości prowadziła i prowadzi działalność najbardziej dotkniętą skutkami pandemii. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej: jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ustawa COVID-19. Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Ponadto stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz. 1829), począwszy od 17 października 2020 r. miasto na prawach powiatu Bydgoszcz, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2021 r. (k. 104 akt sądowych). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 22 października 2020 r. sygn. akt II FSK 1389/18 i II FSK 1600/18 w sytuacji objęcia strefą czerwoną, skierowanie sprawy celem rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od zgody lub sprzeciwu strony. Podobnie orzekł NSA w postanowieniu z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2207/18. Powyższe znajduje także oparcie w poglądzie zaprezentowanym w uchwale NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19. Sąd w obecnym składzie ww. poglądy podziela. W konsekwencji skierowanie niniejszej sprawy na posiedzenie niejawne nie ma charakteru dowolnego. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie ona narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] z dnia [...] lutego 2021 r., w której odmówiono Skarżącej prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od dnia [...] do dnia [...] stycznia 2021r. Jak wynika z ustaleń organu Skarżąca wnioskiem z dnia [...] lutego 2021r. wystąpiła do ZUS o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek dla płatników w określonych branżach (RDZ-B7) za styczeń 2021r. Jako przeważający kod działalności według PKD podała 56.10.A. ZUS odmówił prawa do zwolnienia z opłacania należnych składek na ubezpieczenie zdrowotne za styczeń 2021r., gdyż na dzień [...] listopada 2020r. przeważającym kodem PKD działalności Skarżącej był kod 96.09.Z. W tak zarysowanym sporze rację należy przyznać organowi. Na wstępie wskazać należy, że w niniejszej sprawie organ orzekał w oparciu o § 10 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. z 2021r. poz. 152 dalej jako: "rozporządzenie COVID-19"), płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 listopada 2020r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami: 49.32.Z, 49.39.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 listopada 2020 r., zwalnia się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od dnia [...] grudnia 2020 r. do dnia [...] stycznia 2021 r. wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres. Stosownie do § 10 ust. 2 rozporządzenia COVID-19, oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 listopada 2020r. Z przepisów tych wynika, że warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania składek jest to, aby działalność prowadzona przez płatnika odpowiadała określonemu kodowi PKD jako przeważającego rodzaju działalności, przy czym oceny spełnienia tego warunku dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień [...] listopada 2020 r. Wskazać należy, że na dzień [...] listopada 2020r. przeważająca działalność Skarżącej była oznaczona kodem 96.09.Z, co nie jest kwestionowane w skardze. Zmiany wpisu przeważającej działalności na kod PKD 56.10.A., wskazany w § 10 ust. 1 rozporządzenia COVID-19, Skarżąca dokonała dopiero w dniu [...] grudnia 2020r. Zmiana przeważającego rodzaju działalności została zatem zgłoszona do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) po dniu [...] listopada 2020r. Działalność oznaczona kodem PKD 96.09.Z. nie uprawnia jednak do zwolnienia z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za styczeń 2021 r., gdyż nie została wymieniona w § 10 ust. 1 rozporządzenia COVID-19. Organ zatem zasadnie odmówił Skarżącej prawa do powyższego zwolnienia. W skardze strona podnosi, że na dzień [...] listopada 2020 r. faktycznie prowadziła działalność gospodarczą oznaczoną według [...] Klasyfikacji Działalności 2007 kodem 56.10.A (restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne) i była to na ten dzień nie tylko jej przeważająca działalność, ale i jedyna działalność. Jedynie na skutek przeoczenia nie zweryfikowano wpisu w CEIDG. Jeszcze raz należy podkreślić, że warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia zdrowotne jest to, aby prowadzona przez płatnika składek działalność odpowiadała jednemu z kodów PKD wskazanemu w § 10 ust. 1 rozporządzenia COVID-19. Według danych zawartych w rejestrze REGON, w brzmieniu na dzień [...] listopada 2020 r., działalność Skarżącej takim kodem nie była oznaczona. Jeżeli przed tą datą Skarżąca w rzeczywistości prowadziła przeważającą działalność, która powinna być oznaczona innym kodem, tzn. nie kodem PKD 96.09.Z., a kodem 56.10.A, to powinna dokonać stosownych zmian w CEIDG. W tym kontekście należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz.U. z 2020 r., poz. 2296) przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o zmianę wpisu w CEIDG m.in. w zakresie przeważającej działalności według kodu PKD w terminie 7 dni od dnia zmiany danych. Jak wyżej wskazano § 10 ust. 2 rozporządzenia COVID-19 przewiduje, że oceny spełnienia warunku w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień [...] listopada 2020 r. Nie budzi wątpliwości, że na ten dzień działalność Skarżącej nie była oznaczona kodem PKD uprawniającym do zwolnienia z tytułu składek. Argumentacja Skarżącej pomijająca regulację wynikającą z § 10 ust. 2 rozporządzenia COVID-19 zakłada, że przepis ten jest zbędny, co zdaniem Sądu kłóci się z przyjętymi regułami wykładni. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, że istotne wątpliwości, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. winny być związane z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, nie zaś z ustalaniem na nowo stanu faktycznego. O takich wątpliwościach można mówić, gdy istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego pozostają niewyjaśnione, są sporne, przy czym dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 958/18, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu okoliczności stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie nie budzą wątpliwości. W związku z powyższym Sąd oddalił zgłoszony w skardze wniosek o przeprowadzenie dowodu. Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło