I SA/Bd 182/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Teresa Liwacz sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2009-2014 oddala skargę Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. P. S.A. z siedzibą W. (skarżąca/spółka) złożyła w Urzędzie Miasta I. wniosek o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości, za lata 2009-2014 w łącznej wysokości 265.418,00 zł, z uwagi na niesłuszne opodatkowanie: 1. w okresie od stycznia 2009 r. do grudnia 2014 r., wyszczególnionych we wniosku, 9 obiektów (stanowiących budynki magazynowe, warsztatowe i wiaty) nieposiadających cech obiektów budowlanych i niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, 2. w okresie od września 2013 r. do grudnia 2014 r. Budynku Dworca [...] I. Główny, o numerze inwentarzowym 7/102 jako budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy obiekt ten nie był w tym okresie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, 3. w okresie od stycznia 2009 r. do grudnia 2014 r. budynku biurowo - warsztatowego, o numerze inwentarzowym 1882/101 - stawką dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy obiekt ten powinien być opodatkowany stawką dla budynków mieszkalnych. Wnioskodawca załączył do wniosku korekty zeznań podatkowych oraz przedstawił stan faktyczny sprawy, poparty dokumentacją fotograficzną, potwierdzającą w jego ocenie wniesione żądanie. Uzasadniając wniosek strona podniosła, że obiekty wyszczególnione od poz. 1 do poz. 9 nie posiadają cech obiektów budowlanych, co potwierdza dokumentacja fotograficzna, z której wynika, iż obiekty te nie posiadają przegród budowlanych, ścian oraz w znacznej części dachów. Odnosząc się do obiektu nr 10, który pełnił funkcję poczekalni, oraz zarządzania ruchem kolejowym oraz sprzedaży biletów - spółka podkreśliła, że od sierpnia 2013 r. obiekt ten jest w stanie generalnego remontu, więc wszystkie czynności usługowe i zarządzające przeniesiono do tymczasowych kontenerów. Dlatego też, względem tego obiektu zostały spełnione 2 przesłanki mające wpływ na obniżenie stawki podatku od nieruchomości, tj. wyłączenie możliwości wykorzystania obiektu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej oraz niewykorzystywanie obiektu do prowadzenia tej działalności. Ponadto wnioskodawca wskazał, że obiekt nr 11 jako budynek mieszkalny winien być opodatkowany stawką jak dla budynków mieszkalnych, pomimo faktu, iż znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy. Decyzję z dnia [...] marca 2015 r. którą Prezydent Miasta I. określił podatnikowi wysokość nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2014 w łącznej kwocie 145.812,00 zł w wyniku złożonego przez spółkę odwołania w całości uchyliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Jednocześnie organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpoznając wniosek Prezydent Miasta I. w decyzji z dnia17 listopada 2015r. : 1. stwierdził wysokość nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 29.914,00 zł, 2. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 3.081,00 zł, 3. stwierdził wysokość nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 30.980,00 zł, 1. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 3.176,00 zł, 2. stwierdził wysokość nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 31.800,00 zł, 3. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 3.249,00 zł, 4. stwierdził wysokość nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 33.143,00 zł, 5. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 3.778,00 zł, 6. stwierdził wysokość nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 34.871,00 zł, 7. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie 16.117,00 zł, 8. stwierdził wysokość nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 34.871,00 zł, 9. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 40.438,00 zł. Organ I instancji uznał, że: 1. budynki o łącznej powierzchni 1.158,48 m2 należy wyłączyć z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, ponieważ nie spełniają wszystkich przesłanek ustawowej definicji budynku i są to obiekty wymienione we wniosku pod nr 1-4 i 6-7, organ wskazał przy tym, że obiekty te pozbawione są w dużej części pokrycia dachowego i ścian nośnych, co oznacza że nie są one wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych i nie posiadają dachu, więc nie spełniają przesłanek zawartych z art. 1 a ust. 1 pkt ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, 2. budynek nr 5 o powierzchni 162 m2 należy wyłączyć z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, ponieważ budynek ten faktycznie nie istnieje, a na jego miejscu pozostało jedynie gruzowisko, 3. obiekty budowlane nr 8 i 9, stanowiące wiaty magazynowe należy opodatkować jako budowle, a podstawę opodatkowania w tym przypadku stanowi ich wartość początkowa, wynosząca łącznie dla obu obiektów 18.895,12 zł, wskazano, że obiekty te są nietrwale związane z gruntem, zatem nie posiadają cech budynków, nie są także obiektami małej architektury oraz pełnią rolę magazynów, 4. obiekt nr 10 - budynek Dworca. [...] I. Główny o powierzchni użytkowej 2.408 m2, zlokalizowany przy ul. [...] należy opodatkować jako budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, ponieważ spełnia on definicję budynku zawartą wart. