I SA/Bd 200/08

I SA/Bd 200/08 POSTANOWIENIE Dnia 18 sierpnia 2008 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E.S. i R.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2004 r. postanowił odmówić przyznania prawa pomocy. I SA/Bd 200/08 UZASADNIENIE W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi E.S. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych w zainicjowanych przez siebie postępowaniach sądowoadministracyjnych. W uzasadnieniu żądania podniosła, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, bowiem samotnie wychowuje dwie córki, a jej miesięczny dochód wynosi 1526 zł brutto. Zaznaczyła nadto, że choruje od 11 lat, znajdując się pod kontrolą lekarza. Nie posiada majątku oraz oszczędności. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje Żądanie skarżącej zawarte w formularzu PPF nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć należy, iż intencją wnioskującej było w tej sprawie uzyskanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych sprowadzających się na obecnym etapie postępowania do obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Zgodnie z przepisem art.246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz . U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej " P.p.s.a" przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje wtedy, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Tak więc to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wyjaśnienia oraz udokumentowania sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie zainteresowana nie dopełniła w sposób należyty ciążącego na niej obowiązku rzetelnego i wyczerpującego zaprezentowania swojej sytuacji finansowej. Świadczy o tym znajdujące w aktach sprawy pozostawione bez odpowiedzi wezwanie z dnia 2 lipca 2008 r. do przedstawienia dokumentów źródłowych, tj. miedzy innymi : zaświadczenia o wysokości wynagrodzenia, odpisów zeznań podatkowych za ostatnie dwa lata kalendarzowe, wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich trzech miesięcy oraz oświadczenia o wysokości ponoszonych miesięcznie wydatków związanych z utrzymaniem. Wyjaśnić należy, że przepis art. 255 p.p.s.a, który stanowił podstawę do wezwania skarżącej do przedstawienia dodatkowych informacji jest nie tylko podstawą prawną do działania umożliwiającego prawidłową ocenę sytuacji materialnej wnioskodawczyni, ale regulacja ta pozwala także ubiegającemu się o przyznanie prawa pomocy na uzupełnienie wniosku w przypadku, kiedy okoliczności w nim wykazane nie okażą się wystarczające do stwierdzenia przesłanek z art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Uchylenie się natomiast od obowiązków nałożonych w toku takiego postępowania należy uznać za przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku informacji o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Podkreślenia wymaga, iż wezwanie, o którym mowa powyżej stanowiło swoistą podpowiedź, za pomocą jakich dokumentów wnioskująca winna wykazać istnienie przesłanki warunkującej skorzystanie z prawa pomocy. Brak wskazanych precyzyjnie dokumentów źródłowych pozwalających na zestawienie wysokości dochodów oraz ponoszonych kosztów utrzymania uniemożliwia obiektywną i wolną od wątpliwości ocenę rzeczywistej sytuacji finansowej wnioskodawczyni. Pozostawienie wezwania bez odpowiedzi skutkuje tym, że wszelkie wątpliwości dotyczące możliwości płatniczych skarżącej rozstrzyga się na jej niekorzyść. Prawidłowo wypełniony formularz PPF nie jest wystarczającym dowodem na okoliczność, że strona nie jest w stanie zgromadzić funduszy niezbędnych do prowadzenia procesu. Skoro zaś w przedmiocie prawa pomocy nie można rozstrzygać na zasadzie dowolności i przypuszczeń, konsekwencją jest odmowa jego przyznania. W świetle poczynionych powyżej uwag, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.