I SA/Bd 19/08

I SA/Bd 19/08 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2008 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.R. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2001 rok postanawia odmówić przyznania prawa pomocy I SA/Bd 19/08 UZASADNIENIE Wraz ze skargą na wskazaną powyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B.Z.R. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie powołując się na swoją trudną sytuację finansową. Skarżący oświadczył, iż prowadzi gospodarstwo domowe z dwojgiem dzieci w wieku szkolnym. Zaznaczył, że w chwili obecnej jedynym dochodem rodziny jest przyznana wnioskodawcy renta chorobowa ( 626 zł netto ) oraz zgromadzone w kwocie 10.000 zł oszczędności. Jako majątek wskazał samochód osobowy marki Mercedes rok produkcji 1998 oraz mieszkanie o powierzchni 40 m². W odpowiedzi na wezwanie z dnia 28 stycznia 2008 r. przedłożył roczne obliczenia podatku przez organ rentowy za 2005 i 2006 rok. Udokumentował również wysokość uzyskiwanego obecnie świadczenia, fakt dokonania w miesiącu styczniu 2008 r. zakupu energii elektrycznej na kwotę 172,55 zł oraz wysokość czynszu za eksploatację mieszkania położonego w [...]. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje: Prawo pomocy ma na celu wsparcie w dochodzeniu swoich praw przed sądem jednostek znajdujących się w obiektywnie trudnej sytuacji materialnej. W związku z faktem, iż przyznanie prawa pomocy jest stosowane na zasadzie wyjątku od zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z udziałem w sprawie ( art.199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz . U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), jego przyznanie jest uzależnione od spełnienia przewidzianych ustawą przesłanek. Jak stanowi art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje w sytuacji, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Nadto art.255 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli oświadczenie strony zawarte w formularzu PPF okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów oraz stanu rodzinnego. Zawarte w art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. określenie " osoba wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, iż znajduje się on w sytuacji uprawniającej do skorzystania z tej instytucji. Rozwiązanie takie związane jest z okolicznością, że wnioskodawca jest najbardziej zainteresowany w przyznaniu prawa pomocy i dlatego powinien podejmować wszelkie działania w celu udokumentowania swej trudnej sytuacji materialnej. W ocenie referendarza skarżący nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy, albowiem niektóre deklarowane okoliczności dotyczące złej sytuacji materialnej skarżącego pozostały nieudowodnione. Działanie mające swe oparcie w art.255 p.p.s.a. zmierzało do dokładnego zbadania rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych Z.R., tj. okoliczności mających znaczenie dla rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na budzące wątpliwość co do rzetelności złożone przez wnioskodawcę oświadczenie zawarte w punkcie 7.1 formularza PPF , bowiem z treści skargi czy postanowień Dyrektora Izby Skarbowej w B. wydanych w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji wynika, iż zainteresowany jest właścicielem nie tylko mieszkania o pow. 40 m², lecz również innych nieruchomości położonych na terenie [...]. Po drugie, nie do pogodzenia z zasadami doświadczenia życiowego jest możliwość zapewnienia egzystencji 3 osobom, dysponując stałym dochodem w kwocie 626 zł, pokrywając przy tym koszty eksploatacji samochodu osobowego ( nie wykazane) i utrzymania mieszkania ( 373,54 zł miesięcznie), mając nawet do dyspozycji zgromadzone oszczędności w kwocie 10.000 zł. Zauważyć należy, iż strona w wykonaniu wezwania nie przedstawiła wyciągów z posiadanych rachunków bankowych lub lokat terminowych za okres ostatnich trzech miesięcy, na których co do zasady z ostrożności i zapobiegliwości powinna była zgromadzić " w latach poprzednich" zasoby gotówki dla zapewnienie własnej egzystencji oraz dwojga dzieci, biorąc pod uwagę ograniczone możliwości zarobkowe i minimalną wysokość wypłacanego przez organ rentowy świadczenia. Biorąc pod uwagę wskazane powyżej ustalenia faktyczne uznano, iż wnioskodawca nie wykazał, że spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy. Jest zasadą, że do wniosku strony można przychylić się tylko wówczas, gdy przedstawi ona swoją sytuację majątkową oraz rodzinną w sposób wyczerpujący, logiczny i wiarygodny. W niniejszej sprawie skarżący nie spełnił tego warunku. Skoro zaś w przedmiocie prawa pomocy nie można rozstrzygać na zasadzie dowolności i przypuszczeń, konsekwencją jest odmowa jego przyznania. Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.