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; w ocenie organu fakt, iż budynek jest w stanie remontu i zdaniem strony nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych - nie ma znaczenia dla przyjęcia stawki opodatkowania budynku, ponieważ przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, aby do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, co jest zgodne z treścią art.1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, 5. obiekt nr 11 zakwalifikowany jako budynek biurowo - warsztatowy w części o powierzchni 132,52 m2 należy opodatkować stawką dla budynków mieszkalnych, co wynika z protokołu pomiaru, odzwierciedlającego faktyczną powierzchnię budynku przeznaczonego na mieszkanie. Nie zgadzając się z wydaną decyzją skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie sprawy z uwagi na błędne opodatkowanie budynku o nazwie "Budynek Dworca [...] I. Gł." zdefiniowanego we wniosku o stwierdzenie nadpłaty jako obiekt nr 10. Zdaniem spółki niezasadnie kwalifikowano ten obiekt w okresie wrzesień 2013 r. - grudzień 2014 r. jako budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, ponieważ budynek w tym okresie nie był i nie mógł być wykorzystywany w tej działalności. Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji w zakresie wymogów trwałości "względów technicznych", ponieważ zdaniem strony błędne jest twierdzenie, że przyczyny niewykorzystywania muszą mieć charakter trwały, ciągły i nieusuwalny, w sytuacji gdy ustawodawca zawarł jedynie wymóg aby przedmiot opodatkowania nie był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. W przekonaniu Skarżącej jej stanowisko znajduje potwierdzenie w treści art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który zezwala na dokonywanie korekt rozliczanego podatku w trakcie roku podatkowego, jeżeli zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności w sytuacji zmiany sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania. Natomiast, w ocenie spółki takim zdarzeniem mającym wpływ na wysokość opodatkowania było rozpoczęcie remontu obiektu nr 10 i przeniesienie prowadzenia wykonywanej w nim działalności gospodarczej do znajdujących się obok kontenerów. Dlatego też w przedmiotowej sprawie zostały spełnione obie przesłanki wyłączenia, tj. niewykorzystywanie oraz brak możliwości wykorzystywania obiektu nr 10 do prowadzenia działalności gospodarczej. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ przywołał odpowiednie przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014r., poz. 849 ze zmian., dalej jako: "u.p.o.l."), regulujące przedmiotowy i podmiotowy charakter podatku od nieruchomości. W realiach niniejszej sprawy wskazał na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W ocenie Kolegium sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą budynku, budowli czy gruntu (z trzema wyżej opisanymi wyjątkami) daje możliwość uznania tych przedmiotów opodatkowania jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i w związku z tym, różnego rodzaju obiekty, czy grunty, bądź budowle niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest nawet innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. statutowa, socjalna), należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Dla poparcia swego stanowiska organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdzając, że w odniesieniu do omawianego problemu wykształciła się jednolita linia orzecznicza. Wskazano na stanowisko NSA, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "względy techniczne", których zaistnienie wyklucza wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Jednakże w ocenie NSA należy przyjąć, ze względu na ratio legis wprowadzenia tej konstrukcji prawnej, że chodzi o zmniejszenie obciążeń podatkowych tych podmiotów gospodarczych, które nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Dlatego też analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno obecnie, ja i w przyszłości. Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje zatem swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie SKO budynek Dworca Głównego w latach 2013-2014, pomimo prowadzenia w nim remontu, był związany z prowadzeniem przez spółkę działalności gospodarczej. Kolegium wyjaśniło, że w latach 2013 - 2014 niemożność prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych występowała w systemie prawnym w przypadku sytuacji określonej w art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz.1409 ze zm.), co oznaczało stan techniczny budynku grożącego zawaleniem. Organ stwierdził, że sytuacja określona wprost w art. 68 ustawy Prawo budowlane nie miała miejsca w odniesieniu do spornego budynku, ponieważ jak przyznała sama spółka w odwołaniu - remont tego obiektu został spowodowany koniecznością modernizacji i podniesienia standardów świadczonych usług. A zatem, w przekonaniu Kolegium organ I instancji zasadnie przyjął, iż w odniesieniu do budynku w latach prowadzonego remontu nie występowały względy techniczne, które w sposób trwały uniemożliwiałyby wykorzystywanie obiektu do prowadzenia działalności gospodarczej. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzanie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu, a adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności, gdyż "względy techniczne" nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji o remontach, przekształceniach, adaptacjach czy też zmianie przeznaczenia, lecz muszą być trwałą i obiektywną przeszkodą w wykorzystaniu gruntu, budynku lub budowli do prowadzenia działalności gospodarczej. Wyłączenie budynku z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie może dotyczyć sytuacji, gdy budynek nie może być wykorzystywany ze względów technicznych, które są zależne od podatnika lub tymczasowo uniemożliwiają prowadzenie działalności gospodarczej. Taką sytuacją, zależną od podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, jego sytuacji ekonomicznej, jest podjęcie remontu budynku i czas trwania tego remontu Odnosząc się do argumentacji spółki, iż jej stanowisko znajduje pełne odzwierciedlenie w treści art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że przepis ten daje podatnikowi możliwość obniżenia podatku w trakcie roku podatkowego, w sytuacji gdy następuje zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania, natomiast w przedmiotowej sprawie takie zdarzenie nie nastąpiło. Zdaniem organu w latach, w których spółka domaga się nadpłaty w związku z przeprowadzanym remontem obiektu Dworca - budynek ten cały czas pozostawał i pozostaje nadal jako obiekt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, będący w posiadaniu podmiotu prowadzącego tą działalność - PKP S.A. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez uznanie, że Obiekt 10 stanowi budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej spółki, podczas gdy budynek ten nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych i w konsekwencji powinien być opodatkowany stawką właściwą dla "budynków pozostałych". Zdaniem spółki organ błędnie zinterpretował przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. uzależniając jego zastosowania od przesłanek, które zupełnie nie wynikają z jego treści. Organ bezasdadnie wskazał na zależność między działaniami podatnika, a brakiem możliwości korzystania z Obiektu 10. Strona podała, że nie ulega wątpliwości, iż sporny budynek znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy jednak z uwagi na prowadzone prace (generalna przebudowa i związane z nią uciążliwości jak hałas, brud, obecność ekipy budowlanej) i jego przeznaczenie - budynek ten był obiektywnie wyłączony z realnej eksploatacji. Zdaniem strony wyłączenie nie zawiera obowiązku ustalania podmiotu odpowiedzialnego za stan nieruchomości lub też przyczyn niewykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ z punktu wyłączenia są to okoliczności prawnie obojętne. Zdaniem spółki przepis nie uzależnia zajścia przewidzianych w nim skutków od warunków, jakie kreuje SKO. W przekonaniu podatnika za trafnością jego argumentacji przemawia uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2015 r. sygn. akt II FSK 1972/13. W ocenie strony nie ma też podstaw twierdzenie, że przyczyny niewykorzystywania muszą mieć charakter trwały, ciągły i nieusuwalny. Dodatkowo, zdaniem skarżącej jej stanowisko znajduje także potwierdzenie w treści art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który zezwala na dokonywanie korekt rozliczanego podatku w trakcie roku podatkowego, jeżeli zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności w sytuacji zmiany sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania, ponieważ takim zdarzeniem mającym wpływ na wysokość opodatkowania było rozpoczęcie remontu obiektu nr 10 i przeniesienie prowadzenia wykonywanej w nim działalności gospodarczej do znajdujących się obok kontenerów. Dlatego też, zdaniem strony w przedmiotowej sprawie zostały spełnione obie przesłanki wyłączenia, tj. niewykorzystywanie oraz brak możliwości wykorzystywania obiektu nr 10 do prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie spółki stawka podatku może zostać zwiększona po zakończeniu prac remontowych, kiedy to obiekt będzie znowu spełniał warunki uznania go za związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że kontrola sądowa zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawowana jest na podstawie kryterium legalności, co oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżona decyzja narusza konkretny przepis prawa. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) skarga na działanie organu podlega uwzględnieniu, jeżeli w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub też naruszenia dającego podstawę do wznowienia postępowania bądź też istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ww. ustawy). Nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko takie, które jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na zasadzie art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga okazała się niezasadna albowiem w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, w tym zarzucanego w skardze art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest stawka podatku od nieruchomości dotycząca remontowanego budynku dworca kolejowego - I. Główny. Zdaniem strony dworzec ten w okresie od września 2013 do grudnia 2014 r. nie był związany z działalnością gospodarczą spółki i winien być opodatkowany stawką jak za budynki pozostałe, a nie jak za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej gdyż w tym czasie nie nadawał się do jej prowadzenia ze względów technicznych. Stan faktyczny przedstawia się następująco : P. pismem z dnia [...] grudnia 2014r. złożyły w Urzędzie Miasta I. wniosek o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009 – 2014 w wysokości 265.418,00 zł. W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta I. decyzją z dnia [...] marca 2015 r. określił wysokość nadpłaty w ww. podatku za lata 2009 – 2014 w kwocie 145.812,00 zł. Odwołanie strony odniosło skutek, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w B. decyzją z [...] maja 2015r. uchyliło w całości decyzję prezydenta i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W wyniku czego Prezydent Miasta I. decyzją z [...] listopada 2015r. uznał, że obiekt nr [...] tj. budynek dworca [...] I. Główny, o pow. użytkowej 2.408,00 m2 zlokalizowany przy ul. [...], mimo remontu jest nadal związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ wskazał, że budynek ten spełnia definicję budynku, o której mowa jest w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dlatego, zdaniem organów należy budynek ten opodatkować stawką, jak dla nieruchomości, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podniósł, że remont jest zależny od woli podatnika i jest stanem przejściowym, a po jego zakończeniu, budynek ten spełnia swoją rolę. Skarżąca nie zgodziła się z takim rozstrzygnięciem i złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji w części dotyczącej stawki podatku od budynku dworca. W uzasadnieniu odwołania skarżąca spółka wskazała, że dworzec w stanie remontu nie był wykorzystywany do działalności gospodarczej ze względów technicznych i ten stan trwał od września 2013 do grudnia 2014 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2016r. SKO utrzymało w mocy decyzję prezydenta. Organ przywołał przepisy art. 1 a ust. 3 ww. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i wskazał, że zgodnie z treścią ww. przepisu grunty, budynki i budowle zw. z prowadzeniem działalności gospodarczej to te nieruchomości, które są w posiadaniu przedsiębiorcy za wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b – chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podwyższona stawka podatku ma zastosowanie w odniesieniu do budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, natomiast istnienie tego rodzaju związku, w przypadku budowli, powoduje objęcie ich przedmiotowym zakresem opodatkowania. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., za grunty, budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą uważa się "grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Problematyka "względów technicznych", o których mowa w ww. przepisie doczekała się obszernego orzecznictwa sądowoadministracyjnego. W orzecznictwie sądowym powszechnie akceptowany jest pogląd, że "względy techniczne" oznaczają trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej. Są to okoliczności natury technicznej całkowicie uniemożliwiające wykorzystanie nieruchomości do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot (zob. wyroki NSA: z 1 czerwca 2011 r. II FSK 151/10; z 10 czerwca 2011 r. II FSK 226/10; z 12 kwietnia 2011 r. II FSK 2128/09; z 5 czerwca 2014 r., II FSK 1626/12 r.; z 16 września 2014 r., II FSK 2222/12; z 25 listopada 2015 r., II FSK 2450/13; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodzić się też należy z organem odwoławczym, że przeszkody te nie mogą być determinowane wolą podatnika lecz jedynie okolicznościami zewnętrznymi i chodzi o takie "wady fizyczne" budynków, budowli czy gruntów, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę. "Względy techniczne" nie mogą być natomiast utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i decyzji o remontach, przekształceniach, adaptacjach, zmianie przeznaczenia, podejmowanych przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Względy techniczne w rozumieniu tego przepisu oznaczają bowiem trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku, bądź budowli, do prowadzenia działalności gospodarczej (wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., II FSK 2128/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl zasady prawdy materialnej, określonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ma obowiązek podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada ta została skonkretyzowana w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, który zobowiązuje organ podatkowy do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Postępowanie podatkowe musi więc dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem postępowania, aby następnie organ podatkowy stwierdził hipotezie jakiej normy prawnej ten stan faktyczny odpowiada. Służy temu koncepcja otwartego postępowania dowodowego, ustanowiona w art. 180 § 1 ww. ustawy. Co do zasady ciężar dowodzenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na organie podatkowym, co wynika z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednakże ten obowiązek organu podatkowego nie zwalnia podatnika ze współdziałania z organem, w szczególności wówczas, gdy przedmiotem dowodzenia są okoliczności, z których mają wynikać korzystne dla podatnika ustalenia. On to bowiem dysponuje najszerszą wiedzą odnośnie faktów uzasadniających jego twierdzenia, a jego bierność w toczącym się postępowaniu naraża go na niekorzystne - z jego punktu widzenia - rozstrzygnięcie. W opinii Sądu stanowisko strony nie zasługuje na uwzględnienie. Remont dworca to decyzja strony. Remont to przejściowa sytuacja a dworzec nadal jest w posiadaniu właściciela. Należy wskazać, że NSA wyraźnie stwierdził, że mamy do czynienia z względami technicznymi, wtedy, gdy wystąpią obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej np. gdy zły stan techniczny zupełnie wyklucza trwale wykorzystanie budynku ze względu na wady fizyczne budynku, chociażby poprzez brak dachu. W tym kontekście wskazać należy na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w sprawie II FSK 2456/10. W przywołanym wyroku NSA stwierdził m. innymi, że : "Względy te muszą wynikać ze zdarzenia niezależnego od podatnika i muszą uniemożliwiać w sposób stały korzystanie z gruntów i budynków przez przedsiębiorcę". Teza wyartykułowana przez NSA ma zastosowanie w niniejszej sprawie, zgodnie bowiem z jej treścią : "Przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związków z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu". Wracając do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy zauważyć, że remont budynku dworca był zaplanowany i nastąpił ewidentnie z woli Spółki, która dokonała go w celu polepszenia obsługi podróżnych. Do momentu rozpoczęcia remontu w budynku była prowadzona normalna działalność P. S.A., co oznacza, że gdyby nie decyzja podatnika o remoncie, przedmiot opodatkowania mógłby być nadal tak wykorzystywany. Nadto budynek był wyłączony z działalności gospodarczej jedynie na okres remontu, po którym działalność w nim została przywrócona. Zatem przejściowe niewykorzystywanie nieruchomości dla celów działalności gospodarczej nie prowadzi do niemożliwości jej wykorzystania ze względów technicznych. Ustawodawca miał na myśli trwałe niewykorzystywanie, a nie przejściowe. To sformułowanie jest wyjątkiem od zasady opodatkowania nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą i jako taki nie może być interpretowany rozszerzająco. Na przedsiębiorcy, powołującym się na tego rodzaju przyczyny, ciąży obowiązek wykazania, iż dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może ze względów technicznych być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, natomiast Spółka nie wykazała niemożności wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych. Subiektywne przekonanie podatnika, czy też samo jego oświadczenie o niemożności wykorzystania budynku do prowadzonej działalności, nie jest dowodem, na którym można by oprzeć ustalenie o technicznych względach, wykluczających możliwość wykorzystania ich do takiej działalności. Konieczność przeprowadzenia napraw i remontów w budynku nie stanowi, i nie może stanowić podstawy do uznania, że w sprawie wystąpiły tzw. "względy techniczne". Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 7 grudnia 2012 r., II FSK 2407/12 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) gdzie stwierdzono, że: "względy techniczne jako przesłanki o charakterze wyjątkowym powinny być rozumiane ściśle – jako związane ze stanem technicznym nieruchomości, a nie z jej stanem technologicznym, ekonomicznym czy finansowym". Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.) skargę, jako niezasadną, skargę oddalił. E. Kruppik – Świetlicka T. Liwacz L. Kleczkowski